Seni hohlayman...
I Bob


   Eshik qo'nqirog'ini chalganimdan hech qancha o'tmay eshik ham ochildi.
   -Assalomu alaykum, kelinoyi,-dedim.
   -Va alaykum assalom, keling, Sardorbek, keling, yaxshi yetib keldingizmi? Ichkariga kiring,-dedi kelinoyim, eshikni kengroq ochib.
   -Rahmat, yaxshi, -dedim, zil-zambildek sumkamni ko'tarib, ichkariga kirarkanman.
   -Oyijon, dadajonlar yaxshimi?
   -Ha, yaxshi, yurishibdi, -dedim sumkani kiraverishdan chetga qo'yib.
   -Mullakam, Sayyora opalar ham yurishibdimi?
   -Ha, salom aytib yuborishdi.
   -Salomat bo'lishsin. Oyoq kiyimlaringizni o'sha yerga yechavering.
   Krossovkalarimni yechib, chetga qo'yib, kelinoyimni ortidan ergashdim.
   -Uyda hech kim yo'qmi? -so'radim kelinoyimdan.
   -Amakingiz bolalarni olib parkka ketgandi, halizamon kelib qoladi.
   -Unda-a, men yuvinib chiqa qolay. Bir necha soatdan beri yo'ldaman, rosa terladim. Hidim kelib yotgandir.
   -Ha, yo'g'a. Mayli, vannaxona buyerda, -u shunday deb vannaxonaga yo'l ko'rsatdi.
   Men vannaga kirdimu, hayratdan dong qotdim. Biz uyimizga bunaqa narsalar o'rnatmagandik. Eshikni ichkaridan qulflab, kiyimlarimni yechdim va muzdekkina dushga kirdim. Suvni ochishim bilan, huddi qizib turgan temirga suv sepilgandek his qildim. U yoq-bu yoqlarimni ishqalab, ter qotib kirlangan joylarni ketkazdim.
   Endi o'zimni tanishtirsam, ismimni eshitdingiz, Sardor. Yoshim 17da. Kollejda birinchi kursni bitirdim. Keyin o'zimiz tarafda o'qigim kelmay qoldi. Amakim, dadamning ukasi poytaxtda yashar, katta odam bo'lmasada, ayrim joylarda tanishlari bor edi. Amakimning yordami bilan o'qishimni poytaxtga ko'chirdim. Endi ikkinchi kursdan boshlab poytaxtda o'qiyman. O'qish boshlanishiga ham bir haftadan kam vaqt qoldi. Amakim ularni uyida yashashim mumkinligini aytdi. Bundan juda xursand edim, chunki yotoqxonada turishni istamasdim. Poytaxtga o'rganib olish atay sal ertaroq kelgandim.
   Muzdekkina dushdan yengil bo'lib chiqdim. Kiyinib, mexmonxonaga o'tsam, kelinoyim dasturxon tuzab qo'ygan ekan.
   -Ovora bo'libsizda, kelinoyi, och emasdim, -dedim.
   -Ovorasi bor ekanmi, har doim ham kelavermaysizku? -dedi kelinoyim.
   -Axir endi shuyerda yashaymanku?
   -Ana, shuning uchun ham choy tayyorlab qo'ydim. Harqalay, hali yangisizku.
   Shunday gaplardan gaplashib o'tirgandik, qo'ng'iroq jiringladi.
   -Ana, amakingiz ham keldi shekilli, -dedi kelinoyim, eshik tomonga o'tib.
   Biroz o'tib amakim, mendan 3-4 yosh kichik qizi Dilnoza va 4 yoshlar atrofidagi Diyorbek kirib kelishdi.
   -Iyaa, Sardorchik, qalaysan? -dedi amakim, menga qo'l uzatib.
   -Assalomu alaykum, -dedim, men ham qo'l cho'zib.
   -Aka-a, -dedi jajji Diyorbek oyoqlarimdan quchoqlab.
   -Ha, Diyorbek, qalaysan? -dedim, uni qo'lga olib ko'tarib.
   -Assalomalekim, akajon, -dedi Dilnoza qo'l cho'zib.
   -Va alaykum, -dedim, bir qo'limda Diyorbekni tutib, ikkinchisini Dilnozaga uzatib, -Ha, Dilnoz, maktabni tugatdingmi?
   -Yo'q, endi to'qqizinchiga o'tdimku.
   -Yaxshi borib keldinglarmi? -so'radi kelinoyim, mexmonxonaga kirarkan.
   -Ha, eson-omon kelib oldikku. Parkni ko'rsang, oda-a-a-m, o'yinlarga tushishga ham ancha navbat kutdik.
   -Ana, dadanglar qiynalib kelibdi. Bo'ldimi, endi park degan g'alvadan qutuldikmi? -so'radi kelinoyim bolalardan.
   Men divanda quchog'imda Diyorbekni o'ynatib o'tirardim. Dilnoza esa shundoq yonimda, chap qo'limni qo'ltiqlab, yelkamga suyanib o'tirardi.
   -Sardor akam keldiku, endi akam olib boraveradi, a? -dedi Dilnoza menga qarab.
   -Ha, ha, albatta, -dedim, Dilnozaning burnini barmog'im bilan bosib.
   -Dilnoz, turinglar, kiyiminglarni alishtirib chiqinglar. Ukangni ham uyga kiyadigan kiyimlarini kiydirib qo'y. Turaqol, qizim, akangni oldida bunaqa kalta yubkada o'tirma, uyat bo'ladi.
   Dilnoza "uff" deb o'rnidan turdi. Shunda uning kalta yubkasi ostidan ko'rinib turgan oyoqlariga ko'z tashlab qo'ydim. Negaligini bilmadimu, yuragim "jiz" etib, ustiga ustak asbobim ham turib ketdi. Amakim, kelinoyimni oldida shimim ko'tarilib turganda bemalol o'tirolmasdim. Oyoqlarimni ishqalab, keyin oyog'imni chalishtirib o'tirib oldim.
   -Sardorbek ham yo'l yurib charchagandir, a? -dedi kelinoyim.
   -Unchalikmas, -dedim bo'ynimni uqalab.
   -Ha, dam olaqol, -dedi amakim qo'shilib. -Endi 3 bo'libdi.
   -Yuring, xonangizni ko'rsataman, -dedi kelinoyim.
   Men o'rnimdan turib, kelinoyimni ortidan ergashdim. Vannaxonaning narigi tarafida 3ta xona bor edi.
   -Bunisi bizni xonamiz, bunisida Dilnoza bilan Diyorbek yotadi. Bu chetdagi xona esa endi sizniki, -dedi kelinoyim.
   Men eshik oldida qoldirgan yuklarim to'la sumkamni olib, kelinoyimni ortidan menga ajratilgan xonaga kirdim.
   -Bu xona avval Dilnozaniki edi. Endi ukasi bilan bir xonada turadi. Narsalarini olib chiqib bo'ldiyu, lekin shu kiyimlari turadigan shkaf qoldida. Mayli, keyinroq hammamiz urinib olib chiqarmiz. U xonada krovat borligi uchun bu krovatga tegmadik. Krovatda uxlayverasiz mazza qilib. Kompyuterni olib chiqmoqchi edigu, men unamadim. Dilnoza hozirdan kompyuterga o'rgangan. Endi Diyorbek ham o'rganib qolsa bo'lmaydi. Dilnoza kerak bo'lganda shuyerga kirib ishlataveradi a?
   -Ha, ha, bemalol, -dedim.
   -O'zingiz ham kompyuterda ishlashni bilasizmi?
   -Ha, bilaman.
   -Ana, o'zingiz ham ishlataverasiz. Mayli endi, yotib dam oling.
   Kelinoyim chiqib ketgach, sumkamni ochdim. Oyim hamma kiyimlarimni tiqib yuborganmi, sumka to'la kiyim. Ularni joylashtirish ko'nglimga sig'may, krovatga cho'zildim. Shu chog'dayoq ko'zim ilinib, chuqur uyquga ketdim.
   Uyg'onsam soat yettidan o'tgan ekan. Quyosh bota boshlagan mahal ekan. O'rnimdan turishga holsizlanib, biroz joyimda yotdim. Oradan o'n daqiqacha vaqt o'tgach, o'rnimdan turib, mexmonxonaga chiqdim.
   Mexmonxonada kelinoyim va bolalar televizor ko'rib o'tirishan ekan. Mexmonxonada devor cheti bo'ylab divan joylashgan bo'lib, ular shu divanda o'tirishardi.
   -Voy, Sardorbek, turdingizmi? -dedi kelinoyim, chetroqqa surilib.
   -Ha, qotib uxlabman o'ziyam, -dedim.
   -Aka, buyerga o'tiring, -dedi Dilnoza, yonidan joy ko'rsatib.
   Men uni yoniga o'tirdim. Dilnoza qo'ltig'imdan boshini o'tkazib, meni belimdan quchoqlab o'tirardi. Mening o'z singlim yo'qligi uchun qizlar akasiga qanchalik mehribon bo'lishini bilmasdim. Dilnozaning bunday mehribonligini to'g'ri tushunishga urinsam ham, asbobim turib ketdi. Tor jinsi shimda bo'lganim uchun asbobim bilinib turardi. Lekin Dilnoza bunga qaramas, e'tibor ham bermasdi.
   -Qorningiz ochmi? -so'radi kelinoyim.
   -Yo'q. Qornim yaxshi, -dedim ularga javoban.
   Diyorbek ham yonimga kelib, quchog'imga o'tirdi.
   -Nechiga kirding, Diyorchik? -dedim undan.
   -To'yda tiydim, -dedi u barmoqlari bilan sanab.
   -Ho'-ho', katta bo'lib qolibsanku, opang nechiga kirgan?
   -Dinozapam. . . -u shunday deb bir nimani eslashga urinayotgandek o'ylanardi, -yidiymada!
   Dilnoza kulib yubordi:
   -Voy, jinnivoy, o'n to'rtga kirganmanku!?
   -Ana, opasi nechiga kirganini ham bilmaydimi? -so'radim Diyorbekdan.
   -Eshimdan chiqipti, -dedi u, ayb ish qilgandek yerga qarab.
   Boshimni egib, bo'ynimni qashib qo'yish bahonasida Dilnozaga razm soldim. U kalta yubkasini yechib, tor shim kiyib olgandi. Ko'zim uning sonlariga tushib, uxlay boshlagan asbobim uyg'ona boshladi. Uning oppoq futbolkasidan kichik piyoladek bo'lib qolgan ko'kraklariga taqilgan ichki kiyimining gullari bo'rtib turardi.
   Birozdan so'ng amakim kelinoyimni chaqirib, ovqat tayyorlashni tayinladi. Kelinoyim Dilnoza bilan dasturxon tuzay boshlashdi. Men esa Diyorbekni o'ynatib o'tirardim. O'n besh daqiqada dasturxon tuzalib, choy damlanib, ovqat solinib bo'lindi.
   Men yana Dilnozaning yonida o'tirardim. Ovqatlanayotgan paytimizda televizorda multfilm bo'layotgan edi. Diyorbek "shuni ko'yaman" degandan keyin, hammamiz multfilm ko'ra boshladik.
   -Joylashib oldingmi, Sardorchik? -so'radi amakim, ovqatlanib bo'lganimizdan so'ng.
   -Ha, joylashdim, rahmat, -dedim.
   -Nima kamchilik bo'lsa bemalol, hech ikkilanmay aytaver.
   -Yo'q-yo'q, kamchilik yo'q.
   -Endi o'qishing tugaguncha shu uy seni ham uying. Hech nimadan tortinma, uyalib o'tirma.
   -Ho'p.
   Amakim yana shunga o'xshash gaplardan gapirib o'tirdi. Nixoyat amakim uxlagani kirib ketdi. Men telefonimni olib, internetga kirdim. Dilnoz yana yonimga kelib, menga suyanib oldi.
   -Nima qilyapsiz, aka?
   -Kechadan beri internetga kirmadim, kirib qo'yay, -dedim telefonimni ekranini u tarafga sal burib.
   -Qaysi saytga? Odnoklassnikigami?
   -Yo'q, unga kirmiman. Feysbukka kiraman.
   -Voy, rostdan a? Feysbukda profiliz bormi?
   -Sen feysbuk, odnoklassnikilarni qayerdan bilasan?
   -Nega bilmas ekanman, hamma ishlatadiku hozir. Diyorbek, bor, telefonimni olib chiqib ber, asalim. Zaryadkaga qo'ygandim, to'lib bo'lgandir.
   Diyorbek "hoziy" deb xonasiga kirib ketdi.
   -Iyee, o'zing ham ishlatasanmi deyman? -dedim unga qarab. Kelinoyim televizorga yaqin o'tirib qandaydir serial ko'rar, bizga e'tibor bermasdi.
   -Ha, hamma ishlatadiku?
   -Odnoklassnikimi?
   -Avval ishlatardim. Keyin dadam so'kdi "Odnoklassnikiga kirma" deb. Keyin feysbukdan profil ochib berdi. Endi faqat feysbukka kiryapman.
   Bu vaqtda Diyorbek qo'lida katta telefonni ko'tarib kelib qoldi.
   -'Iphone'mi? -so'radim hayrat bilan.
   -Ha, 'Iphone'ni uchi, -dedi Dilnoza telefonni olib, menyuni ocharkan. Keyin u feysbukni programmasini ochib, internetga ulandi. Dilnozaning 'Iphone' telefoni oldida meni 'Nokia 6303i' telefonim filni oldida chumolidek edi. Men bir sahifadan ikkinchisiga o'tguncha biroz kutib qolardim. Dilnozaning telefoni esa katta tezlikda ishlar, deyarli kuttirmasdi.
   -Mana, meni profilim, -dedi u, profilini ko'rsatib.
   Men uning profilga yozilgan ismini ko'rib, o'zimni telefonimdan qidirtirdim va do'stlarim safiga qo'shdim.
   -Kimlar bilan yozishasan? -so'radim undan.
   -Dugonalarim bilan, -dedi u, kelgan xabarlarga javob yozarkan.
   -O'g'il bolalar ham bormi?
   -Hmmm, bir-ikkita, sinfdoshlarim xolos.
   U javob yozib bo'lgach, telefonini olib, kovlay boshladim. Biroz o'yin o'ynadim, smslarini tekshirdim. U esa bu vaqt davomida mening telefonimni titkilab o'tirardi.
   Televizorda serial tugagach, kelinoyim uxlaydigan vaqt kelganini e'lon qildi. Dilnoza Diyorbekni ko'tarib, xonasiga kirib ketdi. Men ham o'zim uchun ajratilgan xonaga kirdim. Uyqum kelmagani uchun chiroqni yoqib, sumkamni ochdim. Bu vaqtda boshqa xonalardagi chiroqlar o'chib, hamma o'z xonasida edi.
   Men sumkamni ochim kiyimlarni oldim. Keyin kiyimlarni saralab, chetroqqa joylashtirdim. Bu kiyimlarni qayoqqa qo'ysam ekan degan hayol bilan shkafni ochdim. Shkaf Dilnozaning kiyimlari bilan to'la edi. Kiyimlarni ko'rib, qiziqishim uyg'ondi. Agar shu kiyimlarni orasida Dilnozaning ichki kiyimlari bo'lsachi? Kiyimlarni orasini yaxshilab qarasam ham, hech qanday ichki kiyimlar chiqmadi. Dilnozaning bir-ikki kiyimlarini olib, yuzimga bosib hidladim.
   Keyin nima qilishni bilmay kompyuterni yoqdim. Keyin miyamga savol keldi: agar kompyuterda behayo filmlar bo'lsachi? Kompyuterni yoqib, fayllarni sinchiklab tekshirdim. Afsus, bu gal ham hayolim haqiqatga aylanmadi. Kompyuterdagi qaysidi mini-o'yinni o'ynab o'tirgandim, telefonimga sms keldi. Ochib qarasam, feysbukdan kelgan sms ekan. Feysbukdagi profilimga yuborilgan smslarni telefon raqamimga ham jo'natiladigan qilib qo'ygandim. Sms Dilnozadan ekan:
  'Nega uxlamayapsiz?'
   Keyin darrov internetga kirib, javob yozdim:
  'Qayoqdan bilding?'
  'Pol g'ichirlayapti, demak, uyoqdan-buyoqqa yuryapsiz'
  'Ha, uyqim kelmayapti. O'zingchi?'
  'Men doim yarim kechga yaqin uxlayman'
  'Nega?'
  'O'rtoqlarim bilan yozishaman'
   Keyin Dilnozaning profiliga yuklangan rasmlarni ko'zdan kechirdim. Rasmlarda Diyorbek, ota-onasi, o'rtoqlari bilan tushganlari bor edi. Men har birini diqqat bilan kuzatardim.
   Birozdan keyin qarasam, yangi rasm yuklanibdi, bugun parkda olingan rasm shekilli. Rasmda u charxpalak oldida turar, kalta yubka kiyib olgandi. Tezda o'sha rasmni yuklab oldim. Keyin kattalashtirib, uning oppoq sonlariga yeb qo'ygudek qarardim.
   Asbobim ham uyg'onib ketdi. Noiloj shimni tushirib, qo'lim bilan asbobni ishqaladim. Bu ishim o'zimga yoqar, Dilnozaning oppoq, shirin sonlaridan ko'z uzmay, uni yalong'och tasavvur qilishga urinardim. Nihoyat, tanam qizib, asbobimdan oppoq suyuqlik, sperma otilib chiqdi. Keyin shimimni ko'tarib, telefonni zaryadkaga qo'ydim va uxlashga yotdim.
   Balki sizda savol tug'ilgandir, "Nega Dilnoza Sardorga mehribonlik qilyapti, axir u endi keldiku?" deganga o'xshash. Avval amakimni oilasi, bizni oilamiz bobo-buvimlar bilan bir uyda yashardik. Ikki yil avval amakimni poytaxtda ishlashga taklif qilishdi. Keyin amakim oilasi bilan ko'chib ketgandi. Ikki yil avval Dilnoza yosh qiz edi, unga hozirgidek qiziqmasdim. Endi esa u ulg'aya boshlagan, chiroyli qiz edi. Avvallari u bilan birga o'ynab yurardik. Keyin ko'chib ketishganidan keyin ham yild ikki-uch marta kelib turishganda u bilan ko'rishardik. Lekin baribir katta bo'lganiga e'tibor bermagandim.
   Shularni o'ylarkanman, nega endi Dilnozaga qiziqa boshlaganimga hayron bo'lardim. Nixoyat uyquga ketdim.


[Davomi bor]
Muallif: EroMaster