"To'ylar muborak" yoxud azaga aylangan to'y... [tanlov uchun]

-Assalomu alaykum Inoyat xola.
-Iya Sarvarjon?! vaalaykum salom, kelaqol o'glim.
-Ahvollariz yaxshimi, endi oldi to'y, charchamayapsizmi?
-Ha yo'g'a, charchashga vaqt bormi?
-Davron uydami?
-Ha ha, uyda televizor ko'rib o'tiribdi, kiraver.
-Xonasidami?
-Ha o'zini xonasida.

Sarvar asta sekin Davronni oldiga kirib bordi.
-Davron.
-Haa Sarvar kel.
-Bu nima yotish, 3, 4 kundan keyin to'y bo'lsa?!
-Eyyy nimasini aytasan.
-Tinchlikmi?
-O'sha gapda...
-Endi, o'rtoq... seniyam tushunaman, ammo ota onang rozi bo'lishmadiku, axir ularni oq fotixasini olmasdan turib qanday unga uylanarding aytchi?
-Nima ota onam rozi bo'lmadi deb bir umr o'zim sevmagan kishi bilan bir yostiqqa bosh qo'yamanmi? Sevarachi? unga nima deyman?
-Uylanadigan qizing bilan ham uchrashib ko'rdingmi o'zi?
-Ha kecha uchrashgandim.
-Xo'sh  qalay ekan?
-Yurush turishi, muomalasi yaxshi... o'zi ham qaddi qomati kelishgan, chiroyli qiz ekan, ammo...
-Nima ammo? avval birortasi bilan yurgan ekanmi?
-Yo'g'eee... ammo baribir menga Sevara yoqadida.
-A Sevara yoqsa, shuni avvalroq dadang bilan oyingga tushuntirmadingmi?
-Tushuntirdim! Ammo foydasi bo'lmadi. Nima emish Sevara bizni oilamizga mos emas emish, to'g'ri u boy oilaning farzandi emas, lekin bu uni baxtli bo'lmasligi kerak degani emasku!
-Haa... tushunarli. Qaror qat'iy shikoyatga o'rin yo'q ekanda-a? Mayli sen u bilan biroz yashab ko'r, yoqmasa keyinchalik ajrashaverasan.
-Iya... miyang joyidami? biroz yashab ko'r, yoqmasa keyinchalik ajrashaverasan emish. Nima hayot senga o'yinchoqmi bugun yashab ertaga ajrashadigan? Bizni shuncha yiqqan obro'miz yer bilan bitta bo'ladiku.
-Shuni tushunibsan ham yaxshi, endi baribir ilojing yo'q.
-Seni qarayu... menga bir dalda berasanmi desam sen ham ilojing yo'q deysana...
-Senchi yaxshisi, Sevaraga borib hammasini yotig'i bilan tushuntir, ota onam rozi bo'lmadi, men ularni norozi qilolmayman degin.
- ...
-Men ketdim bo'lmasam qo'ng'iroqlashamiz.
-Mayli yur kuzatib qo'yaman.

-Ha Sarvarjon ketyapsanmi?
-Ha xola ketyapman uyda zaril ishlarim bor edi.
-Mayli kelib turgin.
-Bo'pti Davron, bor zeriksang.
-Aha mayli.

Sarvar ketgach Davron asta sekin xonasiga qarab yo'l oldi va bir oyisiga qarab qo'ydi.
-Namuncha, qovog'ingdan qor yog'masa?
Sarvar indamay yurishda davom etdi va xonasiga kirib ketdi.
Televizorni o'chirdi va spalniga o'zini otdi. Chuqur xo'rsingach hayolida o'ylay boshladi.
-Ehhh... bu savdolar ham boshimda bormidi, hayot... qanchalar beshavqatsan-a? Endi Sevaraga bu gaplarni qanday aytaman? Men boshqasiga uylanayapman, munosabatlarimiz tugadi deymanmi???
Sarvar og'ir hayollarga cho'mgancha uxlab qoldi. Ancha vaqtdan keyin esa oyisining turtkisidan uyg'ondi.
-Sarvar, hoy Sarvar!
-Ha oyi, tinchlikmi.
-Tinchlik, tinchlik. Turaqol o'g'lim shom kiryapti, nomoshomdam uxlash yaxshi emas.
-Ho'p mana turayapman.
Ko'zlarini zo'rg'a ochib, lanchlashgancha sekin borib yuz qo'lini yuvdida biroz o'ylangancha Sevarani yoniga yo'l oldi.
-Ha qayoqqa bola?
-Iya, assalomu alaykum dada. Qachon ishdan keldingiz?
-G'aflat bosib uxlayotganingdan keyin bilmaysanda qachon kelganimni.
-Ko'chada bir ikkita ishlarim bor edi, shularni hal qilib kelay.
-Mayli, faqat sang'ib yurmagin!
-Xo'p...
Sarvar ko'chaga chiqib mashinasini o't oldirar ekan rul tepasida turgan Sevaraning rasmiga ojizlarcha qarab qo'ydi.

U Sevara turadigan ko'cha boshiga keldi va unga qo'ng'iroq qildi.
-Allo, Sevara.
-Sarvar aka? Assalomu alaykum... o'zizmisiz, nega 2 kundan beri dom darakingiz yo'q?!
-Ko'chang boshida turibman, tez yonimga kel.
-Haligi... dadam uyda edilar, borolmayman.
-Sevara... senda muhim gapim bor, tez kel!
Biroz jimjitlikdan keyin ovoz keldi.
-Ho'p hozir, bir ilojini qilarman...

Xonasidan yugurib chiqqan Sevaraga, oyisi yuzlandi.
-Hoy qiz, namuncha shoshmasang? Qayoqqa?
-Oyijon, Nigorani sumkasida diplom ishim ko'chirilgan daftarim qolib ketibdi... Shuni tez borib olib kelay.
-A nima shuni institutingda olsang bo'lmasdimi?
-O'zimda deb o'ylabman... tezda kelaman.
-Eh xudoya... qachon qarama narsalaringni unutib yurasan. Yoshligingdan beri shu odating qolmagan.
Eshik yonida to'xtagan Sevara, yana o'sha shiddat bilan ko'chaga chiqib ketdi. Qo'shni xonadan chiqib kelgan Mahmud aka Sanobar opani so'roqqa tutdi.
-Onasi, qayoqqa ketdi qizing?
-Nigoralarnikiga... daftarini unutib qoldirgan ekan.
-Hech tinch yurmas ekanda bu qizing...
Stolda dars qilib o'tirgan Sevarani ukasi oyisiga injiqlangancha dedi.
-Oyiiii... qachon ovqat yeymiz???
-Ovqatim tax. Hozir opang kelsin birga ovqatlanamiz!
-Uffff...
-Uf tortmagin, xudoni qaxri keladi!
-Xo'o'o'p.

Mashinada o'tirgan Sarvar uzoqdan shosha pusha kelayotgan Sevaraga ko'zi tushdi.
-Sarvar aka.
-Sevara... kel o'tir.
-Nima gap tinchlikmi?
-Haligiii... bilasanmi, uydagilar meni uylantirishmoqchi...
-Rostdanmi? buncha yaxshi... sovchilarni qachon jo'natasiz?
-Sevara... ular... ular meni, boshqa bir qizga uylantirishmoqchi...
-Nima?... bu nima deganiz?
-Men ularga tushuntirishga harakat qildim... ammo foydasi bo'lmadi...
-Yaxshi... unda boring o'shani oldiga!
Sevara mashinadan tushishga harakat qildi, ammo Sarvar uni bilagidan ushlab to'xtatdi.
-Sevara!
Sevara Sarvarga nafrat bilan qaragancha uni yuziga tarsaki tushurdi.
-Yolg'onchi, surbet ekansiz! deya mashinadan tushib yig'lagancha uyiga qarab yugurib ketdi.
-Jin ursin! rulni mushtladi Sarvar.

-Sevara qizim nima bo'ldi? nega yig'layapsan?
-Hech narsa dadajon... Nigora bilan tortishib qoldim. deya xonasiga kirib ketdi.
-O'zi shu dugonang menga azaldan yoqmasdi. Jo'rttaga gapga qo'shildi onasi.

Sarvar uyga kelgach so'rida choy ichib o'tirgan onasi dedi:
-Keldingmi o'g'lim, kel ovqat suzib beraman.
-Yo'q oyi... qornim to'q, ko'chadan ovqatlandim.
-Nima ko'chani ovqati oyingnikidan shirinroq ekanmi? hazilatomus so'radi dadasi.
-Yo'g'e... qornim ochib ketgandi, shunga chidolmasdan ovqatlandimda...
-Ertaga kelin ko'ylak tanlashga chiqasizlar.
-Namuncha tez?
-Iya, seni kallang joyidami o'zi, nimasi tez? 3 kundan keyin to'y bo'lsa. Biroz jahl bilan dedi dadasi.
-Ha mayli, nimayam derdim... Qayerda uchrasharkanmiz?
-Seni o'zing uni uyidan borib olib ketasan.
-Oyi axir men uni uyini qayerdan bilaman, o'ylab gapirayapsizmi?
-Senga manzilni o'zim tushuntiraman, xavotir olma...

Ertasi kuni zo'rg'a uyqudan turgan Sarvar erinibgina yuz qo'lini yuvdida so'riga borib o'tirdi.
-Sarvar siporoq ko'ylak tanlanglar. Yana yarim beli ochig'idan bo'lmasin!
Sarvar bosh qimtib qo'ydi.
-Yaxshi men ketdim.
-Choy poy ichmaysanmi?
-Kelib icharman...
-Mayli omadingni bersin.
-Ha aytgancha... manzilni bermadizku?
-A, mana qog'ozchada yozilgan, kelinni telefon raqami ham yozilgan.
-Yaxshi...

Sarvar manzilga yetib borgach kelin(Sarvinoz)ga telefon qildi.
-Allo, Sarvinoz.
-Allo, kim bu?
-Men, Sarvar akangizman.
-Ha, Sarvar aka, Assalomu alaykum.
-Vaalaykum salom... Bugun ko'ylak tanlashni rejalashtirgan ekansiz.
-Ha ha... men tayyorman. Qachon kelasiz?
-Mana uyingiz ro'parasida turibman, agar adashmagan bo'lsam.
Sarvinoz derazadan qaradi va pastda turgan mashinaga ko'zi tushdi.
-Yo'q yo'q, adashmabsiz, hozir tushayapman. Jilmaydi u.

Mashinaga o'tirgach Sarvar unga oynachadan qarab qo'ydi.
-Qaysi salondan tanlaymiz?
-Menga farqi yo'q siz nima desangiz shu. Qayerni aytsangiz o'sha yerga haydayveraman.
-Unda Diamondga bora qolaylik...

Kelin ko'ylakni ham tanlashdi, 3 kun ham ko'z yumib ochguncha o'tib ketdi. To'y kuni keldi, ammo Sarvar bundan juda xursand emas edi. Go'yo yelkasida qanaqadir bir yuk uni bosib turgandek edi. Kelinnikiga borishdan avval qilinadigan har xil udumlari, irim sirimlarga toqati yetmas, kelinnikiga borgandan so'ng ham bunaqangi odatlarni zo'rg'a bajardi.
Kech tushib borar ekan, to'y bo'shlanadigan soatlar ham tobora yaqinlashib borardi. Nihoyat to'y ham boshlandi. Kelin kuyov restoranga kirib borar ekan, Sarvinozni labidan tabassum arimas, ammo Sarvarni qovog'idan qor yog'masada hech chehrasi yorishmadi. Karnay surnayu, restoranni bitta qilib o'kirayotgan kolonkalarning tovushi Sarvarga sira yoqmasdi. Buni ustiga tabriklar ketidan tabriklar yog'ilar, do'stu birodarlari, minbarga chiqib ularni tabriklashdan charchashmasdi. Nihoyat to'y tugab g'ala g'ovurlar bosildi. Kelinni chimildiq ortiga olib kirib ketgan yangalar, nikoh o'qilishi uchun Sarvarni chaqirishdi.

-Sobirjon o'g'li Sarvarbek, siz Bahromjon qizi Sarvinozxonni tan maxramlikka olasizmi, uni yaxshi yomon kunida tashlab ketmaslikka, sizlarni to o'lim ayirmaguncha birga bo'lishga so'z berasizmi?
Sarvar biroz sukunatdan so'ng o'ylangancha dedi.
-Ha... roziman.
-Bahromjon qizi Sarvinozxon siz Sobirjon o'g'li Sarvarbekga tan maxram bo'lishga rozimisiz, uni yaxshi yomon kunida tashlab ketmaslikka, sizlarni to o'lim ayirmaguncha birga bo'lishga so'z berasizmi?
-Ha!
Mulla nikoh o'qib xonadan chiqib ketdi. Inoyat xolaning ovsini esa Sarvarga kulimsirab dedi:
-Sarvarjon, qani siz boravering. Men kelinim zerikkandur bir o'zi, gaplashib o'tiraman o'zim.
-Aha mayli, men og'aynilarimni yonida bo'laman. To'yda homush ko'ringan Sarvar biroz o'zini erkin tuta boshladi. Taqdiriga tan berib orqasiga dam berib og'aynilarini yoniga borib o'tirdi:D
-Ha kuyov bola hayajonlanmayapsanmi?
-Yo'gee...
-Yana kelinni oldiga kirib dovdurab qolmagin:D
-To'g'risini aytsammm... biroz hayajonlanayapman.
-Maa... Sarvarni yelkasidan turtib bir qadax sharob uzatishdi.
-Bundan ikki qo'l urib olgin hayajoning joyiga joylashadi. Kulimsiradi o'rtoqlari.
Chimildiq ortida esa Sarvarni yangasi kelinga tushuntirish ishlarini olib borayotgandi.
-Kelin, Sarvarjon bosiq, aqlli, esli, xushli bola. Undan hech qo'rqmang xo'pmi?
Sarvinoz uyalgancha bosh qimtib qo'ydi va "Xo'p" dedi.

Sarvar ikki qo'l sharobdan so'ng biroz o'zini bo'sh qo'yib asablari tinchlandi va hayajoni biroz bo'lsada bosildi.
-Qani kuyov bola... yo'rg'alang kelinni oldiga.
-Biz shu yerda kutib turamiz.
-Bo'shashma!
Sarvar asta sekin uyga kirib ketdi. Bu vaqtda esa yanga ham uyni tark etgan edi. Chimildiqqa kirarkan Sarvinoz uni kutib turardi.
-Zerikib qolmadingmi?
-Yo'q... yangayiz zeriktirmadi.
-Nimasi aytasan... ajoyib ayollarda o'ziyam.
-Hmm.
-Hayajonlanmayapsanmi, o'zi?
Sarvinoz bu savolga javob bermadi. Ular uzoq suhbatlashib o'tirishdi. Soat ham allamahal bo'lib qolgan. Sarvar o'rtoqlariga javob berib yuborish uchun tashqariga chiqdi.
-Ho'sh kuyov bola qalay bo'ldi?
Sarvar yolg'on gapirishga majbur bo'ldi. Chunki shunday qilmasa ulardan qutilish amrimaxolligini yaxshi bilardi.
-Ha bo'ldi...
-Bokira ekanmi?
-Ha.
-Hey maladets! Yasha o'g'il bola!
-Endi bu yog'iga belni baquvvat qilgin, kelishdikmi.
-Hehh... maylii.
-Biz bo'lmasa uyga qaytdik o'rtoq, yaxshi o'tkaz tunni:D
-Bo'pti xayr...

Sarvar o'rtoqlarini jo'natib u yoq bu yoqqa qarab qo'ydi. Ayollar uyda, pochchalar nariroqda so'rida xushtak chalib uxlab yotishibdi, hamma charchagan...
Sarvar esa sekingina yurib kelinni oldiga kirib ketdi...

Sarvar Sarvinozni yonida u yoq bu yoqdan gapni aylantirdi. Biroz sukunatdan so'ng qo'llarini ohista uni soniga qo'ydi va mayin silay boshladi. Sarvinoz esa bu paytda bir seskanib ketdi. Sarvar esa uni goh sochlaridan goh sonlaridan silar, bazida esa katta va bo'liq ko'kraklarini mijib qo'yardi. Sarvinoz esa tinmay hansirar va oyoqlari qaltirardi. Sarvar birin ketin Sarvinozni kiyimlarini yechib tashladi. U endi faqat lifchik va trusikda qolgandi. Sarvar o'z kiyimlaridan ozod bo'lar ekan, Sarvinozni lifchigini oxista yechib oldi va ko'kraklaridan o'pib mijiy boshladi. Ular endi faqat trustikda qolishdan edi. Sarvar bu orada tinmay uning labidan qaynoq bo'salar olardi. Nihoyat Sarvar Sarvinozni yorig'ini va o'zini asbobini ozodlikka chiqardi. Uni oyoqlarini ikki tarafga yoydi va sekin asbobini tiqdi. Sarvinoz ohista ahhh... immm... der edi. Afsuski asbobi hech qanday to'siqqa uchramadi... Sarvar bu harakatni bir necha takrorladi, ammo hamon o'sha hol... Bu paytda esa Sarvar ichidan nimalar o'tib ketgani o'ziga va xudoga ayon edi. Sarvar shok holatida edi.
-Nima... mendan oldin birortasi bilan bo'lganmisan???
Sarvinoz bo'zraygancha yerga qarab turardi.
-Sendan so'rayapman? ovozini ko'tardi Sarvar.
-Menii... sevgan yigitim bor edi.
-Unda nega shuni ota onagga avvalroq aytmading?
-Ularni xoxishiga qarshi borolmasdim... dadam esa buni bilsa meni o'ldirib qo'yardi:plak:
Sarvar Sarvinozga shunchalar nafrat bilan qaradiki, bu nafrat tig'lari qoyalarni qulatishga qodir edi... Sarvar tezda kiyimlarini kiydi.
-Foxisha... degancha xonadan chiqib ketdi. Sarvinozni esa afsus alam ich etini yemirardi.
Sarvar mashinani o't oldirdida qahvaxonalardan biriga borib icha boshladi. Sarvar hayotdan tobora ko'ngli sovirdi, sevgisini so'ndirishganidan alamzada edi. Ustiga ustak xotini bokira chiqmagandi. Tong yorishib qolgandi, Sarvar esa oyoqda turolmaydigan darajada mas, bir amallab mashinasiga yetib oldi. Mashinani o't oldirar ekan ko'zi tepaga ilingan Sevara sovg'a qilgan o'yinchoqqa tushdi va gazni oxirigacha bosgancha mashinani haydab ketdi. Rulda o'tirgan paytda barchasi birin ketin ko'z oldidan o'tardi. Biroz vaqt o'tgach yo'nalishsiz ketayotgan Sarvarga sharob o'z ta'sirini o'tkazdi. U rulda uxlab qoldi...
Tong saharda Sarvarni dadasiga qo'ng'iroq bo'ldi...
-Nima??? Nima dedingiz???.... hozir, hozir yetib boramiz!
-Nima bo'ldi dadasi? tinchlikmi?
-O'g'ling! O'g'ling avtohalokatga uchrabdi...
-Nimaaa...??? Aaahh... degancha Inoyat aya xushini yo'qotdi.

Oradan bir necha soat o'tdi.
-Doktor! Doktor! Nima bo'ldi? Operatsiya qanday o'tdi?
-...  Bemor ko'p qon yo'qotgan ekan... ustiga ustak uni vaqtida kasalxonaga olib kelishmagan...
-O'g'lim... O'g'limni ahvoli yaxshimi?
-Biz qo'ldan kegancha harakat qildik... Afsus bemorni saqlab qololmadik...
-Nima???????? ...
Sobir akani yuragi xuruj qildi...

Yomon xabar tez tarqaladi deganlaridek, shum xabar bir pasda butun mahallaga tarqab ketdi...
-Nazokatxon, eshitdizmi qo'shnimiz Inoyat xola borku, o'sha kishini o'g'li Sarvar avariya bo'libdi.
-Yo'g'eee?
-Haa...
-Uni kechagina to'yi bo'lgandiku?
-Shuni aytayapmandaa...
-Bechora.
-Yangi kelinni qadami yoqmabdida...

TAMOM.
Kamchiliklar bo'lsa uzr:) Anchadan beri hikoya yozganim yo'q, qalam o'tmas bo'lib qolgandi:D

[IMG]
logo.png