Xiyonatga jafo: so'nggi qism [tanlov uchun maxsus]

Mayk ortimdan yugurib chiqdi.-Jek to'xta nima bo'ldi? Jek!Taksi to'xtatdim va ortimga ham qaramasdan taksiga minib ketdim. Shunchalik bu hayotdan ko'nglim sovugandiki, go'yo uran cho'g'i ham uni isitolmasdi. Aybni kimdan qidirishni bilmasdim, aslida hamma ayb o'zimda edi, ammo buni tan olishga g'ururim yo'l qo'ymasdi. Taksichi oynadan menga qarab qarab qo'yardi, keyin eslasam o'zim bilmagan holda yig'lab ham yuborgan ekanman. Uyga kelib qo'ng'iroqni bosdim, eshikni buvim ochdi.-Jek bolaginam qayerlarda yuribsan? kecha nimaga uyga kelmading?-Buvijon. deya bag'rimga bosdim, ko'zimdan esa tim tim yosh to'kilardi.-Nega meni ota onam tashlab ketishgan?-Senga nima bo'ldi o'g'lim? kim xafa qildi?-Hech kim... hech kim... shunchaki ota onamni sog'indim. judayam sog'indim. deya sekin xonamga qarab yura boshladim.-Jek... ota onang haqida hech qachon yomon fikrga borma og'lim...Xonamga kirib ketdim va tushgacha yotaverdim. Bir orada esa uxlab qolibman. Derazadan tushga quyosh nurlari ko'zimni qitiqlab uyg'otdi, telefonimni olib qarasam Mayk 3 marta qo'ng'iroq qilgan, soat esa 12:35. Telefonimni o'chirib tortmaga soldim va tashqariga chiqdim. Buvim har doimgidek to'qish qilib o'tirgan ekan.-Jek, men tushlik qildim, sen biror nima yeb ol, uxlab yotgan ekansan uyg'otgim kelmadi. Men mayin tabassum qilib qo'ydim va oshxonaga qarab yura boshladim.-Ha aytgancha ishxonangdang qo'ng'iroq qilishgandi, seni so'rashdi.-O'zim keyinroq qo'ng'iroq qilaman buvijon. Tamaddi qilib bo'lib uy telefoni orqali ishxonamdagi tanishimga qo'ng'iroq qildim.-Allo Piter!-Allo Jek qayerlarda yuribsan nega ishga kelmading?-Sog'lig'im yo'q edi, ushlanib qoldim.-Tez yetib kel hisobotingdan katta kamomat chiqdi...Shu payt haligi daydining so'zlari yana hayolimni qochirdi.-Mening ham Jek ismli o'g'lim bor edi.-Nima? hozir qayerda?-Bilmadim, xotinim bilan ajrashganimizdan so'ng uni oyimga topshirganmiz, unga g'amxo'rlik qilardi.-Nima?-Haa shunaqaaa... men ham bir paytlar ishlaganman, Rayton Pritsda. sharbat fabrikasida.-Mercedens Benz ko'k furgon haydagansizmi?-Ha! haligi odam savol nazari bilan qarab qo'ydi.-O'g'lingiz chipslarni yoqtirmagan, koka kolaga allergiyasi bo'lgan, 6 yoshida mushukni cho'miltiraman deb cho'ktirib o'ldirib qo'ygan!-Ha... lekin bularni sen qayerdan bilasan?-Chunki siz meni otamsiz! yuziga qarab yig'lab yubordim.-Jek!?...Ha otamni ko'chadan daydi holda topaman deb o'ylamagandim. Ammo ko'ngli, yorishib ketdi. Uni birinchi bor ko'rganimda vujudimda uyg'ongan his tuyg'ular ham shuning uchun bo'lsa kerak menimcha. Keyinchalik bilsam oyim bilan ajrashganlaridan so'ng ishdan bo'shatishgan ekan va Nyu Yorkka ketgan ekanlar. U yerda ham ishi yurishmagach yillar o'tib shu ko'yga tushib qolibdilar. Nega shuncha vaqt dadamni uchratmaganimni sababi esa Las Vegasga kelganlariga atigi 2 kun bo'lgan ekan. Qay yo'l bilan kelganlarini aytishni hohlamadilar. Oradan 3 kun o'tib kechroq yana o'sha klubga yo'l oldim. Klubga yaqinlashganimda esa eshik yaqinida Sarani boshqa bir yigit bilan o'pishayotganini ko'rdim. O'zimdan o'zim nafratlandim. U boshqasi bilan yurgani uchun emas, balki meni ko'nglimdan joy olgan farishta aslida oddiy yengiltak qiz ekanligidan nafratlandim. Sarani yoniga mayin tabassum bilan yaqinlashdi.-Meni kechir Sara... rahmat senga! aytgan so'zim faqat shu bo'ldi. Sara esa bezrayib turaverardi. Klubga ham kirmasdan uyga qaytib ketdim. Ko'nglimda n esa hech qanday hissiyot o'tmadi. Aksincha xursand edim, xiyonatkor do'stlarim va sevgilimdan ayrilganimdan xursand edim. To'gri men uchun yaqin insonlardan ayrildim. Ammo eng muhimi ulardanda yaqinroq insonni topdim. Bu otam edi...The End!
[IMG]
logo.png