Oy osmonda yolg`iz qolgan. Shavqatsiz qora bulutlar uning yuziga soya solgan. Qandaydur o`zgacha sirli tun, atrof sokin. Borliq, butun shahar shirin uyquda. Faqat shahar chetida birgina uyning chirog`i o`chmagan. Hali beri o`chmasa ham kerak. Chunki bugun bu uyga shaharning eng oldi, ikkita dastyorlarni hisobga olmaganda taxminan o`nga yaqin qimorvoz to`plangan. Peshinda boshlangan o`yin hali hamon davom etmoqda. Hozirga kelib stol atrofida to`rt kishi qolgan. Qumor tilida aytganda KUZURlari...
Birini ismi Azim Tojik millatiga mansub, 40 yoshlar atrofidagi, qorachadan kelgan, yigit. Laqabi Tojik...
``Tojikdan do`sting bo`lsa yoningda oyboltang bo`lsin!`` 
Bu maqolni asil manosini tushunmaydimi, yoki..! Lekin uning o`zi ulfatlari davrasida tez-tez takidlab turadi. Bu bilan o`zini hafli odam ekanligini bildirmoqchi bo`ladi chog`i...
Azimning qarshisida o`tirgan, yoshi 60 ga yetgan, taqir bosh, meshqorinni ismi Elqo`zi. Bazi ulfatlari unga ``Elqo`zi`` emas ``Qo`zi, Qo`zi aka`` deb murojat qilganda, uni jaxli chiqib ketadi. Buday paytlarda esa qizil qalampirday qizil tusga kirib achchiq, zardali qilib gapiradi. Shunga bo`lsa kerak u QALAMPIR deb laqab olgan...
Qalampirning o`ng tomonidagi balant bo`ylik, kelishgan, mushaklari o`ziga yarashgan 25 yoshli yigitning ismi Rustam...
Rustam ota-onasiz bolalar uyida o`sgan, ko`cha ko`rib katta bo`lgan. Juda o`ziga ishongan, bir yomon odati bor! 
Kattani hurmat qilish degan tushuncha unga begona. Birgina shiyori: 
``Faqat Ollohdan qo`rqaman, boshqasi hechkim!`` 
Yosh bo`lishiga qaramay, qumor o`ynashni hadisini olgan. Shu yo`l bilan keragidanda ortiq boylik to`plagan. 
Bu bo`ydoq yigit katta-katta yeg`inlarda o`z so`zini aytgan, qartada mana-man degan ustasi faranglarini ham terisini shilib olganlardan. Shunga yarasha laqabi bor ``NAHANG`` juda omadli yigit. 
Rustamga yo`parama-yo`para o`tirga, soqol mo`ylovli, 50 yoshlar atrofidagi, ikki gapni birida, tilidan Allohni nomini qo`ymaydigan, muloyim supurguning ismi Mo`min...
Bu chala mullaning qartadosh oshnalaridan ko`ra laqablari bir necha ko`proq: 
``Mulla Mo`min, Domla, Pismiq!``...
Bu to`rt ovlonni o`yini diqqat bilan kuzatib, chilim tortayotgan yani bir e`tiborli shahs o`tiribdi. 
``DANAK`` laqabli Mirzaboy, aslida o`yinni tashkil qilgan shu, biroq bu safar omadi uncha chopmay, o`yinni erta yakunladi...
Qolganlar esa mayda-mayda, bugun omadi chopmagan qumorvozlar...

O`yinni esa shiddati baland. O`rtaga tikilgan pul juda katta, bu pulga bitta yaxshigina kivartira yoki inomarka mashina sotib olish mumkun. Shunga yarasha asablar ham rosa tortilgan. Azim bilan Rustam, buni bildirmaslik uchun segaretalarini buluqsiratyabdi. Qalampir esa, ahyon-ahyonda patnis ko`targan yigitni imlab chaqirib, yanada qizarib bo`zarib, qultumlab aroq yutib, gazak chaynayabdi. 
Domlani esa qo`lidagi qarta kattami, o`zini xotirjam tutishga harakat qilyabdi. Odatiga bioan ``Ollohga shukur, o`zinga shukur!`` deya g`udurlab qo`ymoqda...

 - Mandan ketdi! -Rustam, segaretini chuqur tortib tepaga purkadi. - O`tasanmi oybolta? -o`z uslubida Azimga gapirdi. Albatta Azimga bu o`zidan ancha kichik bo`lgan yigitcha, bey-hurmat qilayotgani yoqmadi. Ammo puli borni zamoni bo`lgan jamiyatda, yosh bo`lsada katta qudrat egasi bo`lgan yigitga, bir gap aytishga jurati yetarmidi. 
Labidagi segaretni olmagan xolda qartasiga termuldi. Segaretni tutuni ko`zini achishtirib, bir ko`zini qisgan holda Rustamga bir g`ijinib qarab oldida: 
 - Pass..! -deb qartani stol ustiga urdi. 
 - Domla o`tasizmi?  
 - Hudo xolasa bizam o`tdik! - dedi, domla biroz dovni oshirib. 
Qalampir ham ko`p o`ylanib o`tirmay, bir tahlamni o`rtaga tashladi. 

 - Mendan ikki hissa! -dedi Rustam Qalampirni cho`chitib qo`ymoqchiday unga bir ishshayib qo`ydi. 
 - Hudo xolasa bizdan ham ikki hissa..! -Mulla Mo`min ham bo`sh kelmay ikkita tahlamni o`rtaga tashladi. Hammangga ko`rsatib qo`yaman deganday Rustam bilan Qalampirga bir-bir qarab soqolini silab ham qo`ydi. 
Qalampir sergak torttib qoldi. 
 - Pass..! 
Ikkisini qo`li katta ekanligini tushunganday, o`z vaqtida o`yindan chiqishni maqul kurdi. 
 - Ho`sh Domla ochadilarmi? 
Mo`min yo`q manosida bosh qimirlatib tebrandi. 
 - Ketdi mendan Domla, 
Shu asnoda biroz o`tishlardan keyin Rustam kutulmaganda dovni hatdan ziyot oshirib tashladi. 
Lekin bugun Mo`minni ham bo`sh keladigan kuni emas u pinagini ham buzmadi. Oz-moz bu yigitchani o`yin uslibidan xabari bor. Ko`pda tavalkalchi, bola bazida raqibni cho`chitish uchun katta dov o`tadi. Shularni o`ylagan, Mo`min, yigitchani o`zini uslubi bilan to`riga tushurishni maqsad qildi va borini o`rtaga tashladi. Ammo Rustamga baxo berishga biroz adashdi. Rustam, Mo`minni chaqnab turgan ko`zlariga bir muddat termulib turdi, so`ngra yangi, segaretasiga o`t yoqdi. Asablarni sinovdan o`tqazayotganday, atayin vaqtni biroz cho`zdi. Hammani ko`zi esa Rustamda! 
Miyg`ida kulib qo`yib, sumkadagi bor pulini stol ustiga qo`ydi. 
 - Mana to`rtta, manabu bizi toychog`ni kaliti! -yangi Mersedesni kalitini stol ustiga tashladi. Buyam kamday uch xonali kivartirasini kalitini yoniga qo`yib qo`ydi. 
Mulla bunaqasini kutmagan edi. Baxtiga qo`lidagi qarta bilan, uncha bunchasini cho`chitishiga ishonchi komil. 
Qolganini qarzga davom ettirish, maqsadida yon atrofga qaradi. Bunday paytda kimham qarz berardi...

Skunat uzoq cho`zilib ketgandi. 
 - Domla ko`p o`ylanmang, - Rustam o`z uslubida, hayajonda ekanini bildirib, stol yuzasiga chera boshladi. 
 - Rustamboy inim qorzga...
Rustam ko`rsatkich barmog`ini ko`tarib, yo`q deganday qimirlatdi. 
 - Mo`min aka uyizni tiking! -dedi chetda o`tirganlardan biri. Mo`min shosha-pish kalitni stol ustiga qo`ydi. 
 - Domla ahmoqqa o`xshaymanmi? -Rustam segaretni tortdida Mo`minni yuzga purkadi. - O`zing ijarada o`tirasanu!
Mo`min nayrangi ish bermaganida sarosimalana boshladi. 
Atrofda kulgu ovozlari eshitildi: 
``Mulla ayyorlik qilyabdi!, Mullayam bo`sh keladiganlardan emas!`` 
Hazil - chin aralash gaplar bilan Mo`minga bosim o`tqaza boshladilar. 
 - Mulla o`zizni tiking! -dedi chetdagi malla sochli naynov. Bey o`xshov hiringlab. Mamat ismli yigit bir ikki yildan buyon Rustamni o`ng qo`liga aylanib olgan. 
 - Pismiqni nima qilaman? Cho`talga berib yuborishga ham arzimaydiku! -Rustam qovog`ini uyib Mansur tomonga qaradi. Tilini tiy deganday ishora qildi. 
 - Rustam! O`zindan kattalarni hurmat qilsang bo`lardi. Bu nima cho`talga arzimaydi..? 
Mo`minboy har holda otang tengi odam, -nasihat qildi, o`ziham bir necha bor Rustamni shunday momilasiga uchragan Qalampir, Mullani yonini olib. 
 - Meni otam, meni yoshimga ham kirmagan... -Rustam kuldi. - Otaxon sizga mas menga nasihat qilish. Borib xo`o` bolayzga qilasiz! 
 - Ha endi ukam, insonni o`z tili o`z boshiga yetadi...
 - Unda tilizni teging otaxon! -dedi Rustam. 
Qalampir shu topda shunday o`qraydi-ki, xozir imkon bo`lganda Rustamni o`ldirib qo`yishga tayyordey. 

Mirzaboy chilimni qattiq, qulduratib hammani etiborini o`ziga qaratdi. 
 - Bo`ldi, o`yinni davom ettirilar!
 Bu aytishuv janjalga aylanib ketmasligini oldini oldi. 
Rustam yana Mo`minga termuldi. 
 - Qizimni... Qizimni tikaman!!! -nihoyat mulla tilga kirdi. 
 - Yo`q faqat pul..! -dedi Rustam. 
 - Rustam rozi bo`l... Mullani qizi zo`r narsa-da! -dedi Mamat, Rustamni o`yinni davom etirishga undadi. 
Rustam bir buni istar istamas bo`lib, Mamatga, bir Mullaga qarab oldida, rozi ekanligini bildirdi. 
Mo`min qizini tikib xato qilayotganini tushunsada. Ayni damda bu xaqida o`ylashni istamasdi. Qumorni ohangrabosi unini erkalab og`ushida allalayotgandi. Butun ongu shuvuri, hozirda yutub olajak katta boylikda edi. 
 - Qizim bilan ochdim... -dedi pastda ochilib qo`yilgan Shahzoda Valet qarg`a ustiga, Qirolicha Dama qarg`ani qo`ydi. - Mana bu yigitchani qoraqosh buvilari bo`ladi. Mana bu esa bobolari! -deb ularni ustiga Kirol qarg`ani qo`ydi! -Bu yerda nima ekan? -deb uchunchi kartani ochdi. - Iya tuz qarg`aku, demak bizda 32! -dedi Mo`min xursandligida biroz o`ziga erk berib. 
Rustam esa yengilgina ``uh`` tortib, boshini egib qartasiga termuldi. U xozir bor narsasidan ayrildi. U afsus qilayotganini shundoqqina yuz ifodasidan anglab olish mumkun. Domla Rustamni xolatini ko`rib bundan zavq olmoqda. U ayni damda o`z vaqtida qilgan qarori to`g`ri ekanidan mamnun. Qizini tikib to`g`ri yo`l tutib, katta Nahangni to`rga tushurgan baliqchiday shod...
Tabiyatan qancha bosiq inson bo`lmasin, ayni paytda o`zini idora qilolmay, hiringlab kula boshlagan edi. Allaqachon pullarni qanday sarflash, ertadan dang`illama, kivartirada yashab, Mersedes mashinada yurishi bir-bir xayolidan o`tmoqda. 

Ammo... Ammo... Rustamni istehzo bilan: 
 - O`tirib qo`ydiz! -deb kulgan, kulgu ovozi. Mullani hayol olamidan uloqtirb yuborganday, ko`z oldida namoyon bo`lgan baxtli xayot manzaralari sarobday g`oyib bo`ldi. 
Barcha bir varakayiga kulib yuborgandi. Hammalari Rustamning aktiyorlik mahoratiga tan berib kulayotgan edilar. 
Stol ustida esa, uch dona bir hil harfli, Tuzlar saf tuzishgandi. 
Mulla Mo`minni boshiga durzu bilan urganu, boshi vang, qulog`lar kar bo`lib qolgan. Hozirda karah holatga tushhb qolgandi. 
Ko`zi oldidan, xotini Salima, undan qolgan yodgori, yolg`iz qizini butun bir bolagi uning sho`hliklariyu, arazlar hamma hammasi kinotasma singari ko`zi oldidan o`tardi. Titrayotgan lablaridan esa pichirlagancha, 
``QIZIM-QIZGINAM!`` degan sas chiqardi...

 ``Mo`minboy qarg`alarizni minib uyizga uchung, Rustamni yutug`ini olib keling!`` degan so`zlar domlani xushiga keltirdi. Qaltiroyotgan qo`llarini stol ustiga urar ekan.
 - Sen... Senlar meni aldadilaring, menga g`irrom ishlatding! -dedi. Garchi g`irromlik bo`lmaganini bilsada, bunga ishonishni istamasdi. - Senlar bir bo`lib meni aldadinglar...
Uning bu gapi keyin, kulgular bir zumda to`xtab, kulgular o`rni haqoratlar egalladi. 
Bu gap avvalo o`yinni tashkillashtirgan, uy egasi Mirzaboyga tegib ketdi...
 - Pirmiq! Seni kim chaqirib keldi? Senga kim qarta o`ynasin dedi? Kim qizini tik dedi? He onangni... seni! 
Mo`minni ko`zi namlandi, ovozi hirraladi. 
 - Rustambek inim... Hudo yorlaqasin sizni qizimni qaytaring. 
 - Domla avval qizingni olib kel, keyin ber deb so`ra? Rustam yana istehzo bilan kuldi.
 - Mo`min ketingga siyma, nima qumorni qoydasini unutib qo`ydingmi? Mirzaboy yana qozi-kalonlik vazifasini o`z bo`yniga oldi. 
 - Unutmadim Mirzaboy! 
 - Unda nega hiralik qilasan? Sen yutganingda indamay olarding, Rustam esa xonavayron bo`lardi! 
 - Hudo xaqqi, men qaytarib berardim, ishoning Rustam inimga qaytarardim! 
 - Mo`min... Pismiq... Sendek dindi niqob qilgan chala mullalarni tilini kesish kerak, - Mirzaboy gapini maqullaydiganlar bormikin deb atrofga bir qarab oldi. - Bor uying, aytilgan narsani olib kel. Bo`lmasa yigitlarni jo`nataman! 

Mo`minni ko`zyoshlari soqoli ustiga tomchilay boshladi. Rustamni qo`llarini mahkam ushlab oldi. 
 - Inim bir tantilik qiling o`timan... -deyarli tizzalarini yerga qo`yib o`tindi. G`ururni chetga surib, qilgan xatosini tuzatishga chiranib.
Rustam Mo`minni achinarli qiyofasiga qarab, ko`ngli yumshab ketdi.
 - Mayli sazang o`lmasin, yana bir qo`l o`ynaylik. Yutsang qizing o`zinga, yutqazsang unda taqdiringdan ko`r. 
 - Roziman... Roziman... -dedi Mo`min hiqqilab. 

Rustam patnis ko`targan yigitga ishora qildi. 
Yagit esa tezda hali ochilmagan, yangi qarta olib kelib Rustamga uzatdi...
 - Domlaga ber, o`zi chiylasin. Yana g`irrom o`ynading deb yig`lab o`tirmasin! -Rustam mazah qilib kuldi...
Mo`min qo`llari qaltirayotgan bo`lsada, bir amallab qartani chiyladi. 

Hona uzra skunat, faqat bo`g`ilib, hiqqillab nafas olayotgan Mo`minning yutungan tovushi, pichirlagancha tangiridan madat so`ragan ovozi eshitilardi xolos. 

Barmoqlari bilan qartalarni surar ekan, peshonasida yarqiragan sovuq terni artib oldi. 
 - Menda 21! -dedi qartalarni stol ustiga ohista qo`yib. 
Endi qartalarni ochish navbati, Rustamga keldi. U ham erinmay bitta-bitta ochib ko`rdi va qah-qah urib kulib yubordi...
 - Mo`mintoy... Bugun yutuqlar menki bo`lishini taqdirni o`zi istayabdi. Mana qara, bu uch qizga! -Rustam uchta qarta qirolichalarini Mo`minni oldiga tashladi. - To`rtinchisini sen olib kelasan! 
Chindanda Rustam omadli yigit yoki bu taqdir bitigi...

Bu safar Mo`min peshonasiga mushlagnch, biroz ko`z yoshlarini yashirib yig`lab oldi-da, o`rnidan turib oyog`ini sudraguday bo`lib tashqariga chiqib ketdi. 
 - Borlaring, ortidan! Fikridan qaytsa qizni o`zlaring olib kelasanlar! -dedi Mirzaboy barvasta yigitlariga buyruq ohangida. - Biz ham ko`rib qo`yaylik Mulla Mo`minni xurluqo qizini... - xo-xolab kuldi. 

O`yin esa yana davom etdi, endi uch kishi qolishdi. Chamasi yana ikki soatlar davom etgan o`yinda Rustamni qo`li balan keldi. Yaxshigina yutuq, barcha raqibni yer tishladi, bu kecha Rustamni omadli kuni bo`ldi... 

Keyingi o`yin qachon, qayerda va qay vaqtda bo`lishini o`zoro maslahatlashib kelishib olishganlaridan so`ng, tarqalish uchun endi o`rnilaridan turgan edilar. Shu paytda xonaga Mo`min qizini yetaklab keldi. Hamma yana qaytib o`rniga o`tirdi...

Xona o`rtasida turgan qiz katta-katta joydirgan ko`zlari bilan, o`ziga qarab turgan sovuq nigohlarga bir bir qarab oldi. Otasi nima uchun uni shuncha erkak orasiga olib kelgani, bu yer qanday joy, o`zi nimga keliganliklarini tushunmasdi. Izoh kutib otasiga qaradi, Mo`min esa, qiziga orqa qilib olgancha, stolda ichilmay qolgan aroqlardan piyolaga quyib, bir nech qultumini achchiq alam bilan yutardi...

 - Aytmabmidim Mullani qizi zo`r narsa deb! Omadlisan ukam-omadlisan! - Ma`matni kulgu ovozi skunatni buzib yubordi. Qolganlar ham Rustamni tabriklay boshladilar...
Qiz esa hali hamon nima bo`layotganini tushunmas, nigohlarini otasiga qadardi. Otasini esa yelkalari tez-tez silkinayotgani hech kim sezmasdi. 

 - Sen rostdanam Mo`minni qizimisan? 
Qiz ovoz kelgan tomonga qaradi va boshini sal qimirlatib tastiqladi. 
 - Endi sen, mana-bu yigitga tegishlisan, - Mirzaboy Rustamga ishora qildi. 
Qiz ``tegishli`` iborasi nima uchun ishlatilayotganiga umuman tushunmadi. 
 - Mo`min senga aytmadimi? 
Qiz endi Rustam o`tirgan tomonga qaradi. 
 - Mo`min seni qartada yutqazdi...
Qiz ustidan muzdek suv quyib yuborganday, bir seskanib ketdi. Oyoq qo`llari jonsizlanayotganday muzlay boshladi. O`zini arang ushlab turgan qiz, bu kishining gaplariga ishonmay otasi tomonga qaradi. 
 - Daa-da... Daa-dajon..! -dedi ovozi titrab ko`zlari namlanib. Mo`min esa, teskari qaragancha yig`lardi. Otasini hatto o`grilib qaray olmayatgani ko`rgach, bu haqiqat ekanligini tushundi. Bey ehtiyor, ortiga yura boshladi. Biroq baquvat qo`llar uning yelkalaridan ushlab to`xtatdi. Qiz yanada qo`rquvga tushib, barzangini qo`lidan chiqishga urundi. Shuda qizni boshidagi rumoli tushub, uzun tun yog`dusiday jozibodor, qora sochlari yoyilib ketdi. 
 - Dadajon... -degancha yig`lab, bilaklarini ushlab olgan barzangini changalidan chiqarishga harakat qilar. Qiz qancha chirangani sayin uning sochlari sharsharaday tebranib, qizni oyday husniga o`zgacha jozibani berardi. Bu manzaradan huzurlanib o`tirganlar, allaqachon g`imirlab qolishgadi...

 - Qo`yvor, qo`lini! -dedi Rustam buyruq ohonggida. O`ljasini boshqalar bilan baxam ko`rishni istamay. Qizi otasidan najot kutgandi, afsuski Mo`min endi aralashishga ojiz. 
Rustam ikkita sumkadagi pullarni stol ustiga qo`yar ekan, deyarli hizmatkoridan bo`lib qolgan Ma`matga ``Mashinaga olib chiqib qo`y!`` deganday imo qildi. O`zi esa qizga yaqinlashdi. Qizni bilagidan ushlab olishga harakat qilgandi. Biroq qiz qo`llarini ortiga yashrib: 
 - Dada... -deb ho`ngrab yubordi. 
Rustam yerda yotgan qizni rumolini oldida qizga uzatdi. 
 - Men bilan ketasan! 
 - Mega tegmang... Dadajon! -qiz yig`lagancha otasi tomonga yurdi...
 - Sayida otam rozi bo`lsin desang, shu bilan ket qizim...! -Mo`min hirrillagancha buyruq ohangida, qo`lini bigiz qilib Rustamni ko`rsatdi...

Qiz esa yashin urganday qotib qoldi. Shu paytgacha otasini avliyday ulug`lab kelgandi. Biroq otasini ikkinchi yuzi, manfur qiyofasi ham borligini ko`rib hushi uchdi... Mo`min bog`ida muattar iforli, nam nihol gulni parvarishlab o`stirdi-yu. Lekin shavqatsizlarcha uni yulib olib, nihol o`smas botqoqa uloqtirdi...
Sayida nima uchun otasi bunday qilganini tushonmas. O`zini bilmagan xolda, qo`lidan yetaklab ketayotgan Rustamning ortidan yurib borardi. 

Mashinada ketar ekan, endi taqdiri nima kechadi. O`ziga tez-tez qarab qo`yayotgan yigit, boshiga ne savdolar soladi. Sayida bularni o`ylagani sayin yanada daxshatga tushar, butun vujudini titraq bosardi. 
Nega xayot bunday beyshavqat?
Hatto uning bu taqdiriga achingan samoham ko`zyosh to`kayotganday. Sayida mashina oynasiga urulayotgan, yomg`ir donalariga termuldi. Tez-tez borib kelayotgan oyna artgich, oyna yuzini sidib qo`ymoqda. 
Sayidanichi, uning yuzida oqayotgan ko`zyoshlarni kim sidrib, artib qo`yadi..?

Barcha umid, orzular, botqoqqa cho`kib borayotgan gul yaproqlariday qora loyga botib yo`q bo`lib ketmoqda edi...

Rustamning esa butun ongi, fikri hayoli tezda uyga yetib borish va bu gulning iforidan qonib hidlash. Hirs olovida yonayotgan Rustam gazni tobora qattiq bosar, qizni yig`lagani kamlik qilganday, mashina matorini ham uvvillatardi...

Yo`lda uncha ko`p yurmadilar ammo, uyga yetib kelganlarida tong yorisha boshlagan edi. Rustam qizni qochib ketmasligi uchun, bilagidan mahkam ushlab olgan ko`yi zinda ko`tarilib borardi...
Shiraga yopishgan hira pashshaday. Ulorni ortidan, ikkita sumkada pul ko`targan Ma`mat ham paydo. 
 - Yordam kerakmi uka? -deb shivirladi. Bu gulni iforida hidlab ko`rmoqchi ekanligini bildirib. 
 - Hamma yerga burningni suqaverma, - uni yelkasiga musht tushurdi. - Keyinroq, hozir borib ishlaringni qil! 
Ma`mat hirlangan ko`zlari bilan qizga bir qarab qo`ydida, sumkalarni qoldirib qaytib ketdi. 

Rustam qizni uyga olib kirgani hamoni uni yotoqxonaga sudradi. Qiz Rustamni niyatini tushunib yig`lab o`tindi:
 - Akajon o`tinam tegmang! 
Hirs o`tida yonayotgan qalbni ko`zlari ko`r bo`ladi. Rustman asta qizga yaqinlashdi. 
Uning ko`zlarini to`sib turgan, sochlarni bir chetga surdi. 
 - Ko`zlaring juda chiroyli ekan! -deb quchoqlashga urundi. 
Qiz o`zini olib qochishga harakat qilar ekan:
 - Akajon, jon-akajon, hudodan qo`rqing. Menga rahmingiz kelsin! 
Hudoni nomini eshitgach, ko`nglidagi yomon o`ylar tarqadimi, qizni qo`lini qo`yib yuborib, bir qadam ortga qaytdi. Qizga boshdan oyoq razm soldi. Bu qiz o`zi bilgan qizlarga o`xshamasligini sezdi.  
 - Senga tegmayman... Shu xona endi senga... - dedida qizni xonada qoldirib u yerni tark etar ekan. - Kechir! -dedi.

Boshqa xonaga o`tib, pullarni seyfga joylab, so`ng muzlatkichdan, ichimlik olib kresloga o`tirdi. Biroz ichgach, tungi uyqusizlik sababmi uyqu elay boshladi. Lekin harchand uxlashga harakt qilmasin, narigi xonadan kelayotgan yeg`i ovozi uxlab olishiga qo`ymasdi...

Jahil bilan eshikni tepdi, qiz esa burchakka biqinib olgancha yig`lab o`tirgandi. Shovqinda cho`chib o`rnidan turdi. 
 - Yana bir marta yig`lasang, o`zingdan ko`r! 
Qiz tez-tez ko`z yoshlarini artib oldi. 
 - Boshqa yig`lama! Aytdim-ku senga yomonlik qilmayman! 
 - Unda nega bu yerda qamab qo`ydiz? -dedi qaltiroq ovozda, tilga kirib. 
 - Seni qamaganim yo`q, bu uyda istagan narsangni qil yeb-ich oshxonada xamma narsa bor, o`yna-kul, ana telvirin, kampuyter! Faqat eshikdan ko`chaga chiqma! 
 - Uyimga ketishimga ruhsat berasizmi? -dedi past ovozda qiz. 
 - Vaqti kelsa... Hozircha uningni chiqarmay, yig`lamay o`tir, ho`pmi? 
Qiz boshini qimirlatib shartga rozi ekanligini bildirdi. 
 - Ha-ya isming Sayidamidi? 
 - Him...
 - Sayida... Sayida... namuncha quyonga o`xshab titramasang? -Rustam kuldi. - Qo`rqma menam odamman, seni yeb qo`ymayman! 
Rustam qizni tinchlantirishga urunsada, qiz hali hanuz qo`rquvda ekanligini sezib turardi. Shuni uchun unga yumshoqroq gaprishga harakat qildi...

 - Sayida, seni tushunib turibman qay ahvolda ekaningni. Biroz sabirli bo`l hammasi yaxshi bo`ladi... Sen hech qo`rqma, mana o`rin joy yotib uxlabol. Men boshqa xonada bo`laman. Seni ruhsatingsiz xona eshigiga hechkim yaqinlashmaydi! 
Qiz sal hotirjam bo`lganday tuyuldi. So`ng Rustam joyiga qaytib kresloga o`tirib ko`zlarini yumdi. 

Salgina ko`zi ilingan ekan, asabiy jiringlayotgan eshik qo`ng`irog`idan uyg`onib ketdi. 
O`rnidan turar ekan, avvalo qiz qochib ketmadimikin deb eshikdan mo`raladi. Qiz gilam ustida devorga suyanib tizzalarini quchoqlab o`tirardi. Eshik ochilganini sezib o`rnidan qo`zg`oldi. 
 - Qimirlama, o`tiraver! 
Negadur qizni mahzum chehrasini ko`rib, achinib ketdi. Unga yaxshilik qilgisi keldi. 
Juda ko`zga yaqin qiz bo`lgai uchunmi u bilan taqdirini bog`lash fikri ham keldi. Biroq asabga teguvchh qo`ng`iroq ovozi, bu ajoyib fikrlarni chalg`itib yubordi. 
 - Hozir chiqyabman. -deya eshikni eshikni berkitdi.
Borib qo`ng`irog` chalingan eshigni ochdi. Eshik ortida esa, Mo`min boshini egib turardi. 
 - Keldizmi domla? 
Mo`min istamaygina qo`lidagi chamadonni uzatdi. 
 - Qizimni qaytib bering inim...
Rustam chamadonni ochdi, malum miqdorda pul borligini ko`rib, oychan nigohlarini bir muddat pullarga qadab turdi...
 - Sayida... Heey qiz..!
Sayida asta xonadan chiqdi-yu, eshik oldida turgan otasini ko`rgach joyida to`xtadi. 
 - Dadang seni olib ketgani kelibdi. Ketasanmi u bilan? 
Sayida otasiga bir qarab olgach boshini egib: 
 - Ha! -dedi. 
Rustam chamadonni Mo`minga uzatdi. 
 - Mo`min aka, siz dindor insonsiz bir savol beraman, yolg`on so`zlamay javob berasizmi? -chamadonni uni qo`liga tutqazdi. - Pulizni ham qizizni ham olib ketasiz. Faqat bu pullarni qayerdan olganizni ayta olasizmi? 
Mo`min bir muddat bu vadaga ishonqiramay, turdida: 
 - Birodarim, og`am Elqo`z aka yordam qildilar...
 - Ha, yaxshi odam ko`p bu dunyoda. Hamma ham bizga o`xshab razil emas! -dedi qoshlarin birlashtirib, iyagini sal ko`tarib, qo`llarini ko`kragiga qovushtirdi. Avvalgiday aktiyorlik mahoratini namoyish qilib o`ychan qiyofaga kirdi. 
 - Elqo`zi... Elqo`zi... Juda tanish isim qayerdadur eshitganman! Anovi qalampir emasmi? 
 - Ha o`sha! -dedi Mo`min.
Rustamni atayin talmovsirab g`ashiga tegayotganini tushunib muloyimlik bilan. 
 - Adashmayabsizmi domla? Aynan o`sha Elqo`zimi? Ikkimiz ham bir kishi haqida gapiryabmizmi? 
 - Ha o`sha... Inim! -dedi Mo`min. 
 - Aniqlashtirib olganimiz yaxshi bo`ldi. Lekin ishonish qiyin. Men tasavur qilgan Elqo`zi umuman boshqacha, qamalib chiqqagan, qumorga mukkasidan ketgan, xaligacha qariligini bo`yniga olmaydigan xotinboz! Ha odamlar bir kunda ham o`zgarib qolar ekanda..! -dedi boshini salgina qashlab. - Qo`zi qanday shart bilan berdi dedingiz? 
 - Indamadim... Keyin aytaman degandi shartini! 
 - Him... Yaxshi odam, har xolda evaziga qizingni menga nigohlab ber demasa kerak! -dedida istehzo bilan kulib qo`ydi.
 - Sayida nega turibsan bor ketaver dadang bilan! -dedi va o`zi asta ichkariga qarab yurdi. 
Qiz esa salgina boshini egib minnaddorchilik bildirib otasi tomon siljidi. 
 - Meni otam qimorga tikib, begona erkaklarga berib yuborganda. Qaytib uni yuziga qaramas edim. - Rustam ortiga o`grilib Mo`minga va qiziga bir qarab qo`ydi. - Meni qizim bo`lganda, uni seyfimda... - bu iborasi oshib ketganini o`zi sezdi. - Ko`z qorachig`imday ehtiyotlab, asrar edim! -dedi. So`ng ularni eshik oldida qoldirib, xonaga kirib, kresloga o`tirdi. 

Rustam juda ishongisi kelardi. Sayida bu gaplarni, manosini tushunishi, otasi bilan ketmaslini ich-ichidan istay boshlagandi. 
Qolishga qaror qilguday bo`lsa, unga g`amho`rlik qilshga, o`z yaqiniday asrab avaylashga, o`ziga so`z ham berdi. 
Yana boyagi, o`y hayollar shuviri egallab, Sayida bilan o`tajak kelgusi hayoti, baxtli hayot xaqidagi manzaralari tasvirlana boshlagandi...
Biroq eshikni ``tap,`` etib berkitilgan ovozi bu manzaralarni g`azon barglariday har yoqqa tarqatib yubordi. Qo`llarini musht qilib tugar ekan. 
``Shavqat qilishga arzimas ekan!`` deb shivirladi. Boshini orqaga tashlab ko`zlarini yumdi...

Yig`i ovoz. Rustam boshini ko`tarib o`rnidan turdi. Tanish yig`i ovozi. Ich-ichidan quvonib ketdi.

Siyida o`sha eshik oldida, tizzalarini quchoqlab o`tirib olgancha ko`z yosh to`kardi. Rustamni ko`rgani hamoni o`rnidan turdi. Boshini egib ko`z yoshlarini yashirdi, kaftini yuziga bosib lablarini berkitib xonasiga kirib ketdi...
Rustam unga yig`lama deb buyruq bergisi kelmadi. Ammo mungli ingroq ovozga ham bardosh qila olmadi. 

Xonaga ham bostirib kirmadi. Eshikni chertib taqqillatdi. 
Eshik ochilib Sayida qaradi.
 - Kechring endi, yeg`lamayman! 
 - Qarshiligim yo`q, yig`layver ko`nglingni bo`shatib ol. Men ko`chaga chiqib kelman. Mana uyni kalati, senga hech narsani taqiqlamayman... -dedida kalitni Sayidani qo`liga berdi. - O`z uyingday yuraver.
Undan uzoqlashar ekan, ko`nglida ajib bir og`riqni sezdi. Uni yonida bir umir qolib ketishni istadi. Lekin ayni damda uyi yolg`iz qoldirish kerak... 

Ko`chaga chiqganida, eski basharini ko`rib afzoyi buzuldi. Mashinasi olda kutib turgan Mo`minga: 
 - Nima kerak? -dedi qo`pol ohangda. 
 - Men qizim haqida hechkimga aytmadim! 
 - Nimaga aytmadiz? Melitsiyaga aytish kerak edi! - Rustam kuldi. - Aytalmoysan chunki o`zingdan qo`rqasan! 
Oraga biroz skunat cho`mdi. Mo`min bezovtalanib bir nima demoqchi bo`lar, lekin aytolmasdi. 
Rustam bu bezovtalikni sababini anglaganday bo`ldi. 

 - Qizing soppa-sog`...
 - Rahmat. Inim rahmat... - Mo`minni ohirgi gapi shu bo`ldi.

* * * * *

Rustam og`aynilarini: ``o`tir hali qizlar bilan kayf qilmadik-ku!`` degan taklifiga ham ko`nmay tungi kulibdan ertaroq chiqdi. Uyga qaytganida soat millari 12 ga yaqinlashib qolgan. Biroz kayfi bor, qiz yotgan xona eshikni ochib ichkariga bosh suqdi. 
 - Tentak qiz! Men senga xonamni bo`shatib bersam-u, sen yerda yotibsan! -dedi g`udurladi. 
Sayida qimir etmadi, ammo uyg`oq edi. 
 - Devanga chiqib uxla... - dedi eshikni berkitar ekan uni uxlamayotgani sezib...

O`zi esa no qulay bo`lsa ham kresloda o`ltirib uxlashga urundi.
Rustam uchun, bugungi tun, boshqalaridan farq qiladi. Deyarli tunni uyda o`tqazmas, biror o`ziga tanish fohishanikida yoki erta tongada kirib kelardi. Keyin esa peshingacha uhlardi. Shu sababdan bugun ancha vaqtga uxlay olmasdan qiynaldi. Balki bu yaxshilikka bo`lgandur, shu vaqt ichida boshqa xonada yotgan qiz bir zun bo`lsada hayolidan ketmadi...
Endi ko`zlariga uyqu ilinganda esa, qandaydur shivirlashdan uyg`onib ketdi. Kecha ichilgan aroq tasirida, boshida og`riq turdi. Shu sababdanmi yig`i aralash eshitilayotgan, bu tovushlarni anglab ololmagani sayin asabiylashardi. Lang ochib qo`yilgan eshik, xona ichiga kirdi-yu, shu xamoni asta, qizni bezova qilmaslik uchun ortiga qaytdi.
``Kecha otasi, uni qimorga tikdi. Bugun u yig`lab ibodat qilyabdi!`` Rustam yana bir bor, eshikdan bosh suqdi. Ko`nglidagi g`ashlik qayoqqadur yo`qolib o`rnini ajib bir xis egalladi. Eshik oldida turib, kecha Sayidaga teginmoqchi bo`lgani, unga yomon niyatda qaragani haqida o`ylab, o`z - o`zidan uyalib ketdi. 
Sayida  bomdot ibodatini tugatgach, asta o`rnidan turdi. Eshikdan bosh suqub tikib turgan, Rustamni ko`rgach salom berdi. 
Rustam Sayidaga uzoq tikilib qoldi, o`tkir nigohlari unga og`ir botayotgani, sezib tursada undan ko`z uzolmasdi. Sayida esa joynomoz o`rnida foydalangan, matoni olib qo`ygach, iyagi ostida bog`lab olgan rumolini yechib sochlarini ortiga bog`lab, o`rab oldi.
Rumol, eskiroq bo`lsada etagi uz ko`ylak, lozim unga farishta qiyofasini bergandi. 
Sayida Rustam tanishgan qizlarga o`xshamaydi. Ular huddi, yaltiroq qog`ozga o`ralga oddiy toshga o`xshasa. Sayida eski gazeta bo`lagiga o`rab qo`yilga olmos toshning ayni o`zi. Ayni damda Rustamni butun onggu shuvirini shu o`y qamrab olgandi. 
 - Tuning yaxshi o`tmabdi shekili? Chehrang ancha so`lg`inlashgan! -Rustam asta jilmaydi. - Ammo sen juda go`zalsan. 
Bunday ochiq momilaga odatlanmagan Sayida yana bezovtalandi. 
 - Sayida necha yoshdasan? 
Sayida biroz sukut saqlab turgach:
 - 20! -dedi. 
 - Ortimdan yur! - Sayida joyidan qimirlamadi. - Yur ortimdan! - buyurdi Rustam. 
Sayida bu yigit qayoqqa boshlayotganini tushunmay, biroz qo`rquv bilan buyruqqa itoat qildi. 
Oshxonaga kirdilar. 
 - Kel o`tir gaplashamiz! -Rustam Sayida o`ltirishi uchun stulni surdi. - Sen haqingda ko`proq bilmoqchiman. O`zing haqingda gapirib ber, o`qisanmi, ishlaysanmi? 
Sayida yo`q degan manoda bosh qimirlatdi. 
 - Shunmadim! O`qisanmi, ishlaysanmi? Soqovga o`xshamasdan gapirgin! -dedi sabirsizlik qilib. 
 - Maktab, kolejni bitirganman. Ishlamayman uy yumushlarini bajaraman! -dedi. 
 - Vooo` ana biyron tiling bor ekan-u? Sen bo`lsang misichaday bosh qimirlatasan! - Rustam qiz bilan gaplashgani uchun biroz ko`ngli ko`tarildi.
 - Judayam sodda qizsan. Mulla jilovni qattiq ushlaganmi deyman? 
Sayida bu ko`cha tiliga, tushunmadi yoki javob qaytarishni istamadi. 
Shunga qarmay, Rustam savol berishda davom etdi. Uzoq cho`zilgan savol javobdan, oz bo`lsada Sayida haqida malumotga ega bo`ldi. 
 - Endi sen so`ra? 
 - Nimani? -dedi Sayida. 
 - Men haqimda so`ra? Yaxshisi o`zim aytib qo`yaqolay. Yoshim 25 da, maktbda, kollejda ham yaxshi o`qimaganman. Inistitutga esa faqat qizlarni ko`rgani borardim. G`irt ablah bo`lib o`sgan bo`lsamda, qara! - Rustam qo`llarini ikki yonga yoydi. - Qara mafiya ham menchalik boy emas! 

Oraga biroz sukunat cho`mdi. 
 - O`ziz haqizda shunday deb o`ylaysizmi aka? 
 - Nima bundanham tubansan, debmoqchimisan? -Rustam stol ustiga yengilgina mushladi.
 - Yooo`q... - dedi Sayida. 
 - Judayam soddasanda, o`tgan asirni odamiga o`xshaysan. Nima televizir ko`rmaysanmi? 
 - Yo`q, dadam ruhsat bermaydi...
 - Men bilgan, seni yoshingdagi qizlarda hayo degan tushuncha deyarli qolmagan. Shu paytgacha hatto ko`zimga qaramading. Diniy saboqni chuqur egallagansan shekili? 
Sayida bosh qimirlatib tastiqladi. 
 - Yig`lab duo qiladiganlarni ko`rmagandim! Boya duolaringda nima so`rading? 
Yana skunat.
 - Aytaver qiziqda!
 - Sizga! 
 - Menga! Menga nima so`rading? Aytaver qo`rqma. 
 - Insof so`radim! -dedi ayibdorona bosh egdi Sayida. 
Rustam kulib yubordi. 
 - Meni hafa qilyabsan Sayida! - Rustamni kayfiyati buzulgani shundoq yuzida namoyon bo`ldi. - Agar insofim bo`lmaganda, seni nima qilardim! 
Rustam nima nazarda tutayotgani Sayida darov angladi. 
 - Sen bir zayifa bo`lsan! Qo`limdan har ish kelardi! 
 - Akaaajon zino katta gunoh! 
 - Qo`rqma, senga teginmoqchi emasman! Bilasanmi dadang seni menga yutqazib qo`ygani seni foydanga! Meni o`rnimda, Azim yoki Qo`zi bo`lganida seni allaqachon nomusingdan ayrilgan bo`larding. Ular qo`lida Foxishaga aylanar eding! 
Sayidani ko`zlari namlandi.
 - Akajon qo`pol gapiryabsiz! -Sayida Rustamni vajohatidan qo`rqib yig`lay boshladi. - Meni no to`g`ri tushundiz. Aroq ichish, qumor o`ynash gunoh deoqchi edim. Yaratgandan sizni shu yo`ldan qaytargin deb so`ragandim! Qur`oni karim oyatlarida, aroq, qumor shayton amallaridan bo`lgan harom ishdir. Najot topmoq bo`lsangiz ulardan uzoq bo`ling deyilgan! 
 - Nasihatingni otangga aytasan! 
 - Ota onalarni qaqshatib, boyli to`plash... Sizni ham ota-onangiz bordir! Sayida yig`lashda davom etdi. 
 - O`lgan meni ota - onam... - Rustam stolt ustiga bir musht tushurib o`rnidan turib stol atrofida yura boshlad. - Bas qil yig`lashni... Nima bu hayotga faqat senga qiyin deb o`ylaysanmi? Otang katta pul oldida, seni qumorga tikib xato qildi. Seni qanchalik yaxshi ko`radi bilmadim, lekin afsusdan rosa yig`ladi. Sen unga qadrlisan! 
 - Har qaysi bola ota onasi uchun qadrli bo`ladi, aka! 
 - Soddaliging, etiqoding kuchlik ekanligi sening ustunliging! 
 - Sizham kechirimli bo`ling. 
 - Sen otangni kechira olasanmi? 
 -...! -Sayida indamadi.
 - Bir kunda kechirib bo`larmidi, bunga umring ham yetmaydi qizgina! 
 - Adashasiz aka... - Sayida yuz ko`zini artib oldi. - Yaratgandan so`rasang... Men otamni kechirishga harakat qilaman. Otamni kechir deb yaratgandan so`rayman. 
 - Meni bunga qodir emasman! Bolaligimdan omadsiz bo`lganman. Otam bolar uyiga tashlab ketgan. Meni asrab olgan oyla kaltaklar edi, men u yerdan qochib ketdim. Ko`chada it kunini ko`rganman. Buni sen tasavuringa ham sig`dira olmaysan! Kun ko`rish uchun daydi ittay ahlat titardim. Eshitganim haqorat, yeganim tepki bo`lgan. Mana qara! - Rustam yelkasini ochdi, kattagina kuygan chandiq izini ko`rsatdi. - Bir honadonga ish so`rab borgan edim, ustimga qaynoq suv sepgan! Qaysi aybim uchun, daydi bo`lganim uchunmi? Vaqt o`tdi kuchga to`ldim. Omadsiz bola edim. Men hechkim edim, hech omadim kulmas edi, faqatgina qumorda omadim chopdi. Men endi qudratli shahsga aylanimda. O`zlari nazarlariga ilmagan daydi bolani davralariga chorlamoqdalar. Nega endi men shu imkonyatdan foydalanmasligim kerak?
Dilida qolib ketgan, aytmoqchi bo`lgan anchagina gaplar bor edi. Nogoh labida teygan sho`r tam, uni chalg`itib yubordi. Dilida tugulib qolgan, achchiq alamlarni aytar ekan ko`z yoshi oqqanini sezmay qolgandi. Erkakni ko`zyosh to`kishini ojizlik deb bilgani uchun, ko`z yoshlarini Sayidadan yashirdi biroq. 

 - Kechring meni aka. Lekin toshbag`ir bo`lmang. -dedi. Ko`z yoshlarni ko`rgach, Sayida asta tushuna boshladi, Rustam yomin inson emasligini. Shuni uchun haddi sig`ib o`z fikrlarini dadil ayta boshladi. 

Rustam o`z ko`z yoshini ko`rib ko`ngli yumshadimi, jilmaydi. 
 - Chindanam tosh bag`irman. Seni, o`z darding o`zinga yetib turganda, yana hafa qilib qo`ydimmi? Atrofimda, ikkiyuzlamachi, nokoslar yig`ilgan. Ular bilan esan qo`pol momila qilaverib, odatlanib qolganman, shuni uchun senga ham qo`pol gapirsam hafa bo`lib yig`lama.
 - Him! -dedi Sayida ko`z yoshlarini sidirib. 
Ikkovlari ham o`zlariga kelib olgunlaricha biroz o`tirdilar. 

 - Sayida maktabda o`qib huquqingni tanigan bo`lsang! Nega militsiyaga xabar bermading? Huquq o`rginlari seni himoya qilardi. Istaysanmi seni u yerga olib boraman? - Rustam hozirda qay yo`l bu qiz uchun foydali bo`lsa shu yo`lni tanlashga tayyor edi. 
 - Ular dadamni qamab qo`yadi! - shivirladi. 
 - Eh qizgina! 
Rustam, Sayidaga uzoq termuldi, uning husni - latofati, o`ziga yarashgan ibo - hayosi, mustahkam etiqodi. Bularning barchasi Rustamning ko`nglida muhabbat kurtaklarini uyg`ota boshlaganini, o`zi ham allaqachon tushungandi. 

 - Sayida men bilan qolganingdan, juda xursandman, - dedi, Rustam. Ammo bu gap Sayidani uyaltirib yubordi. - Hayotda menga yaxshi suxbatdosh bo`ladigan inson yo`q deb o`ylar edim. Biroq adashganga o`xshayman! Negadur sen men tasavurimdagi insonning o`zginasisan! 
 - Inson taftini inson oladi aka! 
 - Senga bir voqeani aytib beraman. Mehribonlik uyida bir qizcha bo`lardi... - Rustam hayoti davomida bo`lgan qiziqarli, esda qolgan voqealardan so`zlay boshladi. Sayida esa yaxshigina tinglovchi chiqib qoldi. U shunchalar berilib ketganidan, qayerda ekanini ham unita yozgandi...
Ammo kutilmaganda chalingan yoqimsiz, eshik qo`ngirtog`i bu shirin suxbatni beliga tepdi. 
Sayida tezda o`rnidan turib, xonasi kirib ketdi. 
Rustam esa borib eshikni ochdi. 

 - Rustam... Qalaysan tun qalay o`tdi. Anovi qiz qani? - dedi Ma`mat. Agar Rustam bo`lmaganda uyga bostirib kirishdan ham toymasdi. 
 - Yaxshimisan! Nega kelding? - dedi Rustam sovuqqina so`rashib. 
 - Qiz qani Rustam? - Rustamdan qolgan qoldiqlar bilan kun ko`rishga odatlangani uchun. Hozirda butun hayoli, Rustamdan qolgan gulni bir bor bo`lsada iforidan hidlash edi. 
 - Senga nega kelding dedim? - Rustamni ko`zida g`azab zohir bo`ldi.  
 - Bek aka yo`qlagandi! - dedi Ma`mat. 
 - Kutib tur, men kiyinib chiqay! 
Rustam Ma`matni atayin uyga taklif qilmadi. Uni eshik oldida qoldirib, o`zi kiyingani kirib ketdi...

 - Akaaa, akaaa! - Sayidani ovozini eshitib xonadan uchib chiqdi. 
Ma`matni eshik oldida qoldirgan edi-yu, ammo uni surbetligini yodidan ko`tarilgan edi. 
Sayidani xonasiga endi kirgan ekan, Rustam uni sudrab olib chiqib bir-ikki siltab tashladi. 
 - Namuncha qizg`anmasang? Tunni qanday o`tqazgani haqida so`radim holos. Hali teyganim yo`q! 
Rustamni nima uchun jaxli chiqayotganini tushunishga fahmi yetmasdi. 
 - Uyimga so`roqsiz kirma, - bir siltab o`zidan nari itardi. - Bor pastda kutib tur...

Rustam Ma`matni pastga tushurib yuborgach Sayidani xonasiga kirdi. 
 - Senga tegamadimi? 
Sayida yo`q deya bosh qimirlatdi. 
 - Qo`rqib ketdingmi? 
 - Him! 
 - Qo`rqma! Birortasi senga barmog`ini tekkazsa... Ajalidan avval o`ladi! 
Sayida bir qimtinib yutunib oldi.
 - Uyat narsalar haqida so`radi! - deya ko`zlari olib qochib pichirladi. 
 - Hafa bo`lma... - Rustam ketishga shaylandi. - Qizgina, meni bir akaxonim chaqirayotgan ekan. Uzoq qolib ketishim mumkun. Hohlasang, ko`chaga chiqib aylanib kel! 
 - Yo`q! 
 - Yaxshi o`zing istagan ishni qil, - Rustam eshikni berkitar ekan. - Ha qo`shnilar surishtirsa, Rustamni singlisiman dedin, ho`p? 
 - Ho`p aka! 

Rustam birinchi bor uyidan o`zgacha kayfiyatda chiqib ketdi. Halitdan uyga qaygisi, ko`nglidan joy olgan insonni oldida qolgisi kelar. 
To, Bek deganlarini dachasiga yetib borgunlaricha, Sayida hayolidan ketmadi. 

 - Meni ukam kelibdida, akasini yo`qlagani, - quchoq ochdi Rustamga. - Kel uka kel bag`rimga bosayin... - dedi o`rtacha jussali, ammo semizligidan bo`yni deyarli ko`rinmaydigan, Bek degan nom bilan tanilgan Beknazar...
 - Yo`qlagan ekansiz! -dedi Rustam Beknazarni quchoqlar ekan. 
 - Ha... Shunaqa ekanda... - kinoya qildi. - Har yili shu kunni nishonlayman...
 - Uzur aka... Tug`ulgan kuniz bilan. Sog`asiga qazdorman... -dedi Rustam yodiga tushib. 
 - Hijolat tortma. Senday ukalarimni kelganini o`zi men uchun sovg`a, - Rustamni yelkasiga qoqdi. - Qani ichkariga marhamat...

Rustam, katta dasturxon tuzalgan xonaga kirdi. O`n beshga yaqin odamlar bor, soat kunduzgi 9:00 bo`lishiga qaramay, deyarli shira kayf bo`lib olganlar talaygina. 
Ular bilan salomlashishni lazim ko`rmay o`zini chetga tordi...
Avvalgiday diqqat markazda emas, bir chetga o`tirgancha tezroq ziyofat tugatib ortga qaytishni o`ylardi. Hammadan oldin turib ketishga esa, Beknazarni hurmati uchun bunday qilmadi. Ana-mana deguncha soat 14:00 yaqinlashdi. 
Dasturxon yig`ishtirilib, o`yin uchun stol-ustullar qaytadan terila boshladi. 

 - Rustam, kelmaysanmi? - allaqachon bir stulni egallab olgan Beknazar yoniga chaqirdi. 
Rustam o`yinchilarga bir qarab oldi, hammasi maydakashlar bo`lsa ham, baribir o`yin kamida o`n soat davom etishi tayin. Shuni uchun o`ynagisi yo`q. 
 - Uzur Beknazar aka uyga qaytishim kerak. 
 - Eshitdik, eshitdik! - o`rnidan turib Rustamga yaqinlashar ekan bo`g`iq ovozda hirrillab kuldi. - Mayli, o`zi sen bu davra uchun haddan ziyod kuchlisan ukam! - Rustamni asta boshqa xonaga boshladi. 
 - Gap unda emas, shunchaki uyga qaytishim zarur...
 - Pirablemalar ko`payib ketgani uchun, o`tgan kungi o`yinda bo`la olmadim... Eshitdim nima bo`lganini! - yana kelmagan kulguni keltirib kuldi. - Pismiqni olmosini olganmushsan? Qizni aytyabman ko`pchilik haqiy olmos deyabdi! 
Bu gapi Rustamga uncha yoqmadi:
 - Olmasmi boshqami bilmayman. Lekin oddiy qiz... - Rustam gapni qisqa qildiyu eshik tomon intildi. 

 - Rustam senga taklifim bor! -dedi Beknazar. 
 - Ho`sh...
 - Sendagi olmosni menga bersang... Haqqini beraman! -dedi. Rustamni ovozi ko`tarildi.
 - Savdogarga o`xshaymanmi?
Beknazar qo`llarini ikki yonga yoyib, yelkasini qisdi: 
 - Bir taklifda... Yo`q desang, na iloj...! 
Rustam qovog`ini uyib, zimdan gap poylab turgan Ma`matga bir qarab qo`ydida indamay chiqib ketdi...

Rustam chiday olmasdi. Yuragini Alami o`ti yondirganidan baqirib mashinasini ruliga musht tushurardi. 
 - Iflos hammangni o`ldirish kerak! 
Bu tuban shahislar, pok qizni bulg`ash niyatida. Ular huddi onasi, opasi yoki singlisiga ko`z olaytirayotganday... Bor yo`g`i ikki kunli tanish bo`lgan qizning shanini uchun, bunchalar g`azab... Aslida tili bu haqida aytmagan bo`lsada, ko`ksidagi bir parcha et, har lahza bong urib uning ismini takrorlashdan charchamasdi... 

Uyga qaytib kelganda, gilan ustida beyhush yotgan Sayidani ko`rib rangi o`chdi. Hayoliga kelgan o`y fikrlardan o`zi ham qo`rqib ketdi. 
Tezda Sayidani devonga yotqizib, suv sepib o`ziga keltirdi. 

 - Senga nima qildi? - havotirlandi Rustam. 
Sayida esa bilmadim deganday, bosh qimirlatdi. 
 - Yotib tur, xozir do`ktir keladi...

Rustam shufqalari arimagini uchun tezyordam chaqirdi. 
Shifokor ayol Sayidani telshirib bo`lgach, Rustam uni chetga tortdi. 
 - Do`ktir, unga nima bo`libdi? Nima uchun hushidan ketibdi?
 - Bu qiz sizga kim bo`ladi? -dedi javob qilishga shoshilmagan shifokor. 
Rustam Sayida yotgan xonaga bir qarab qo`ydida: 
 - Rafiqam... -dedi. 
 - Ayolingiz, holdan toygan... Nazarimda hushidan ketishiga sabab ochlik...
 - Ochik... - kimdur Rustamni ichidan bir nima uzib olinganday bo`ldi...

Rustam shifokorni kuzatgach, asta xonaga kirdi. Sayida holsiz bo`lsada yostiqdan boshini ko`tardi. 
 - Urunma yotaver...
Sayida begona yigit oldida yotishni o`ziga ep ko`rmay o`tirib oldi. 
 - Tuzukman... - dedi xolsizgina shivirlab. 
Rustam ayibdorona boqar ekan, o`zini beyparvo ekanligidan vijdoni og`rib ketdi. 
 - Kechir meni Sayida. O`zim ko`chada yeb-ichib yuaraveribmanu, seni o`ylamabman... Muzlatkichni ichi to`la yeguik bo`lsa... - endi bu tortinchoq qizga gaprish beyfoyda ekanligini anglab o`rnidan turdi. - Hozir hammasini to`g`irlayman. Restarandan mazali taomlar olib kelaman...
 - Kerakmas yemayman...
Rustam qizni jonsizgina aytgan so`zlarini eshitib ham o`tirmadi, yugurgancha pastga tushib ketdi... 

Oradan bir soat o`tar-o`tmas, Rustam restarandan turli nozi-nematlar,  taomlar olib keldi. Sayidani bezovta qilishni istamay, oshxonada stol tuzadi. Hayotida birinchi bor, o`zga inson uchun mehir bilan dasturxon yozdi...

 - Sayida tur, yur oshxonaga! 
Sayida istamaygina Rustamga ergashdi. 
 - Qani stulga o`tir. Bugun senga bir xizmat qilay, - Rustam likopchaga go`shtli taomdan suzib Sayidani oldi qo`ydi. - Qani ol uyalma...
 - Yemayman...
 - Yemaysanmi? Unda mana-bu pishriqlardan ol, meyvalardan ye, - Rustam stakanga sharbat quyib Sayida uzatdi. - Sarbatdan ich juda mazali...
 - Maylimi xonaga kirib ketsan! 
 - Hech narsa yemading-ku? - Rustam uning ko`zlariga termulib xammasini tushunganday bo`ldi. Tortinchoqligidan emas, boshqa sabab bilan muzlatkichni ochmagani tushundi. - Harom deb hazar qildingmi? 
Sayida lom-lum demadi, ammo birgina kiprik qoqishini o`ziyoq, Rustamni savoliga, ha deganday javob bo`ldi. 
 - Ahmoq qiz... - Rustam stolni bir tor ag`darib tashladi. - Ochindan o`lib ketmaysanmi! -deb baqirda, eshikni qarsillatib berkitib chiqib ketdi. 
 - Ochdan o`lganim yaxshi... - Sayida ko`zida yosh bilan, tavomlarni uvalidan qo`rqib yer bilan bitta bo`lgan ovqatlarni yig`ishtira boshladi...

Katta uyda bir o`zi qolgani uchun yuragini vahima bosdi. Bajjahil bo`lsada Rustamni kelishini kutib tong ottirdi. 

Tong otganda yana Rustam so`kingancha uyga kirdi. Sayida esa Rustamni ko`rib bir seskanib ketdi. Rustamni usti boshi oppoq, qo`lida paket halta. 
 - Shuncha bo`yligim bola turib... Eee onasini...
Qo`lidagi paket haltalni Sayidani qo`liga berdi. 
Tuni bilan vagondan yuk tushirib ishlagani uchun. Biroz chargani bilinib turardi. Albastir to`la qoplarni yelkada ko`tarib tashiganda, ter bosgan joylariga albaster tegib qotib qolgan. Yelkalarida albastir qoldiqlari yopishib qolgan ko`ylagini yechib jaxil ustida uloqtirdi. 
 - Mana halol, o`z qollarim bilan ishlab topgan pulga oldim. Endi hazar qilmassan? Bir kami endi mardikor bo`lib ishlashim qolgandi, - yuvinib chiqish uchun xonadan chiqar ekan, o`girilib Sayidaga qaradi. Endi u labida nim tabassum bilan qo`lidagi paketni quchoqlab turardi.
 - Sayida! -dedi Rustam mayinlik bilan. 
 - Him! 
 - Sen huddi cho`lda ochilgan gulga o`xshaysan! Kerak bo`lsa u gulni qurib, so`lib qolmasli uchun ko`zyoshlarim bilan sug`orib parvarish qilaman...
Sayida uchun bu ohshatish xuddi dil izhoriday bo`ldi. Aslidaham bu Rustamni yurak-yurakidan chiqqan dil izhor edi. Pokiza muhabbat izhorini, avvalo toza qalb sezadi. Shuni uchun bo`lsa kerak, Sayidni mayus tortgan ko`zlari portab, lablarda labassum qotti. Yuaragida paydo bo`lgan muhabbat Rustamga tikilib qarashga majburladi...

Nihoyat bu qizningham lablarida tabassun, ko`zlaridagi muhabbatni payqagan Rustam o`ziga sig`may ketdi. 
 - Hozir yuvinib olay, o`zim biror nima pishrib beraman...
Rustam ayni topda, bu qiz uchun tog`ni talqon qilishga ham tayyor edi... 

Yuvinib qaytib chiqqanida, esa Sayida allaqachon oshxonaga dasturxon yozib qo`ygandi. 
 - Keling aka... - endi Sayida Rustamni dasturtxonga taklif qildi. 
 - Sayida qo`polligim uchun uzur. Bazida o`zimni nazorat qila olmayman! -dedi kechagi ishi uchun uzur so`rab. 
Birgalashib nonushta qilishdi. Muhabbatli nigohlar bilan bir-birlariga boqar edilar. Rustam o`zini baxtli his etardi. 
Baxtidan sarmast Sayidaga uzoq termulib o`tirdi. Sayida ovqat yeyayotgan bo`lsada, hali ham xolsiz ekanligi bilinib turardi...

Dasturxon yeg`ilgach, Sayida idish tovoqlarni yuvib qo`ydida, xonasiga kirib ketdi. 
Rustam esa o`tirgancha, butun umrini sarhisob qila boshladi. Katta-kichik ulfatlari, do`stlari orasida birorta yaxshisini topa olmadi. Hammasini ko`ngli chirkindi, (ifloslangan, kirlangan). Kecha, Beknazar qizni sot degan taklifi yodiga tushdi. Yuragida g`azab o`ti alangalana boshladi. 
Qo`l telifonini olib Ma`matga qo`ng`iroq qildi. 
 - Eshitaman, Rustam! 
 - Tez uyimga kel... - Rustam gapni qisqa qildi va qizil tugamachani bosdi... 

Yarim soatga qolgan eshik qo`ng`irog`i chalindi. 
Rustam eshikni chishi bilan Ma`matni girdonidan oldi. 
 - Haromi senga qancha yaxshilik qilganman, evaziga oyog`imga bolta urmoqchimisan? 
 - Aybim nima Rustam? - Ma`mat Rustamni kuchga to`la qo`llaridan chiqishga chirandi. 
Rustam uni bo`ynidan bo`g`di.
 - Qizni qartada yutib olganimni Bekka sen aytgansan? 
 - Qasam ichaman men aytmadim... - nafasi qisilib hirriladi. 
 - Haromi qasamho`r! - Rustam jahil ustida qorniga musht tushurdi. 
Ma`matning esa nafasi qisilib dumalab qoldi. 
Birozdan keyin o`ziga keldi. 
 - Men aytmadim nega urasan? - qornini ushlab hansiradi. 
 - Bo`lmasa anovi cho`chqa qayoqdan eshitdi..? 
 - Faqat u yerda men bor edimmi? - Ma`mat o`zini o`nglab o`rnidan turdi. - U yerda o`ndan ziyod odam bor edi. Hammasi qizni gul husnini ko`rgan. Bitta Bek emas, Mirza aka, Qo`zi akalar ham qizni ishqida o`lib yuribdi! 
 - Itlar hammasini so`yaman! -dedi Rustam devorga musht tushurib. 
 - Rustam men hech qachon senga hiyonat qilmaganman. Mendan shufqa qilma! - labini Rustamni quog`iga cho`zdi. - Qizni yoqtirib qoldingmi?
 - O`chir sendaqalar, pul uchun onasini ham soatdi... 
 - Adashasan...
 - Yo`qol ko`zimga ko`rinma. 
 - Ketaman. Lekin bilib qo`y, Mo`min aka boshi berk ko`chaga kirib qolgan. Qo`zi akadan foyzga qarz olgan ekan, pulni o`g`irlatib qo`yibdi. Eni Qo`zi aka, Mirza akalar uni siquvga olyabdi. Agar senga dushman bo`lganimda bu gapni senga aytmas edim...
 - Shunaqa degin, endi yo`qol... - Rustam eshikni berkitdi. 

Ortida Sayida qarab turardi. 
 - Hammasini eshitdingmi? 
 - Ha... - ovozi titradi. 
Rustam asta jilmaydi. 
 - Qo`rqyabsanmi? 
 - Ular yomon odammi aka? 
 - Sen tasavur qilgandan ancha iflos kimsalar. Lekin sen qo`rqma. Gulga tikan bo`lishga qodirman! -dedi yumshoqroq ibora bilan. 

Sayidani tinchlantirgan bo`lsada, o`z ko`ngli taskin topmasdi. Shu kuni tunda ham halovat topa olmadi. So`ngi yillarda qo`rquvni nima ekanini unitib qo`ygandi. Ammo shu kecha yana qo`rquvni his qildi. O`zi bo`lganda hatto o`limham qo`rquv uyg`otmas edi. Biroq endi nozik joyi paydo bo`lgandi, Sayida. Bu farishta misol qizning, oydayin chiroyi har qanday yigitni o`ziga maftun etishi tayin. Ayniqsa hirs quli bo`lganlarni, eng yomoni bu kimsalarda, pulni qudrati borligi. 

Ular bu inkonyat bilan suvdan, qanday quruq chiqishlari aniq. Rustam buni yechimini tuni bilan o`yladi. Har qanday yo`l, ohir oqibat Mo`minga borib taqalaverdi. Nihoyat o`ylab-o`ylab Mo`minga yordam berishga qaror qildi. Tong yorishgani hamoni, seyfdagi pullarni sumkaga joylay boshladi. Shu payt o`ylab qoldi. 
 - Yo`q u bunday mehribonlikka loyiq emas, u hammasi ongli ravishta qilgan...
Pullarni yana seyfga tiqib, ko`chaga chiqib ketdi...

Bir necha soat o`tgach qo`lida ikkita katta sumka ko`tarib keldi. 
 - Sayida... Bular seni narsalaring. - Rustam sumkalarni Sayidani oldiga qo`ydi. 
Sayida avvaliga tushunmadi, sumkalarni ochgach hayron bo`ldi. 
 - Uyimizga bordizmi? 
 - Ha, uylaringdagi sanga tegishli bo`lgan, hamma narsalaringni olib keldim. Hammasi o`zing saramjonla hozir ketamiz... 
 - Qayoqqa? 
 - Sen uchun beyhavotir joyga! 

Sayida ortiqcha savol bermadi. Allaqachon Rustamga mehri tushib, unga ishona boshlagadi. Indamay unga ergashdi. Mashina o`tirib ancha yurganlaridan keyin bir bino oldida to`xtadilar. 
 - Sayida, ammang bor ekan-a? 
 - Ha bor...
 - Senga juda ko`p pul beraman. Yana ikkita uyim bor, birini sotib ammangga yaqin yerdan kivartira olib beraman, usha yerlarga ket. Shunda men hotirjam bo`laman...
 - Istamayman...
 - Buyoqqa qara, - Rustam oynani tushirib bino yuzasiga katta xarflar bilan ``BAXT UYI`` degan yozuvga ishora qildi. - Menga turmushga chiq! 
Sayida jim qoldi. 
 - Oyla qurardik, ro`yxatdan o`tib. So`ng Masjidda Nikoh o`qitar edik... - Rustam umid bilan Sayidaga bir qarab qo`ydi. - Ammo, sen qay yo`lni tanlasang ham seni qo`llayman...
 - Ihtiyorim dadamda! - pichirladi. 
 - Mo`min aka rozilar, ohirgi so`z o`zingda! 

Sayidani yuzida mamnunlik alomatlari paydo bo`ldi. Ammo buni yashirishga urunib boshini salgina egib oldi. 
 - Roziman... - Sayida bu so`zni shivirlab aytgan bo`lsada, Rustamni yuragida ancha vaqtgacha aks sado berib turdi...

* * * * *

Ro`yhatdan o`tganlaridan keyin, Nikoh o`qitish uchun Masjidga borishdi. Sayida Masjid eshigi oldida otasi ko`rgan rangi o`chib, ko`zlari namlandi. 
 - Sayida, dadangdan oq fotixa olaylik degandim. Shuni uchun men chaqirtirdim... 
Sayida bosh qimirlatib bu ishni maqulladi. Ammo gapira olishi uchun, armonga aylanayotgan tiqilib qolgan, armonga aylangan achchiq ozular yo`l qo`ymadi...

Domla biroz maruza qildi. Ikki yoshni bir biriga bo`lgan haq huquqini tushuntirgach, ularni Nikohlab qo`ydi. 
Mo`min esa qiziga oq fotiha berib, qiziga qancha dalda berishga urunsa, Sayidani shuncha yuragi azoblanardi. 
Lom lum demasada, unsiz ko`zyosh to`tardi. 
Har qaysi qizning olam-olam orzulari bo`lgani kabi, Sayidaning ham bir dumyo orzulari bor edi. To`yida oq libos kiyib kelin bo`lish. Ko`ngli toza insonning suyiklisi bo`lish, uning ota-onasiga hizmat qilish. Kimgaham yoqardi, bunday taqdir. Otasini birgina hotasi uchun barchasi. 
Sayidaga bir narsa ko`ngliga taskin berardi. Bu ham bo`lsa Rustamga turmushga chiqqani. Rustam o`zi orzu qilgan shahzoda emasdur, ammo shu to`rt kun davomida u ko`nglidan o`rin olishga ulgurgandi... 

* * * * *

Sayida xonada o`tirgancha, Rustamni kutardi. Hayajoni kuchliligidan qo`llari tirtardi. Xonaga Rustam kirib keldi. Uning ham hayajoni, yorinikidan kam emas. Sayidani qarshisiga kelib ko`chkalab o`tirdi. Kaftlarini tni ikki yuziga qo`ydi. Namlanganidan 3, 4 tadan bo`lib birlashib qolgan, uzun-uzun kipriklariga, dardi beydavoga (Muhabbatga) duchor aylagan, manoli ko`zlariga termular ekan. Haligacha bu dildor bugundan boshlab uning suyuklisi ekanliga ko`zlari ishonmasdi. 

 - Sayida! -dedi uzoq skunatdan keyin. - Endi biz bir oylamiz. Lekin hech bir udumni, to`la to`kis bajarmadik...
 - Him! -dedi Sayida ham yutoqib. 
 - Senga vada beraman! - Rostamni ovozi balantladi. - Biz to`y qilamiz, sen oppoq ko`ylak kiyib kelin bo`lasan. Ana undan keyin biz...
 - Ha... - dedi Sayida Rustam nimani nazarda tutayotganini tushunib. 
 - Yaxshi dam ol, azizam... - Rustam bosh barmoqlari bilan kipriklar ostidagi namlikni artib qo`ydi. So`ng o`rnidan turib, chiqib ketishga shaylandi. 
 - Yolg`iz qoldirib ketmang... - dedi Sayida Rustamni barmoqlaridan tutib. 
Rustam negadur shu topda suyuklisini tabassumini ko`rgisi keldi. 
 - Yig`loqi bilan qolishni istamayman... - ovozini biroz kulguli qilib. 
Ha, Rustam kutgan tabassum bo`ldi. 
 - Unda yig`lamayman...

Bir o`rinda tunni o`tqazdilar. Ammo yaqinlik qilmadilar, shunchaki bir-birlariga qarab yotdilar. 
Bu tong ikkalalari uchun ham boshqacha ottdi. Sayida qo`ldan kelgancha kelinlik vazifalarini bajardi. 
Rustam esa kuyov...
Har ikkalalari ham o`zlaricha baxtli. 
Biroq Sayidani ko`zlari... Yuzi kulib tursada, ko`nglida kamtik borligini sezdirib qo`yayotganday. 
Rustam o`ylab ko`rib o`zi bilgan yo`l bilan shu kemtikni to`ldirmoqchi bo`ldi...

Oradan ikki, uch kun o`tdi. Rustam hush kayfiyatda kirib keldi. 
 - Azizam ko`zlaringni yum!? 
 - Ho`p! - Sayida ko`zlarini yumdi. 
Rustam esa qo`liga berkitib turgan, qimmatbaxo tilla zanjirni Sayidani bo`yniga taqdi. 
Bundayin sovg`a har qanday qizga yoqishi turgan gap...
 - Yoqdimi? - dedi, Sayidani hursanligini ko`rishga intiq bo`lib. 
Ammo u kungan holat bo`lmadi. 
 - Ha... Rahmat! - yuzi kulgan bo`lsa, ko`zlari boshqa narsa der edi. Huddiki bo`yniga tilla emas, suvuq tanali ilonni ilob olganday. 
Rustam Sayidani ko`zlarida, har bir kipriq qoqishida, manoli qarashkarida shu narsalarni yaqqol ko`rib turganday. Sayidani qalbini o`qiyotganday bo`ldi. Deraza tomon yurar ekan, bir necha daqiqa pastda o`ynab yurgan bolalarga qarab turdi. 
 - Azizam sen bilan, fahrlanaman! - asta derazani ochib chuqur nafas oldi. - Men endi yashashni boshlagandayman, hayotmdmida mazmun paydo bo`ldi. 
 - Nima uchun? - dedi Sayida. 
 - Sendek yaqinim borligi uchun! 
U bir necha daqiqa ichida, shundayin bir ahvolda tushgandiki. Hatto yig`lab yuborishga toyyorday. 
Sayida buni darrov fahimladi, uni bu holatida qisman bo`lsada o`zini ayibdorday sezdi. 
 - Sizni hafa qildimmi? 
 - Sen-a! - Rustam kuldi. - Sen istasang ham bunday qila olmaymaysan! 
Rustam nargi xonaga otdi va seyfdan bir nimalar oldiyu, indamay chiqib ketdi. 
Alla mahal bo`lsa ham qaytmadi. Sayida qorang`u xonada o`tirgancha, ko`p o`yladi hamma ayib, sovg`ani munosib qabul qilmaganimda deb o`zini aybladi...

Rustam esa ertasi kuni, huddi chiqib ketgan vaqtida qaytib keldi. 
 - Assalomu a`laykum! 
 - Va`alayku... -alik oldi Rurstam. 
 - Sizdan hovotirlandim...
 - Bir ishni qilishim kerak edi... - Rustam uyni har bir buchgiga, bir qarab oldi. - Sayida narsalaringni yeg` ketamiz, pastda taksi kutib turibdi! 
Sayidani ko`ngli, bir nima bo`lgani sezganday uvishdi. Ammo eriga bir so`z qaytarmay, aytganini qildi. 
Pastga tushishganda, Rustamni mashinasi yo`qligini ko`rdi. Yana uyga kirganda, atrofga qaragani. Bularni hammasi qandaydur bir voqea sodir bo`lganidan darak edi. Nima bo`lganini Rustamni o`zi aytib berishini kutdi. Ammo yo`q, taksida ketishar ekan, ikkalalari ham jim edilar. Bir necha soat yo`l yurdilar, kun qoraya boshlaganda esa, qandaydur qishloqqa yetib keldilar. 
Taksi uyog`iga yurmadi, ortiqa qaytib ketdi. 
Nihoya qishloq ichiga kira boshlaganlarida, Rustam bir hursunib gap boshladi: 
 - Sayida ota-onam bolaligimda o`lib ketgan deganimda yolg`on gapirgan edim. Oyim hayotlar, dadam o`tgan yili olamdan o`tganlar... - Rursam yana bir necha sonya jim yurdi. - Ular juda yosh turmush qurishgan. O`yin kulgauga deb meni... Afsus aqillarini yig`ib olishganda esa kech edi. Meni izlab topishganlarida esa. Men hudbinlik qildim, ular kechrim so`rashar, qaytishimni zorlanib so`rab har kuni eshigim oldiga kelar edilar. 
Meni bolalar uyiga topshirganlarida men uchun o`lishgan edilar...
Aslida bilmaysan Sayida men ularni har lahza sog`inib yashaganman...
Sayida esa bildirmay ko`z yosh to`kib ketardi.

Devorlari nuragan, eski eshigi yarin ochiq turgan eshki uy oldiga kelishdi. 
Rustam bir necha sonya eshik oldida turgach, o`zida kuch topib asta ichkariga qadam qo`ydi. Sayida esa unga ergashdi. 
 
Xovli chetiga qo`yilgan supada, bir qari ayol o`tirardi. Aslida endigina yoshi qirqdan oshgan ayol o`tirardi.
 Yoshlikda qilgan hatolari, qaddini bukkan bo`lsa, alam, istirob, armon sochlarini oqqa bo`yab, yuziga ajin solgan edi. Shu sababdan bu ayolni qiyofasi oltmish yoshga o`xshardi...

Ayol begona sharpani sezib ular tomonga o`g`rildi. 
 - Kim bor, kech bo`lganda kelgan kim u? - yig`layverganidan ko`zlari hiralashgan bo`lgani uchun taniy olmasdi. - Kimsiz gapring? 
Sayida Rustamga termular, nima uchun gapirmayotganiga tushunmasdi. 
Rustam esa necha yildan beri, ``OYI`` demagan lablarini titratar edi. 
Ayol o`rnidan turib ularga yaqinlashib kelardi. 
Nihoyat o`g`lini tanidi. 
 - Rustamjom! 
 - Ha... O-o-oyi! - onasini asta quchoqladi. - O-o-oyi men keeldim...
Ayol gapira olmas, shunchaki o`g`lini bag`riga bosib yig`lardi. 
Uzoq cho`zilgan diydordan keyin, Rustam Sayidaga ishora qildi. 
 - Ooyijon bu keliningiz! 
Kelinli bo`lishni allaqchon, ushalmas armoniga aylantirib bo`lgan ayol uchun xaqiqiy baxt bo`ldi.

* * * * *

Diydor onlari naqt tongacha davom etdi. Shundan so`ng Sayida va Rustam kichikroq, deraza oynalari tushub ketgan xonaga joylashdilar. 

 - Oyimlar juda mehribon ekanlar! -dedi ona mehrisi ulg`aygan Sayida, qaynonasini mehridan to`lqinlanib. 
 - Qani edi, shu mehrlari 18 yil avval bo`lganida edi...
 - Nega hafasiz? Muhimi oyimiz borliklari yetarli emasmi?
 - Yo`q, unga emas! - Rustam chontagidagi qog`ozni Sayidaga uzatdi. - Endi, senga oqlibos kiydirib, to`y qilib berishga qodir emasman...
Sayida qog`ozga yozilganlarni o`qir ekan, ko`zlaridan yosh toma boshladi. Ammo bu qayg`u emas quvonch yoshlari edi. 
Rustamni qattiq quchoqlab, shunday deb shivirladi. 
 - Sizday insonni rafiqasi ekanligimdan baxtliman. Menga oq libos kerak emas...

 - O`n kunda, hayotim o`zgardi. Taqdirimdan minnadorman. Taqdir menga senday solihani tuhfa etdi. Onamni qaytib berdi. O`ZINGA SHUKUR OLLOHIM...

Sayidani qo`lidagi hujjatda. Rustam bor mol mulkini, o`zini tarbiyalagan mehribonlik uyiga o`tqazib berilgani tastiqlangan edi...

- - - - - - - - - -

Bu hikoyam bilan, qumor baxt keltiradi demoqchi emasman. Qumor bu kasofat, men shunchaki muhabbatni qudratini ko`rsatib bermoqchi bo`ldim...

E`TIBORIZ UCHUN RAHMAT...

Muallif: -MAJNUN-

[IMG]
logo.png