Yangi yil kelishigaham sanoqli kunlar qolgan. Shaharning tungi qiyofasiga, rang-barang chiroqlar o`zgacha jilo bergan, ko`zlarni quvnatib yog`du sochmoqda. Kun bo`yi yog`gan qor allaqachon yo`llarni oppoq parday qoplab olgan...
Qizlar bekatga yetishganida har tomonga ayrilishdi. Guli yoqalari mo`ynali paltosini issiq cho`ntaglariga qo`llarini solgancha, o`z o`y-hayollari bilan ovora, asta yurib borardi. Mayda qadam bosgancha, hiyobon yoqalab buruldi. Yo`l bo`yidan qator joy topgan ko`cha chiroqlari atiyin u uchun nur sochayotganday go`yo. Kiprigiga kelib qo`ngan oppoq parcha hayolini chalg`itib yubordi. Boshini ko`tarib yuqoriga qaradi, qor parchalari, yorqin nur sochayotgan chiroqlari shulasida mitti yuldurchalarga o`xshab ko`ridi. Mayda uchqunlar yuzlariga urilib dudoqlarini mayin erkalab o`tdi. Sochlariga kelib qo`nib, so`ngra erib yo`q bo`lib ketayotgan qorlar o`zidan keyin yarqiroq iz qoldimaqda. Yozib olgan uzun qora sochlari, hiyol namlanib harakatiga hamohang tebranadi. Balant poshnali etigi ostida ezilayotgan qor esa, ajib ovoz chiqarmoq... Buning hammasi Gulining qalbida allaqanday bir sokinlik, ayni damda iliqlikni ham olib kirganday bo`ldi. Qo`llarini bey ehtiyor ikki yonga yoygancha, yanada ko`proq zavqqa to`ldi. Yo`lini hiyobonning tor yo`laklari tomon burdi. Atrofda tungi sayrga chiqgan yigit qizlar. Havo sovuq ammo birinchi qor zavqi qalablarni alangalatgan... 
Ana ikki sevishgan skamekada shirin suhbat qurishyabdi, havas bilan ular tomon boqdi. Hozirgina nararoqda bir yigit sevgan qizi ustiga daraxtni silkitib yubordi. Bu ikki sevishganlarni, quvnoq hatti-xarakatlarini ko`rib, Gulining lablarida tabassum yoyildi. Biroq bir necha qadamdan so`ng, bu tabassum, issiq kaftiga qo`nib erib ketgan qor parchasiday, qayoqqadur  g`oyib bo`ldi...
Ertadan kechgacha salonda, tiroqlar bo`yash, sochlarni turmaklaydi, yuzlarga bo`yoq, upa tortish bilan kun o`tqazadi. Mijozlar aksaryati yangi hayotga qadam qo`yayotgan baxtli kelinchaklar. Ularni baxtdan sarhush chehralarini ko`rib, sal bo`lsada ko`ngli yorishadi. Ishini yaxshi ko`radi. 
Hamkasiblari yosh qizlar bo`lgani uchun, ularni oldida, katta ko`rinmaslik uchun, doyimo o`ziga qaraydi, parhez qiladi. Salonni yuzi bo`lishga urunidi. Uning husni jamoliga mijozlarida havas uyg`otadi...
 - Guli sizga yillar tasir o`tqazmaydi! -deyishadi havas bilan.   
Aslida bu husun, bu malohat kim uchun, nima uchun kerak?! 
 - O`zi menga kerakmi? -o`ziga savol beradi bazan. Ha kerak albatta baxtsiz qiyofani yashirish uchun, hammaning nazlida baxtli ko`rinish uchun, juda zarur bu niqob... 
Unga ko`pchilik aytgan bu so`zni: Guli siz juda go`zalsiz...
Bu so`zlarni aytganlarning barchalari tashqi ko`rinishga qarab baho berishgan, hech birlari yerga boqib turgan, yashirilgan ko`zlarga qarashmagan. Bu qora ko`zlar, nima uchun yerga qadalganligini so`rashmagan. Ayol qalbi sirlar ummoni, uning aksi manashu tun qorong`usidan rang olgan qorachiqlarda aks etadi. Shuni bilgan bu baxtsiz ayol, shuning uchun ko`zlarini yashiradi...
 - Yashashimdan nima mani bor? Shunday kunda birov eslamasa alam qilar ekan. Nahot qolgan umrim shu zaylda o`tsa! - hiyobonni tark etar ekan Gulining hayolidan shu o`y-hayollar yelday huvvillab o`tdi...

Uyiga tezroq yetib olish uchun qadamini tezlatdi. Bugun 28 yoshga to`ladi, birovdan sovg`a kutmadi, shunchaki bir og`iz tabriklab qo`yishsa kifoya edi. Ammo shu ishni ham qilishmadi. O`z-o`ziga g`o`rligi kelib ko`zlariga yosh quyuldi. Hayotdan, butun olamdan ko`ngli qolib ketdi, ayniqsa o`zini shu ahvolga solgan hiyonatkor eri Ikrom, eng yaqin dugonam deb ishonib yurgan Feruzadan nafratlanib ketdi. Odamlarga bo`lgan ishonchini yo`qotishiga sababchiham aynan shu ikkisi. Shular tufayli mana 7 yeldirki biror yigitni yoniga yo`latmadi, biror qizni dugonasi kabi yaqin olib sirlasha, dardlasha olmadi, chunki endi muhabbat, do`stlik degan tuyg`ularga ishonmaydi... 
Bazi bazida huddi shu ohshomday, o`sha baxtli, baxtsiz damlarini yodiga oladi. 
Sevib, sevilib 20 yoshida turmushga chiqdi. O`sha damlarda undada baxtli odam yo`q edi. Mehribon qaynona-qaynotaning hizmatida bo`lish, sevimli yor yonida, yarashib yurishdi... 
Biroq bu damlar bir yilgaham cho`zilmadi. O`sha lanatlangan kunda, tug`ulmagan go`dagi nobud bo`lganidan keyin, unga dalda bo`lish o`rniga hiyonat ko`chasiga kirgan erini qilimishi. Eng yaqin dugonasi bo`laturib, uning eriga o`ynash tutinishi, buni ustiga hayosizlar yotog`igachi kirishi...
Hammasi chidashga bardoshi yetar balki, lekin qaynonasini surbetlarcha:
 - Eringni hiyonat qilishida asil aybdor sen o`zing! -deya qilgan tanasi hammasida o`tib tushdi...
Uydan chiqib ketdi. Ota uyiga qaytdi, lekin o`gay onasi sig`dirmasligini tushungani uchunham u yerda ham, ko`p qolmadi. Ijaraga uy olib chiqib ketdi, hunari bor qiynalmadi. O`zi uchun yashay boshladi. Tanholik yolg`izlik, sokinlik qalbini tinchlantirgan bo`lsada, haligacha yaralariga davo bo`lmadi...
Uyga qaytguniga qadar alamli ko`zyoshlar tinmadi. Zinapoyadan ikkinchi qavatga ko`tarilar ekan, ikki pog`ana qolganda joyida to`xtab qoldi. Eshik oldida hali ochilib ulgurmagan, bir dona qip qizil atirgul va kanvert turardi. Avval pastga, so`ng zina bo`ylab tepaga qaradi. Atirgul va kanverni olar ekan, bir muddat nima qilarini bilmay qoldi. 
 - Ahir bu o`sha...
Ko`zyoshlari kalit tushadigan teshikchani ko`rishiga hala bergani uchun tezgina artib oldi. Uy ichkarisiga kirganidaham, o`ziga kelolmay bir muddat qo`lidagi kanvetga tikilib turdi. Kanver ustiga katta harflar bilan, uning ismi yozilgan. Lablari titiradi, qo`l, oyoqlarida ham qaltiroq turdi, ko`zlaridagi alam yoshlarini yuvib, o`rnini sevinch yoshlari egalladi. Lablariga ohista teygan atirgul yaproqlari o`z iforlari, nafas yo`li orqali o`pkasi to`ldirdi. Guli bu ifordan entikib ketdi. 
 - Haaa bu o`sha... 
Poltosini ilgakka ilgach, xona o`rtasiga chiqordan tushayotgan eng yoriqin yerga keldi. Hayajondan titrayotgan barmoqlari bilan kanvertni ochdi. Ichidagi xatni olarayotganda, kanvert ichidagi uzuk tushib ketdi. Engashib uzukni olgach avaylabgina kaftiga yashirdi. So`ng maktubni qo`liga oldi...

TUG`ULGAN KUNING BILAN...

Salom Guli atirgulni ko`rgach men ekanligimni bilgan bo`lsang kerak...
 - Haaaa tanidim... -Guli beyehtiyor ovoz chiqarib gapib yubordi. 
Qancha oylar, yillar, qancha yozu-qishlar, bahoru-kuzlar o`tdi. O`shanda menga yolg`on aytgan ekansan. Har qancha urunmay, qalbimdan seni o`chira olmadim. Barcha urunishlar zoye ketdi. Ohir bir narsani tushundim, sen men uchun tanho ekansan, sen tanho...
AZIZAM... Agar maqul ko`rsang bir umur senga AZIZAM deya murjat qilsam...
GULIM TUG`ULGAN KUNING BILAN...
Senga eng ezgu tilaklarim, yollab qolaman...
ISLOM...

Oyoqlari holsizlanayotgani sezgach kreslo tomon yurdi. Ammo ikki qadamdan keyin, butun tanani ko`tarishga oyoqlarida kuch qolmadi. Gilam ustiga o`tirdi, endi yelkalari ham og`irlashib ketayotgani sezdi. Yonboshlab, tizzalarini bukub yotib oldi, yoshboladay hiqqillab yig`lardi. Xatni bag`riga boshganch, atirgulni bo`yidan qonib qonib hidlardi. Go`yo shu atirgulgina uni yashashi uchun havo yetqazib berayotganday. Asta kaftini yoydi, tilla uzukning birilyant ko`zi chiroq shulasida yarqirab ketdi. Uzukni barmog`iga soldi va o`sha barmog`ini ham ko`ksiga bosdi. Asta tog` ortiga bosh qo`yayotgan quyosh kabi, Gulining qavog`lari ham yumuldi...
Hayolan bolakkika o`sha Chamanzor gul do`koniga qaytdi. Bularning hammasi huddi, katta tezlikda ortga qaytarilgan kino tasmadek, go`yo hammasi boshiga qaytganday edi...

Chamasi 8-sinf o`quchisi, sho`x, erka, beytashvish davrlar edi. Ular to`rta qiz, eshik tepasiga gulli bezaklar bilan, katta harflarda CHAMANZOR deb yozilgan gul do`koniga kirib keldilar. Eshikdan kirganlari hamoni, gullarning hushbo`y ifori dimog`lariga urulardi. 
 - Salom... -dedi Guli, peshtaxta oldida turgan gul sotuvchi ayolga yaqinlashar ekan. -O`qtuvchimizning bayramlari uchun guldasta tayorlab bersayz...
 - Qanday bo`lsin? -so`radi muloyim ohanda gulchi ayol. 
 - Eng chiroylisi bo`lsin, ikkita guldasta! Biri alifboni o`rgatgan o`qtivchimiz uchun...
Gulchi ayol tushundi va tezda ishga kirishdi. Nararoqda Gulidan ko`z uzmay kursida o`tirgan 5, 6 yoshlardagi bolakay, sotuvchi ayolning erkalab so`ng buyurgan buyrug`i bilan har-xil gullardan olib berish bilan ayolga yordam bera boshladi. 
Hoynahoy onasi bo`lsa kerak, ha onasi bolam deyabdiku... Hayolidan o`tqazdi Guli. 
Mohir qo`llarning chaqqonligi tufayli bir-biriga o`xshamagan, bir-biridan go`zal ikki guldasta tayyor bo`ldi...
Haqqini to`lab eshikka yaqinlashganlarida bolakayning: 
 - Ketmay turingng... -debgan shirali ovozi to`htatdi. 
Olti yoshlardagi bolakay, vazaga solingan bir quchoq atirgul shodasidan hali ochilishga ulgurmagan bir dona atirgul g`unchasini sug`urib oldi va qizlar tomon yaqinlashdi...

 - Bu kimga! - biroz oldiga chiqdi Feruza. 
 - Anovchi chiroyli qizga! -bolakay gulni Guli tomon uzatdi. 
Guli jilmaydi, ammo hijolat tortib sotuvchi ayol tomonga qaradi. Ayol yengilgina bosh qimirlatdi, olaver deganday jilmayib. 
 - Kattakon rahmat... -Guli osilib qolgan zulfini qulog`i ostiga qistirgancha bola tomonga engashdi. - Ismiz nima? 
 - Islom...
 - Meniki Guli... - bolakayni yuzidan o`pdi. - Hayr Islomjon...
 - Hayr Guli... -bolakay qizlar to aftobusga chiqib ketmagularicha oynadan qo`l siltab qarab turdi...

Guli 9-sinfda Balli Qizlar bellashuvi o`z zehnini sinab ko`rdi, va g`olibasiga aylandi. O`qtuvchilari maqtishdi sinfdoshlari tabriklashdi. Yoshgina bolakay, unga hali ochilishga ulgurmagan bir dona atirgul tutdi. Avvaliga hayron bo`lib, oldi tishlaridan ikkitasi tushgan yoqimtoy bolakayga tikilib qaradi...
 - Guli sen g`olib bo`ldingmi? 
Bu jimitkaning sensirab gapirishiham quloqqa yoqqani uchun, Guli kulib qo`yaqoldi. 
 - Guli meni tanimayabsanmi? 
 - Taniganda qandoq, siz o`sha Islomjonsiz... - gulni qo`liga oldi va iforidan hidladi. - Bunday atirgulni faqat siz berasiz menga...
Bolakayni yuzida tabassum zohir bo`lib, yanada yoqimtoy bo`lib ketdi. 
 - Guli sen g`olib bo`ldingmi? 
 - Ha ko`rmadingizmi? 
 - Ulgurmadim, hozirgina keldim...
Guli boshini ko`tarib atrofga bir qarab oldi. 
 - Qayoqdan keldiz? 
Bolakay qo`llari bilan shahar tomonni ko`rsatdi. 
 - Iya hali bizni maktabda o`qimaysizmi?
Bolakay yo`q deya bosh chayqadi. 
Guli bolakay yelkasiga ilib olgan, sumkasiga qarab 1-sinf bolasi ekanligini bilib oldi.
 - Qanday keldiz?
 - Aftabusda! 
 - Hali onangiz qidirib yurgandur-aaa? -Guli qo`llarini beliga tirab, tergashga kirishdi.
 - Senga zarur gapib bor edi...
 - Qulog`im sizda? - Guli bolakay tomon engashdi. 
Bolakay huddi o`ta mahfiy sirni aytoqchi bo`layotgan, razvetkachiday u-yoq-bu yoqqa qarab oldi. Sal narida kuzatib turgan Gulini dugonalariga ko`zi tushgach, Gulining qo`lidan ushlab nari tortdi...
 - Bo`ldimi endi aytasizmi, zarur gapizni? - Guli endi tizzalarini bukib, yoqimtoy bolakay, bo`yi barobar engashdi va qulog`ini u tomon tutdi. 
 - Guli... yaxshi ko`raman! 
Guli bolakayni so`zlariga yaxshi tushunmadi va unga tikildi. 
 - Menimi? 
 - Seni yaxshi ko`raman! -bolakay past, biroz hirillagan ovozda, shunday bir ajoyib aytdiki bu so`zlarni. Guli ich-ichidan zavqlanib ketdi. 
 - Iya menga sevgi izhor qilyabsizmi? 
Bolakay ha deya bosh qimirlatdi, va ko`zlarini uzmay tikilib turaverdi. 
Sevgi izhorini asil manosini hali tushunib, tushunmay qarab turgan bu jajji oshiq bolakayni nigohlari Gulining yuzlarini qizartirib yubordi. Yuzlarini kaftlari bilan berkitib oldi Guli. 
 - Vooy sizi qaranga-aaaa! Shuni uchun bu chiroyli gulni ko`tarib meni izlab kelibsizda? 
Bolakay yana bosh qimirlatib tastiqladi. Guli esa bu yoqimtoy bolakayga o`zgacha mehir bilan boqar ekan, uni hafa qilishni istamadi. 
 - Menam sizni yaxshi ko`raman, faqat buni hechkimga aytmang ho`p? -ko`rsatkich barmog`ini labiga qo`ydi. - Tishshsh...
Bolakayning ko`zlari porlab ketdi. Guli jajji oshig`ini yana ham hursand qilishni istadi. 
 - O`pib qo`yasizmi? -shivirladi. 
 - Ha...
 - Bu yerdanmi, yo bu yerdanmi? - Guli avval labiga, so`ngra dudog`lariga ishora qildi. Bolakay ko`rsatchik barmog`i bilan, dudog`iga tekkazdi. Guli sochlarini barmoqlari bilan ushlab, chap yuzini bolakay tomon tutdi. Bolakay esa tegar-teymas, lablarini uning dudoqlariga tekkazib o`pib qo`ydi. 
 - Bo`ldimi, endi uyizga ketasizmi? 
 - Ha ketaman...
 - Qanday kelgan bo`lsayz, shunday ehtiyot bo`lib keting ho`pmi! - opalarcha mehir bilan tergab bekatgacha kuzatib qo`ydi. Dugonalari oldiga qaytar ekan, bu bolakayning qilgan ishidan, kattalarcha o`zini tutishidan, hayratga tushib kulardi...
 - Buni qaraya, qancha vaqtdan keynham, tanib izlab kelibdiya! -ortiga o`g`rilib bolakay chiqib ketayotgan aftabusga qarab qo`ydi. - Birovga aytsam rosa kuladi...
Dugonalariga yaqin kelganda, Gulini labidagi tabasstmni ko`rib o`zlari savolga tutushdi: 
 - Guli jiyaningmi? 
 - Tanimadilaringmi, bu o`sha bolakayku! - hammalari eslolmay ahrayishdi. - O`tgan yili esingdami Feruz gul do`konida bir bolakay menga gul bergandi! 
 - Anovi yoqimtoy bolakay... Ha eslagandayman! 
Guli qiqirlab kulib yubordi: 
 - Aytsam o`lib qolasizlar, hozirgina o`sha bolakay menga sevgi izhor qilib ketdi...
 - Aaaa...
Dugonalari ishonib, ishonmay kulishdi. Ishonish qiyim, ammo bu ayni haqiqat. Keyingi haftaning chorshanbasida yana o`sha bolakay, erta tongda maktab darvozasi oldida, qo`lida qip qizil atirgul bilan kutib oldi...
Guli bu gal ham bolakayning bolalarcha muhabbatiga, munosib javob bilan ortiga qaytardi. Shundan keyin haftaning har chorshambasida bolakay Gulining yoniga gul ko`tarib, kelishni odat qilib oldi. Har gal, bolakayni husand qilib jo`natardi...

 - Ana qaralaring, sevgilim kutib turibdi! -dugonalariga bolalarcha zavq, shavq bilan maqtandi Guli. 
 - Guli yigitni yuragidan urubsan-ku? -qiqirlashdi qizlar.
Bolaga yaqinlashar ekan, Guli huddi bir peysadagi ro`lni qayta-qayta takrorlayotgn aktirisaday, mohirona ro`lga kirishdi. Endi bu oshig`ining oldida, o`zi ham yetti yoshli qizchaning obrizini yaratishga uruna boshladi. 
 - Kutib qoldizmi? 
Bolakay huddi kattalarday, qaddini tik tutib, qo`lidagi gulni uzatar ekan: 
 - Nega avvalgi hafa kelmading! -dedi achchiqlanganday.
 - Voy sizga aytib qo`yishni unutibman, yaqin qarindoshimizni to`yiga borgandim...
 - Uylaring qayerda? 
 - Yo`q-yo`q uyimizga bormang, agar begona bollar bilan yurganimni dadam bilsalar, meni o`ldiradilar! -dedi, Guli o`zini arang kulgudan tiyib. 
 - Ho`p, bormayman...
 - Ha, mayli sizga aytaqolay begona emassiz-u. Dadam bilib qolsalar, sevgan yigitim deyman. Harqalay hozirda, yaxshi kuyovni topishni o`zi bo`ladimi! - kulib yubormaslik uchun bir muddat lablarini birlashtirib, turdi. So`ng uyining aniq manzilini tushuntirdi. 
 - Hayr Guli men ketdim...
Bolakay gul uchun mukofat kutganday, intiq termuldi. 
 - Gul uchun rahmat... Haa-ya... -ko`zlarini sal qisib bolakayga yuzini tutdi...
Opich olgan bolakay hursand holda hayrlashdi...

Guli tongda turib, ko`cha supurgani chiqdi. Bir payt yaqiniga oynasiga TAXI belgisini yopishtirib olgan jiguli mashinasi kelib to`xtadi. Mashinadan esa, o`sha oshig`i gul ko`tir tushdi. Ana shu paytda, bolakay nima uchun o`tgan hafta uy manzilini so`ragani tushundi. 
 - Tavba... Hammasini hisobga olganini qarayaa! -pichirladi o`ziga-o`zi. O`shanda keyingi haftaning chorshanbasi, chorak tatiliga to`g`ri kelishi haqida o`ylamagan edi. Ammo oshiq yigitcha shularni ham inobotga olgan ekan. 
 - Keling-keling hush ko`rdik! -dedi qo`lidagi supurgini nariga tashlab, rumoli, sochlarini to`g`irlab bolakayni qarshi oldi. 
Bolakay har galgiday, gulni uzatdi va sog`ingani ham qo`shib qo`ydi. Guli taksisdan hijolat tortgani uchun, avvalgi safarlardagiday munosabatda bo`la olmadi. 
 - Bu kishi dadayizmi? -shivirlab taksis tomonga qarab qo`ydi. 
 - Yo`q begona...
 - Haaa... - qaddini ko`tardi. - Qani uyga kiraylik, biz tomonlargaham bir kelib qolibsiz! 
 - Uyga qaytaman... -bolakay o`pich olish uchun Guliga termuldi. Biroq Guli taksis qarab turgani uchun uyaldi. 
 - Hayr keyingi gal, uyga kirmasayz qo`yib yubormayman! 
Bolakay taksiga o`tirib qaytib ketdi. 
 - Obboo shumtakaye! -qo`lidagi gulni hidlar ekan. - Huddi katta odamni, kichkina qilib qo`yganga o`xshaydiya...

Guli chiroyli qiz bo`lgani uchun, oshiqlari juda ko`p lekin birortasi shu jajji qalb sohibidek shijoatga ega emas...

Mana oradan qancha oylar o`tdi. Bolakay buni o`yin deb o`ylayabdimi! Yoki chin! Buni ahamyati yo`q, Guli uni hursand ko`rish uchunham, sevikli yor ro`lini o`ynab beradi. Manashu ikki yil davomida kuz, qish, bahor va yoz haftaning har chorshanbasida, atirgul oladi. Bayramlar, tug`ulgan kun bularni ham inobatga oladi, unutmaydi. Guli ham bolakayga o`rganib qolga, uni hafa qilishni siraham istamaydi. U uchun, atirgul tutqazad qo`llar sohibi uchun, manashu atirgullar hurmati uchunham, o`z ro`limi qoyillatib, yana chin dildan o`ynab beradi. Hatto biror marotaba senlab gapirmadi, bolakayni senlab gapirishiga esa hecham etiroz bildirmadi. 
Bolakay turli savollar beradi: 
 - Katta bo`lsak, birga biznikida yashaymiz-a Guli? 
 - Albatta! -javob qaytaradi. 
Bolakaying har bir savoliga u istgan javobni beradi...

Manan 11-sinfni ham tomomlash arafasida. Guli dugonalari bilan Maktabga yaqinlashar ekan, bugun chorshanba ekanligini bilgani uchun ham, bo`ynini tez-tez uyoq-bu yoqqa qayirib, maktab darvozasi oldidan bolakayni qidira boshladi. 
 - Guli sevgiling hov narida turibdi! -dugonalari mazah qilganday hiringlashdi. 
 - Alam qilsin, senlarda shunaqasi ham yo`q! 
 - Voy saviley! 
 - Sevgilimga til tekkazmalaring! -dedi. Hazil aralash dugonalarini koyib...

Bokay ham ancha o`sib, uncha-muncha gaplar manosiga yetib qoldi. 
 - Keldizmi oshiq yigit... Ko`p kutib qolmadizmi? 
 - Guli bu senga! 
 - Ajoyib har galgidek, juda nafis! - Atirgulni olgach har galgidek, ko`zlarini biroz yumib, gulni iforidan o`pkasini to`ldirdi...
Har galgidek besh, olti daqiqa suhbat qurdilar. 
 - Islomjon endi kelmang! 
 - Nega haydaysan? Endi meni yaxshi ko`rmaysanmi? - ko`zlari jovdiradi bolakayni. 
 - Yo`q-yo`q meni no`to`g`ri tushundiz ukajon! - shoshib qoldi Guli. 
 - Sevgilim - sevgim derding endi ukam deyabsanmi! 
 - Voy shunga arazlayabsizmi, yo`q haliyam sevgilimsiz! - avrab ko`nglini olishga harakat qildi. 
 - Guli nega doyim meni yoshboladay ko`rasan! Nega bunaqa ohangda gapirasan! - dedi. So`ng ketib qoldi. Guli ortidan, labida tabassum bilan kuzatib turarkan. Bolakayni katta bo`lib ancha muncha narsaga aqli yetib qolgani sezdi. Bundan hursand bo`ldi, ammo ayni damda uni hafa qilib qo`yganidan afsuslandi...

Odatiga hilof ravishda, ertasiga yana keldi. Bu gal gul bilan birga to`rt buklangan qog`ozda xat ham bor edi. Guli huddi hech narsa bo`lmaganday odatdagideb mumila qildi. Bolakay biroz hijolat tortgan ko`yi gul va maktubni unga berdi. 
Guli qog`ozni ochib o`qiy boshladi. Song qovog`larini uyib, biroz egildida bolaning ko`zlariga termuldi. Birdan jilmayib:
 - Kechirdim, sizdan hafa emasman! -dedi. Bolakay xatida undan kechrim so`ragan edi. - Bu bir tushunmovchilik holos! Mana ertdan keyin so`ngi qo`ng`iroq, maktab davri tugaydi. Endi katta hayotga qadam qo`yamiz. Men ham o`qish tugagach, uzoq shaharda turadigan qarindoshlarimiznika ketaman. U yerda hunar o`rganmoqchiman. Endi men uyda bo`lmayman shuni uchun kelmang demoqchi edim, siz arazlab ketib qoldiz! - Guli vaziyatni yotig`i bilan tushuntirdi. Bolakay esa, boshini ekkan ko`yi jim turardi. 
Guli esa uni qanday ko`nglini olishni bilmasdi. Qo`lidagi xatni ko`rsatdi: 
 - Keling menga har hafta xat yozing, so`ngra birorta joyda qoldiring...
 - Qayerda? 
 - O`ziz ayting...
Bolakay yelka qisdi. Guli esa hafsiz joyni izlardi. Nihoyat bir to`xtamga kelishdi, Gulining eng yaqin dugonasi bo`lgan Feruza orqali obdi-berdi qilishga kelishib olishdi...

Mana so`ngi qo`ng`iroq chalindi, uchurma bo`lgan qaldirg`ochlarday har tomonga ketishdi. Bazilar ishlash uchun, yana boshqalari oliy o`quv yurtlariga o`qishga kirishga tayorgarlik ko`rishga. Guli esa hunar o`rganishga qaror qildi. O`ziga yoqqan ayollar sattaroshligi bo`yicha bir mutahasisga shogirtlikka tushdi...

Anashu kezlarda hayotini butkul o`zgartirib yuborgan voqea yuz berdi. Hayotiga Ikrom isimli yigit kirib keldi. Hamma qizlarning orzuyida yashaydigan shahzodaning huddi o`zginasi. Hushmomila, kelishgan so`zlarni shundayin mohirlik bilan tanlaydiki, bir-zumda aql hushni o`g`irlab qo`yadi. Guli uni sevib qoldi. Ilgarilari yettinchi falak haqida gapirishsa e`tibor bermasdi. Endi bildiki yettinchi falak chindan bor ekan. Ikrom bilan yurgan vaqt mobaynida, olti oylik shogirtlik davri ham ko`z yumib-ochguncha o`tib ketdi...
Endi uyga qaytib, shaxardan kaspiga munosib ish joy izlashga kirishdi. Omadi chopib joy topildi ham, eng birinchi mijozlar esa dugonalari bo`lishdi. Albatta Feruza ham keldi, u o`zi bilan bir sumka ko`tarib kelgandi...

Guli sevgi dardiga chalinib, butunlay unutib qo`ygan kichik oshig`i yodiga tushdi. Oshiq bolakay esa vadasiga vafo qilgan holda. Har hafta bittada maktub va bittadan atirgulni Feruzaga olib kelib bergan ekan. Guli har bir kanverni ochdi, har biri ichida qurib qolgan atirgul va qisqagina maktublar. Maktublarni birma bir o`qib chiqar ekan, endi bu peysaga yakun yasash kerakligi haqida o`ylay boshlagan edi. 
 - Endi juda kech emasmikin! Yoshbolani ko`ngli deb, judayam chuqurlashib ketmadimmikin! -deya bosh qotirar edi...

Feruza orqali Gulining ish joyini topib keldi oshiq yigitcha. Yanaham bo`ylari cho`zilib, bilim salohiyati oshib, dunyo qarashi anchayib kengayib qolibdi. Dab-turistan, bu bir o`yin edi, bizni oramizda ancha farq bor, qolaversa men boshqasini sevaman! 
U shunday demoqchi edi, biroq bu muhabbatga limmo-lim to`lgan jajji qalbni chil-chil qilishga, vijdoni yo`l bermadi. Bolakay esa endi haftasiga ikki, hatto uch bor ham kelar gulga qo`shib shirinliklar ham ko`tarib kelardi. Guli ana-aytaman, mana-aytaman, yotig`i bilan tushuntiraman deya qulay fursatni kutardi. Buyog`da esa Ikrom bilan muhabbatlari tobora jiddiylashib borardi. Yillar yelday o`tib ketdi...

Endi yoshgina bolakayni ko`ngli qarab, uni avragan 15, 16 yoshli qiz emas. Endi katta hayotga qadam qo`yayotgan kelinchak. Ota uyidan chiqib, kuyovning uyiga, yor-yorlar sadosi ostida kirib kelishdi. To`ridagi sahnada o`z ibo-hayosi bilan, yonidagi yoriga, bo`lajak umur yo`ldoshiga yarashib o`tirar edi...
 To`y yarmida Gulining ko`zlari yerda toptalib yotgan atirgulga tushdi. Boshini hiyol ko`tarar ekan, sahna qarshisida nigohlarini uzmay, unsiz ko`zyosh to`tayotgan 12 yoshli bolakayni ko`rdi...
 - Hoy bola nimangni yo`qotding, bor anovi yerga bor! -dedi kivoyning jo`rasi. Lekin u qayoqdan bilsin, bu bola yo`qotgan emas o`g`irlatib qo`yganini. 
Bolakay Gulidan nigohlarini uzmas edi. 
Nima bu, o`z vaqtida yakunlanmagan peysaning ayanchli zavol topishimi. Nahot bu go`r bolakay bularning barchasi o`yin ekanini haligacha tushunmagan bo`lsa? Yoki yaratgan, shu jajji qalbga chindan ham, haqiqiy muhabbatni solgan bo`lsa! Afsus ming afsus o`yin qilmasam bo`larkan! 
Guli shu gaplarni yuragidan o`tqazdi. Bolakay bir necha daqiqa ko`zyosh to`kdi va qanday paydo bo`lgan bo`lsa shunday g`oyib bo`ldi...

Bolakay boshqa bezovta qilmadi. Keyin taqtirning ketma-ket zarbalari. Yillar o`tsada o`ziga kelolmay yurgan kezlari yana o`sha atirgul tutgan bolakay qarshisida paydo bo`ldi. Endi bolakay deyish nojoyizdur. U bolakay ulg`ayib 16 yoshli moylovlari sabza urgan yigitcha edi...

Bu gal Guli, o`tgan safargi xotosini takrorlashni istamadi. Yana erdan ajrab endi yoshginasini qumsab qolibdida, degan gap-so`zlarga qolishdan qo`rqdi. 
Yigitchaga bu ishi xato ekanligini tushuntirishga urundi. Yig`lagudek bo`lib, o`tinib so`radi. 
 - Islomjon ukajon, o`zizga mos, yoshizga mosini toping! 
 - Yuragim seni desa nima qilay? 
 - Chiqarib tashlang, qalbizdan yulib oting! Sizga munosib emasman...
 - Ahir qanday Guli...
 - O`tinaman inim meni qiynamang! Yalinib yolvoraman, boshqa yonimga gul ko`tarib kelmang. Siz bir bor urunib ko`ring albatta birorta qizni yoqtirib qolasiz... - ko`zlariga yosh quyuldi. 
Yigitcha yengil hursinib, qo`lidagi atirgulni Guliga tutqazdi. 
 - Urunib ko`raman...
- u ketdi boshqa qaytib yo`lini to`smadi...

Guli o`shanda atirgulni ohirgi bor bag`riga boshgancha qolgandi. O`sha ohirgi uchrashuvgaham mana to`rt yil bo`libdiya, to`rt yil. Guli tabrik yozilgan maktubni, uzuk taqilgan qo`lini ko`ksiga qattiqroq bosdi...

Eshik qo`ng`irog`idan cho`chib ketdi. Qaddini ko`tarib, qo`lidagi atirgul va maktubni deraza tokchasiga qo`ydi. Borib eshikni ochdi. Bosh kiyimini bostirib kiyib olgan yigit kattakon karopkada, o`ralgan sovg`a ko`tarib turardi. 
 - Buni sizga berib yuborishdi, qabul qilib oling! -yigit shoshilardi. 
 - Kimdan bu? - Guli ko`zlarini olib qochayotgan kuryer yigitga hayron bo`lib qaradi. 
 - Vazifamiz buyurtmani yetqazish! 
Guli sovg`ani olishga shoshilmagani uchun, yigit uni oyoq tagiga qo`ydida, zinadan pastga shoshildi. 
 - To`xtang... -yigit zina o`rtasida to`xtadi, ammo ortiga o`girilmadi. - Tanidim... -dedi Guli bir qadam oldinga yurib. 
Yigit bosh kiyimini qo`liga oldi va yuqoriga ko`tarildi. Yuzma yuz turishar ekanlar, bir og`iz ham gapirmadilar, ular uchun nigohlar so`zlashardi. 
U juda o`zgarib ketgan, avvallari doyim ko`zlariga boqish uchun, engashib yoki tizzalarini bukib qaragan bo`lsa, eni bo`ynini salgina yuqoriga ko`tarib qarab turardi. 
Nahot bu o`sha, gul do`konida ``bu gul anavoi chiroyli qizga!`` degan 6 yoshli bolakay. Yoki ``endi meni yaxshi ko`rmaysanmi?`` degan 8, 9 yoshlardagi bolakaymi. Ha o`sha kelin kuyov qarshisida unsiz, alamdan ko`zyosh to`kkan 12 yoshli o`smir, nahot moylovlari sabza urgan ``seni qanday yuragimdan chiqaray!`` degan yagitcha. Haddan ziyod o`zgargan kelishga, bilaklari kuchga to`lgan haqiqiy yigit bo`lib ulg`aygan...
Guli o`zini tutib turolmadi, shartta quchdida bo`shini ko`ksiga qo`ydi, ko`zlarini esa chirt yumib oldi. Negadur shu topda, o`pkasi to`lib ketdi, ko`zyoshlari esa uning kiyimlariga singib yo`q bo`lib ketardi. U ham asta quchdi, huddi nozik buyumni kaftida avaylagan kabi, ohista quchdi...

 - Qo`rqqandim Guli! - o`ziga o`zi gapirayotganday ovozi hiralashdi. - Ammo ishongandim, bu sahovatli qalbingda hali ham menga joy borligiga! 
Guli uning har bir yurak urishini eshitardi. 
Qaniyni bir umur shu zaylda tursam, deya o`ylayotgandi. Zinadan ko`tarilayotgan begona qadam tovushlarini eshitganidan, keyin bu fikrdan qaytdi va boshini uning ko`ksidan oldi. Ishdan qaytayotgan qo`shnilar, begona yigitga sirli qarab-qarab qo`ygancha yonlaridan o`tib ketishdi. 

 - Guli men juda hursandman! - yigit uzuk taqilgan qo`llaridan ohista ushladi. - Men bilan ketasanmi? 
Gulining ko`zlarida qo`rquv va shodlik qorishib ketgandek edi. 
 - Biz birga yashaymiz, sen, men onam...

Ona... Gulining ko`ngliga kelgan hayollardan, yuragi orqaga tortib ketdi. O`g`il farzant ko`rgan, har bir ona, uni tarbiyalaydi, o`stirib voyaga yetqazadi. Uni baxtini ko`ray, unga tagli tugli, ibo-hoyi qizni olib beray deya orzu qildi. Hech bir ona o`g`lini juvonga uylanishini istamasligi tayin...

 - Bu xato... 
 - Yo`q Guli! Faqat oldinga qadam tashlashlashimiz kerak, bordiyu bir qadam ortga chekingudeb bo`lsa anao`sha xato bo`ladi...
Yigit ohista Gulining barmoqlarini, chap ko`ksiga qo`ydi. 
 - Ihtiyorni o`zlariga qo`yib beraylik, qarorni o`zlari chiqarishdi...
Yigit yuraklarni nazarda tutayotgani Guli tushundi:
 - Ohh qiniydi hamisha ham shunday bo`laverganida! - mayus tortgan, ko`zlar da harstli, dardli, alamlar uchquni miltiradi. - Inson taqdiri o`z peshonisiga yozib qo`yilgan bo`lar ekan. Haligacha tushunib yetmagan bo`lsayz...
 - Qo`rqyabsanmi Guli? 
 - Yo`q, bu qo`rquv emas! 
 - Ha bu qo`rquv, aldashga urunma! Ko`zlaring aytib turibdiku! Sen qo`rqyabsan, gap-so`zlar anavularga o`xshagan kimsalarning gap-so`zlaridan qo`rqyabsan... -yigit barmoqlari bilan zina bo`ylab yuqorini ko`rsatdi. Boya yonlaridan o`tib ketgan kimsalar tepada turib gap poylayotganiga ishora qildi. - Ularga e`tibor berma! Azizam sen tingla! 
Yig`it Gulining qo`llarini ko`ksiga qattiqroq bosti. Jovdiragan ko`zlar bir biriga nimalar demoqchidek tikildi. 
 - Men ahir! 
 - Yaratgan egam, qalbimda muhabbat uchqunlarini alangalatganda, men juda yosh edim. Shunga hechkim meni jiddiy qabul qilishmasdi, ustimdan kulardi, o`zga sayyoralik bola deb! Mene esa ularga, rahmim keladi...
 - Ahir...
 - Tishshshsh... -Yigit Gulining lablariga bir barmog`ini qo`yib gapirishdan to`xtatdi. - U faryod chekmoqda, no umid qaytarma deb o`tinib so`ramomoqda, nahot eshitmayabsan Gullli... 
Yigitning ham chap ko`zidan bir topchi yumolab tushdi. Birdan qattiq quchoqlab oldi va Gulining boshini chap ko`kkragi ustiga qo`ydi. 
Duk-duk, duk-duk, duk-dukkk... Faqatgina o`z ko`ksida sigmay, beyhalovat tipirchilayotgan, yurang dupiri eshilardi...
Yigit asta siniqqan ohangdan gapirishda davom etdi: 
 - Fazoda ko`ringan, yog`du, unga intilgan kapalak... 
U faylasufona iboralar bilan bir nimalar deb shivirlardi. Ammo Guli arosatda qolgani uchunmi, uning birorta so`zini eshitmas, o`z o`y-hayoli bilan ovora edi. 
Nazarida unga hozir ket desa ham keyin afsuslandi, qol desa ham. Na bir qadam oldinga tashlay olar, na bir qadam ortga. Har ikkisi ham no to`g`ridek tuyulardi...
U nimalar degi, unga nima deb javob qaytardi. Guli hech nimani anglay olmay qoldi. Yigit uning ko`zyoshlarini sidirib qo`ydi va zinadan tusib chiqib ketdi... 
Allaqanday pichir-pichirlardan keyin o`ziga keldi. Zina bo`ylab yuqoriga qaradi, yuqori qavatdagi qo`shnilardan besh oltitasi gap poylab turganiga ko`zi tushdi. Go`yo kimdur bo`yniga sirtmoq solib yuqoriga tortayotganday, nafasi bo`g`ziga tiqildi. O`zini uy ichiga urdi, kalhatdan qochgan musichadan yuragi taka-puka bo`lib urardi...
 - Ey hudo endi nima bo`ladi? 
Qulog`i ostida yana o`sha so`zlar yangragandek bo`ldi: 
 - Guli sen qo`rqyabsan odamlarni gap-so`zlaridan qo`rqyabsan...
U to`g`ri aytgan, men qo`rqaman. Yo`q endi qo`rqmasligim kerak. Lekin qanday, ahir ayolman-ku! 
Yana beyqarorlik, yana arosatda. Bu a`qil va qalbing o`zora kurashi qachon tugar ekan...

Har safar a`qlning, qalb ustida tantana qilaverishi. So`ng qalb ustiga qilayotgan jabru zulmi haddan tashqari ortib ketardi...
To`ng otgan, deraza qarshisiga o`rnatilgan kursida o`tirar ekan, huddi rosa kaltaklangan odamday his etardi o`zini. Kuchikchaday ingragisi, yoki mushchaday qayoqqadur qochib ketgisi kelardi. Inson o`z-o`zidan qochib, qayoqqa ham borish mumkun! 
O`rnidan turib yuz qo`lini yuvdi, o`zi uchun nonushta tayorladi, lekin tomog`idan biror luqma o`tmadi...
Betoqat uy ichida uyog`dan buyoqqa yurdi. Oynaga qarab o`zini tartibga so`ldi va egniga poltosini kiyib ko`chaga chiqdi. Qayoqqa borish mumkun, qayerga borsa bu yurak tinchlanadi. Atrofga bir qarab oldi, nazarida dunyo torayib ketganga o`xshardi...
Ishjoyi... Birgina yurakka taskin beruvchi, joy aynan o`sha yer. Qizlar davrasida bo`lganda, chalg`idi, bu azoblayotgan o`y-hayollardan halos bo`ladi vaqtincha bo`lsa ham...

Bir necha kun ham, shu zalda o`tdi. Ammo bugun ertalabda labida tabassum bor. Bugun kechga borib otasini ko`radi. Oyla davrasida bo`ladi. Kun bo`yi ishxonada bo`ldi, kechga yaqin katta to`rt oldi. Otasiga, o`gay bo`lsalarham jigarlari bo`lga ikki ukasiga sovg`a oldi. Hatto borganida hush kutib olmaydigan o`gay onasini ham unutmadi...
Uyga yaqinlashar ekan ko`nglini bir nima hijir qilardi. Yolg`iz yashay boshlaganidan buyon, har safar yangi kuni otasi kelib: 
 - Uyga bor qizim, bugun birga oyla davrasida kutib olamiz yangi yilni! -deya aytib ketardi. Yoki ukalaridan birini yuborardi. Bu safar esa na otasi, na ukalari keldi. 
Otam, yoki ukam kelganu uyga yo`qligimni bilib qaytishgan degan hayol Gulini oldinga qadam bosishiga turtki bo`lardi...
Hovliga kirib ostonga yetib kelganda, barchasini tushundi. Deraza oynasidan ichkarida bo`layotgan, bazmu jamshidni ko`rib, huddi puflab o`chirilgan shamday, yuzidagi yorqinlik tabassum g`oyib bo`ldi. Ahir oylaning o`z ananalariga ko`ra, butun oyla yig`ilmaguncha dasturxon tepasiga kelishmasdi. Barchalari allaqon tanavul qilishga kirishishibdimi, deman meni unutibdilar. Endi bu oylaga begonaman...
Guli bu zarbani yuzida tabassum bilan qabul qilib oldi. Sovg`alarni, to`rtni ostonada qoldirdiyu sekingina ortiga qaydi. To mahallani tark etguncha, juda sekin yurdi, ahyon ahyonda ortiga qarab qo`ydi. O`zi tan olmasda ich-ichda, hozir otam yoki ukalarim eshikka chiqadi sovg`alarni ko`rib men kelganimni bilishadi va ortimdan chaqirishadi deb hayol qilgandi. Afsuski bunday bo`lmadi. 
Yaqinlarning yodidan o`chib ketish, bundanda alamli tuyg`u bo`lmasa kerak. Bunday vaqtlarda insonni yashagisi kelmay qolarkan...

Ko`chada turarkan, ikkinchi qavatdagi o`z uyi derazasiga termuldi. 
 - Eeey Ollohim, ahmoqlik qilib qo`yishimdan o`zing asra... 
Hayoliga kelgan dahshatli o`y-fikrladan o`zi ham qo`rqib ketdi. 
Tashqarida, turib sovuqdan muzlay boshlagan oyoqlar, Gulini ichkariga boshladi. Zidan yuqori ko`tarilar ekan, eshigi oldida turgan ikki kishini ko`rib, yuragi tanovigacha tushib ketdi. Ulardan birini, ko`rganiga naq 14 yil bo`lgan bo`lsada taniy oldi. Ha bu o`sha gul do`konidagi sotuvchi ayol. Nahot endi Islomjon onasi olib kelgan bo`lsa...
 - Guli qayoqda yuribsan, qachondan beri eshiging tagida turibmiz! 
Yigit hech nima bo`lmaganday, hush kayfiyatda Gulini yoniga chorladi. 
Guli salomlashar ekan, ich-ichidan qandaydur qo`rquvni tuydi. 
Nima uchun onasi keldi, meni o`tmishimdan bey habarmikin degan o`ylar hayolini churmab olgandi...
Eshigini ochib ularni ichkariga taklif qildi. 
 - Guli mehmonga keldik, onam ikkimiz! 
 - Hush kelibsiz, marhamat...
Guli dasturxon yozdi, uyida topgan tutganini dasturxonga qo`ydi. Bitta non, bir likopchada mayiz, uch, to`rtta olma. Oshxonaga kirib gazga choynakni qo`yib ortiga qaydi. Mehmonlar oldiga yozgan dasturxonidan o`zi uyalib ketdi. Nima ham qilardi topganini qo`ygandi...
Yigit Gulini holatini tushun: 
 - G`izzilab magazinga borib kelaman...
 - Yo`q ovora bo`lmang... 
Guli yigitni qaytarmoqchi edi, qo`lidan uning onasi tutib qoldi. 
 - Qaytarmang ketaversin, keling yonimga o`tiring qizim...
Ayol Gulining yuzlariga termuldi. Ohosta yelkasidan siladi. 
 - O`g`limning tanlagani, meni bo`lg`usi kelinim...
Nahot meni erga tegib chiqqanimni onasiga aytmagan bo`lsa deya ko`nglidan o`tqazdi. 
 - Qizim ota-onangiz hayotmilar? 
 - Dadam hayotlar, onam olamdan o`tganlar! 
Ayol yuziga fotixa tortdi:
 - Ruhlari shod bo`lsin...
Ayoling muloyim ovozi, mehirli nigohlarimi, yoki hozirgina otasini yodida ko`tarib alam bilan uyga qaytgani turtki bo`ldimi, ko`zlariga yosh quyuldi...
 - Qizginam nega yig`laysiz? - Ayol Gulini bag`riga tortdi. - Yaratganning inoyati. Islomjonimham ko`ngli yarim otasiz o`sgan! O`shanda do`ktirlar, bolang o`lib qoladi deyishganda, dunyo ko`zimga qorong`u bo`lib ketgandi... 
Guli ayolni mehir gupirayotgan ko`ksiga bo`sh qo`yib o`tirarkan, ayolning ham yelkalari silkinib yig`layotganini sezdi. 
Ayol Gulining sochlaridan silagancha hirilagan ovozda so`zlarida davom etdi: 
 - Yaratganga shukur ming shukur, o`g`limga senday insonni yo`liqtirganiga...
Ancha vaqat shu zaylda shkunat ichra o`tirishdi. Ayol yana nimalardur demoqchi edi, biroq ulgurmadi. Eshik ochilib yopilgan ovozidan, darov o`zlarini o`nglab oldilar...
 - Gaplashib otiribsizlarmi? - yigit qo`lida bir paket narsalar ko`tarib keldi. Guli yigitning qo`lidagilarni olib tezda dasturxonni tuzadi. Keyin esa gazga qo`ygan choynak qaynagandur deya oshxonaga shoshdi...
 
Choyni qaytatarayotgan edi. 
 - Qizim biz senga sovchi bo`lib kelgan edik! 
Gulining qo`lidagi piyola stol ustiga ``to`q`` etib tushib ketdi. O`zi esa tez-tez yurib oshxonga kirib ketdi. Saldan keyin yigit kirdi va yelkalaridan ohista ushladi. 
 - Senga nima bo`ldi? 
 - Baxtdan boshim aylanib ketdi...


ORADAN BIR YARIM YIL O`TDI...

Islom shoshib uyiga keldi va eshik qo`ng`irog`ini bosdi. Tezda eshik ochildi, egnida atlas ko`ylak, boshida simli rumol, oldiga xol-xol partuk taqib olgan Guli, salom berdi: 
 - Tishshsh, xozirgina uhlatdim, - shivirladi. - Charchamay yaxshi keldizmi? 
 - Onam qanilar? 
 - Oshxonadalar, chuchvara tugyabmiz! 
 - Azizam bu senga, - Islom atirgul tutqazdi va yuzidan o`pich oldi. Guli esa un tekkan, qo`llarini eriga tekkazib yubormaslik uchun, ehtiyotkorlik bilan bo`ynidan quchdi. Birgalashib oshxonga kirishdi. 
Islom onasini yelkasidan ohista quchdi va yuzlariga yuzini bosdi. 
 - Ona bola ovqatga unnabsizlarda! -yana bir atirgulni onasiga tutqazdi. 
 - Sen yaxshi ko`rgan chuchvara, qilib beray degandimda o`g`lim...

Shu payt narigi honadan go`dak ovozi keldi. Guli shoshib qo`lini yuvishga taradudlandi. 
 - Ishingni qilaver o`zim...
Islom Gulini to`xtatib, o`zi nariga xonaga otdi. Beshik yonidagi quraq ko`rpacha ustiga o`tirdi. Beshikni yopqichini nari surdi. 
 - Polvonim uyg`onibdida, voy qo`llarizi bog`lab qo`yishdimi? 
Islom o`g`ilchasini qo`llarini bo`shatib qo`ydi. O`g`ilchasi otasiga minnadorona jilmayib qo`llarini yuqori cho`zdi. Islom esa o`g`lini jajji barmoqchalariga yirik barmog`larini tutqazdi. Huddi otasini ketib qolmasligi ismaganday, uning barmog`idan ushlab oldi...
Shu topda xonaga Guli kirib keldi. 
 - O`g`lim dadasini topib oldimi? 
Asta Islomning yoniga o`tirdi va erining yelkasiga boshini qo`ydi...

HAQIQIY BAXT SHU BO`LSA KERAK...

Tamom...

Muallif: -MAJNUN-

[IMG]logo.png