Tor ko`chaga ketma-ket kirib kelgan, mashinalardan, chug`urlashib tushgan, 7, 8 ta qizlar, to`g`iridagi xonadon darvoza tomon yurdilar. Har birlarining qo`llarida o`ralgan sovg`alar. Huddi shu qizlarni kutub turganday davrvoza ochilib bir chiroyli qiz ochiq chehra bilan kutib oldi. 

 - Namuncha kech qoldilaring? -dedi qiz yolg`ondakam araz qilib. 
``Chaqaloq yig`layabdi, vooy shirintoyim, asalcham...`` qizlar ham bo`sh kelishmay dugonasiga hazil qilishdi. Biroz kulishib olishdi. 
``Umida dugonajon tabriklaymiz``, deyishib sovg`alarini berib uni hursand qilishdi... 

Bugun Umidaning tug`ulgan kuni, u bugun ziyofat bermoqda. Tug`ulgan kuniga inistitudagi kursdosh dugonalarini taklif qilgan. 

 - Qani ichkariga marhamat, - u qizlarni ichkariga taklif qilar ekan yana bir bor ko`chaga qaradi. - Qizlar Zulfizar kelmadimi? 
 - Yo`lda kelayotgandur, qo`ng`iroqlashgan edik! - dedi dugonalaridan biri. 
Umida qizlarni ziyofat uchun mo`ljallanga, o`rtada kattagina dasturxon tuzalgan xonaga boshlab kirdi. Mehmonlar endi stullarga o`tirishgan edilar, darvoza qo`ng`irog`i chalindi. 
 - Marhamat tortinmay oldingizdagi nozu-nematlardan olib o`tiringlar! -dedi Umida va xonadan chiqdi. Tez-tez yurib borib darvoza eshigini ochdi. Avval ko`zi, yo`l chetidagi inomarka mashinaga tushdi, so`ng qarshisida kulib turgan dugonasi paydo bo`ldi. U etagi tovoniga tushgan uzun, yengsiz yelkasi ochiq chiroyli ko`ylak kiygan. Yelkasiga tashlab olgan harir sharif rumoli, oddiygina soch turgagi o`ziga juda yarashgan. 

 - Zulfizar dugonajon, -dedi. Quchoqlab o`pishib ko`rishdi va qo`lidan ushlab ichkariga boshladi. - Nega buncha kech qolding? 
 - Senga sovg`a tanlashga juda qiynaldim! - sumkasidan sovg`ani olib tabrikladi. 
 - Tug`ulgan kuning bilan duganajon! 
Umida sovg`ani olar ekan bir muddat tikilib qoldi. 
 - So`rg`ichmi? 
 - Ha, chaqaloq uchun eng yaxshi sovg`a! 
Bir necha sonya bir-birlariga termulib turdilarda so`ng ikkovlari ham kulib yubordilar. 
 - Bu eng ajoyib sovg`a bo`ldi. Asrab qo`yaman. Turmushga chiqib bolalik bo`lsam, bolamga beraman. Zalfuzar xolasini sovg`asi deb. -dedi Umida dugonasini bu sovg`asidan yanada xursand bo`lib. Ikkovlari ham biroz kulishib kayfiyatlarini ko`tarib olishdi. 

 - Yur Zulfuzar ichkariga kiraylik!  
 - Shoshma... -dedi Zulfizar dugonasini qo`lidan ushlab to`xtatib. So`ng o`zining nozik barmoqlariga zeb berib turgan, eng chiroyli tilla uzugni sug`urib, dugonasini barmog`iga taqdi. 

 - Zulfizar bu?! 
 - Sovg;a dugonajon. 
 - Ololmayman! -dedi Umida uzugni yechishga taraddutlanib. 
 - Qaytarsang xafa bo`laman. 
 - Ahir bu juda qimmatboxo-ku! 
 - Seni do`stliging oldida bu arzimagan narsa! -dedi. 
Dugonasini bu qimmat sovg`a bilan biroz hijolat qilib qo`yganini tushinib, uni chalg`itishga urundi. 
 - Qizlar kelishdimi? 
 - Ha, biroz avval kelishgandi. 
 - Uylaring shu yerda ekanda. -deb atrofga alangladi. 
Xashamatli saroyday qurilgan qimmat jixozlar bilan bezatilgan uyda yashab katta bo`lgan Zulfuzar uchun bu uylar bir kulbaday. Yo`q-yo`q u xozir bu xaqida o`ylamayabdi. U bu xonadondan ufirib turgan fayzni, qilbi his qilmoqda. Ich ichidan dugonasiga havasi kelmoqda. 

Oylasida ota-onasi, akasi bilan yashaydi. Uylari xuddi saroyday juda xashamatli, u esa malika. Anig'rog'i asirasi. 
Bu bolaligidan boshlangan. Ota-onasi erka qiz deb aytganini muxoyyo qilishgan, erkam deb boshlariga ko`tarishdi. Bir o`zini 3 tadan xonasi bor. Tagida mashina eng chiroyli liboslar, yegani oldida. Tug`ulganidan, unda hamma narsa bo`lgan, faqat biroz etibordan boshqa. Bolaligi boshqacha o`tdi. Ota onasi, uni haddan ortiq ehtiyot qilishganidan. Uyda enaga bilan yolg`iz qoldirishardi, darvoza xatlab chiqishga ruxsat yo`q. Miriqib o`ynayotgan qo`shni qizchalarga deraza orqali qarab o`tirish bor-u, qo`shilib o`ynashiga ruhsat yo`q edi. Ota - onasi katta amaldor bo`lgani uchun, kim bilan do'st bo'lish ketagu, kim bilan yo'q bularni ham ular xal qilishardi. Chunki u oddiy odamni qizi emas. Nazarida bu xayotda shundog` sohtalikdan iboratdek.
Keyinchalik fel atvori o'zgardi, oddiy qiz bo`lishiga yo`l qo`ymagan ota onasiga jahil qilibmi! Atayin o`zini qo`rs, tarbiyasiz qilib ko`rsata boshladi. Har kimni haqoratlagan, jizzaki bo`lib bordi. Maktab, kollej davri birorta dugona ottirmadi. Huddi o`g`il bolalarday beyzori bo`ldi qoldi. Maktab kolejni eng taniqli qizi edi. Ota onasi-ku umuman tushuna olishmasdi. ``Menga qizil rangli ko`ylak olib bering`` desa, olib berishardi, ammo ko`ylakni olgach ``Men oq degandim`` deya janjal qilardi. Shu tariqa ota onasidan o`zicha alamini olardi. Zulfizarni bu fel atvori to inistitut xovlisiga qadam bosguniga qadar davom etdi.

Zulfuzar eshik oldida turgan edi. Oldiga soddagina qiz keldi va savolga tutdi. 
 - Siz ham yangimi?  
 - Bu nima deganing! -deb qoshlarini chimirdi Zulfuzar. 
 - Kechirasiz. Juda hayajondaman, - qiz Zulfuzarga qo`lini uzatdi. - Ismim Umida dugona bo`lib ketamiz degan umiddaman! -u jilmaydi. 
 - Men ismim Zulfuzar...

Umidani do`stlik taklifi chin dildan bo`lgani uchunmi, tezda qalin dugonaga aylandilar. Zulfuzar hech qachon bundayin soddadil, samimiy qizni uchratmagan edi. Ustiga ustak go`zalligichi. Inistitutga qatnashi uchun, otasi tagiga qimmatbaxo mashina olib bergan bo`lsada. Birinchi chin do`sti dugonasi bilan inistitut yotoqxonasida qolishni xush ko`rardi. 

Qozonga yaqin yursang qorasi yuqadi. Ammo men boshqacha tarif berardim. Tilla kukuniga teginsang, usting zar bo`ladi. Dugonasini barcha chiroyli fel atvorlari unda namayon bo`layotganday, Zulfuzarni yuish-turishi, insonlarga momilasi butunlay o`zgardi. Lekin aslida u qalbining qarida o`zi berkitib qo`ygan asil Zulfuzar namoyon bo`layotgan edi. Mana o`shandan beri do`stligi qalinlashib bormoqda...

Zulfuzar shunday dugonasi borligidan be nihoya baxtiyor. Uning yonida xovliga kirib borar ekan, derazadan tashqariga qarab turgan. Qora ko`z oynak taqib, qo`llarini ko`ksiga qovushtirib turgan, juda kelishgan yigitga ko`zi tushdi. Yigit unga qarab turganini, sezib mayin jilmaydi va boshini salgina egib unsiz salomlashdi. Biroq yigitni beyparvo qarab turishini ko`rib o`zini kamsitilganday his qildi. Bey ehtiyor olifta deb pichirladi. Agar boshqa yerda bo`lganda, bunday hurmatsizlik uchun ortiga qaytib ketardi. Lekin dugonasi hurmati uchunham bu fikrdan yiroqlashdi...

Ikkovlashib xonaga kirib keldilar.

Qizlar yana birma-bir chaqaloqni tabriklab uning shaniga iliq tilaklar bildirdilar. Uyog'i shodon, o'yin-kulguga ulanib ketdi. Dasturxonga tortilgan nozu nematlardan cho`qilashdi. Bir tomonda musiqa qo`yilgan, ko`ngli ko`targanlar raqsga tushmoqda. Kimdur institut yotoqxonasida bo`lgan qiziq voqealarni aytib kuldurgan, yana kimdur yonidagi dugonalariga sevgan yigiti haqida miriqib so`zlamoqda...

Birrovga tashqariga chiqqan mezbon qiz Umida xonga kirgan xamoni ikki, uch bor qarsak chalib hammani etiborini o`ziga tortdi. Shunda eshikdan qo`lda dutor cholg`u asbobini ko`targan, boya Zulfuzar ko`rgan olifta yigit kirib keldi. 

 - Salom qizlar xush ko`rdik! -dedi. 
Bunday kelishgan yigit xamma qizni etiborini tortgani aniq. Qizlar bir necha sonya jim bo`lib qoldilar va birin birin salom berdilar. 

Bu olifta yigitni xushlamagan Zulfuzar qoshlarini chimirdi. Ammo bu yigitni avval ovoz kelayotgan tomonga quloq tutib keyin qarayotganidan, bu yigitni ko`zlari ojiz ekanini tushundi. Boya bekorga hafa bo'lganini, aslida shuni darrov sezmagan, o`zi so`qirday ekanligidan yuzi qizardi. Salgini beshonasiga kaftini urib qo`ydi. Yonidagi dugonalari-ku allaqachon, o`sha bir necha sonyalik sukut payti bu yigitni ko`zlari ojiz ekanini bilib bo`lishgan edi. 

 - Qizlar! Akajonimni tanishtiray, isimlari Zafar. Akamjonim tug`ulgan kunim bilan tabriklamoqchilar! -dedi Umida.
 Umida bu gapini tugatib ulgurmasidan ``Umini akasi ko`rmas ekanda`` degan pichir-pichirlar boshlangandi. 

Zafar ohista torlarni chertar ekan, singlisiga uzoq umir, baxt tilab tilaklar bildirardi. Bazi qizlar hali ham bir-birlarini qulog`lariga shivirlashar edi. 
Zafar tilak bildirib bo`lgani hamoni qo`l harati tezlashdi. Qizlar birdan jim bo`lib qoldilar. Zafar tik turgan xolda shunada mahorat bilan chalardi, xuddi ohang bilan qizlarni sexirlab olayotganday. 
Zulfuzar bu yigitni xirakatlaridan ko`z uzolmasdi. Xuddi ko`z nurlarining ilohiy sexri qo`llariga jo bo`lganday. Bu sexrli ohang, uning qulog`laridan kirib yuragida aks sado berayotganday. 
Yuragida sanchiq turganday jiz ettiyu, paravoz pechkasiga o`tin qalayotganday qalbi yona boshladi. Zafar tobora tezlashib borar, asta avjiga ko`tarilardi. Zulfuzar esa hech qachon tuymagan hislari qiynoqqa solayotganday, beh ehtiyor o`rnidan qo`zg`oldi.
Nahot bu sevgi bo`lsa, ey hudo sevib qoldimmi? Uning hayoliga shu savol keldi. Javob izlaganday, Zafarni yuziga termuldi. Negadur u xuddi qarab turganday bo`ldiyu, Zulfuzar ko`zlarini olib qochdi. 
Sevgi shunday bo`lar ekanda? 
Bu ilohiy nemat, hissidan labida tabassum paydo bo`ldi. Bey ihtiyor atrofdagi dugonalariga qarab qo`ydi. Ular ham kuydan sarmast bir nuqtaga termulgancha o`tirishardi. Nihoyat, bir necha daqiqa davomida Zulfuzarni qalbini tinch qo`ymagan kuy nihoyasiga yetdi. Qizlar bu kuy bandiligidan ozod bo`lganday, hayrat bilan bir-birlariga qarab qo`yishardi...

Umida akasini qo`lidan ushlab yelkasiga ohista bosh qo`yar ekan. Yuzidagi hayrat hissi ketmagan qizlar qarab ( bu mening aka ) deganday g`ururlanib qosh uchirib qo`ydi.  

Zafar boshini salgina egib, barmoqlari uchuni o`pib, yuragi ustiga qo`ydi va qizlar tomon ohista qo`llarini cho`zib ( Yurakdan tinglaganiz uchun rahmat ) degan manodagi, o`ziga hos harakat bilan qizlarga minnadorlik bildirdi. So`ng singlisini yuzlarini, qo`llari bilan paypaslab uning yeshonasidam o`pdi. Huddi qadamini sanab yo`l topib olayotganday, hech kimning ko`magisiz xonani tark etdi. 

Umida kulib turardi, yuzini esa ikki shashqator ko`zyoshlari yuvardi. 
 - Rahmat akajon! -deya oldi hiqqillab yig`lab yubormaslik uchun lablarini berkitib...

Shu bugun barcha qizlar juda katta, unutilmas tasurot bilan uyga qaytdilar.  
Ayniqsa Zulfuzar, bir necha kunki uyqusida halovat yo`q. O`zini ko`p ishlarga qodir ekanligini sezadi, ammo hech nima qilaolmayotganday. Qalbidagi Zafar yoqqan o`t ham hech o`chmas, bir zum bo`lsada Zafarni yuz qiyofasini hayolidan ketqaza olmasdi. Tosh supa ustida uxlolmayotgan inson kabi, devon ustida uyoqdan buyoqqa o`girilardi. Nihoyat o`rnidan turib telifonini oldi va dugonasiga qo`ng`iroq qildi. 

Bir necha chaqiruvdan so`ng telifon ko`tarildi. 
 - A`lo Umida...
 - Zulfuzar senmisan?! 
 - Ha. 
 - Tinchlikmi dugonajon? -dedi Umida xovotirli ohangda. 
 - Haligi! 
 - Aytaver tinchlikmi? -yanada havotirga tushub. 
 - Haligi... O`zing qalaysan? 
 - Yaxshi... Soat... Soat ikkida xol ahvol so`rash uchun qo`ng`iroq qilyabsanmi?  
 - Ha, nima qilibdi, sani sog`inib ketdimda! 
 - Voy dugonajon biram mehribonsan, seni juda yahshi ko`raman. Kel endi uxlaylik... -dedi Umida hazil-chin arlash. 
 - Umida senda bir gapim bor. 
 - Qanday? 
 - Keyingi hafta oyimlarni tug`ulgan kunlari! Antiqa sovg'a qilmoqchiman. Akanglarni taklif qilsam degandim! 
 - Bilmadim, akam tanlovga tayorgarlik ko`rayotgan edilar...
 - Ko`nmaydimi? 
 - Ha, akam bunday narsalarga odatlanmagan. Ko`nmaydi. 
 - Unda meni tanishtirib qo`y o`zim so`rab ko`raman! 
 - Ho`p! -dedi Umida. 
 - Rostdanmi? 
 - Rostdan! 

Telifon o`chgach, Zulfuzar soatga qaradi. Haqiqatdan soat millari ikkidan oshgan. Asta deraza tomon yaqinlashdi. Tun qo`ynida mayin esib, o`ynoqlab yurgan shaboda derazadan kirib Zulfuzarni yuziga uruldi. Ko`zlarini berkitishga urunga sochlarini quloqlari ortiga qistirib qo`yar ekan, ikkinchi qavat derazasidan uzoq - uzoqlarga termuldi. Tun juda osuda. Bulutlar oy yuzini to`sgan bo`lishiga qaramay, istalba chiroqlari yo`llarni yoritgan. Qorong`ulikdan o`larcha qo`rqishiga qaramay, shu topda sayrga chiqqisi, ko`ksini to`ldirin nafas olib so`ngra derazada tashqariga qarab hayqirgisi kelar edi.
 
``Nahot bu sevgining qudirati bo`lsa?`` 
O`ziga shu savolni berar ekan, o`rniga yotdi. 
``Men sevib qoldimmi?`` 
Bey ihtiyor par yostig`ini qattiq quchoqlab bag`riga bosdi. 
Yostiq bilan yuzuni berkitib, ``Men sizni yaxshi ko`raman.`` deb shivirlab qo`ydi...

Deraza orqali xonaga kirib kelgan, quyoshning zarrin nurlari Zulfuzarni uyg`onishga majburladi. Shoshgancha o`rnidan turdi va quyosh yuqoriga ko`tarib ketgani ko`rdi. Tezda yuz qo`lini yuvdi, kiymalarini alishtirdida xizmatkor ayolni xay-xaylashiga ham qaramay mashinasini haydab chiqib ketdi. 

U xozir salkam o`n .km masofani bosib, dugonasini akasi bilan tanishgani kelmoqda. Qanday telbalik qizbola yigit bilan tanishish uchun... Bu xaqida Umidani uyiga yetib kelganidan keyin o`ylab qoldi. Bir necha daqiqa eshik tagida turgach, shundoq qaytib ketishni istamay eshikni taqqilatdi. Eshikni ochgan Umida xayratini yashirmadi. 

 - Vooy salom...
 - Salom, seni ko`rgani keldim! 
 - Kel kir ichkariga. 
Zulfuzar ichkariga kirar ekan gapni qanday boshni bilmasdi. 
 - Tinchlikmi Dugonajon yarim tunda xolimi so`raysan, kutulmaganda ko`rgani kelding? 
 - Bu yomonmi? 
 - Yo`q juda yaxshi, qani uyga yur! 
Zulfuzar yana atrofga qaradi, dugonasini oldida iymanib o`tirmadida maqsadini bayon qildi. 
 - Zafar aka ko`rinmaydilar? 
 - Akam! Maktabga ketdilar...
 - Maktab! Qanasiga ahir tatil bo`lsa. Aaa keyin akanglar maktab davridan o`tgan bo`lsalar yoki mahsus maktabga boradilarmi? 
 - Yo`q maktabda to`garak ochganlar, har kuni shogirtlari bilan tayorgarli ko`rmoqdalar...
 - Endi nima qilamiz! Maktabga boramizmi? Meni olib borasanmi? -dedi Zulfuzar. 
 - Agar istasang boramiz! Lekin nega akami so`rab qolding? 
 - O`zim shundoq, kecha aytgan ishim yuzasidan...
 - Bu dugonam qishloqi hech nimani tushunmaydi deb o`ylama! -dedi Umida ayyorona jilmayib. Lekin dugonasini yaxshi bilgani uchunham, uni uyaltirib o`tirmadi...

Birgalashib Zafar ishlaydigan, yaqin mavzeyda joylashgan maktab tomon otlandilar. Mashinani tashqarida qoldirib asta maktab xovlisiga qadam qo`ydilar. Tatil vaqti bo`lgani uchun birorta bola yo`q. Bazi xonalarda oqlash, bo`yash, remont ketmoqda. Bir chekkadagi kichikroq xonadan soz tovushlari eshitilib turibdi. O`sha xona tomon yurdilar. Umida eshikni taqqillatgach, eshikni ochib ichkariga qaradi. Albatta bu holat Zafarga yoqmadi. 

 - Kim u? -dedi norozi ohangda. 
 - Akajon men Umida! 
 - Kel kelaver, ichkariga kir! -dedi singlisini mamnun qarshilar ekan. 
Negadur singlisini kutilmagan tashrifi xayajonga soldimi. Avval partaga, biqinini so`ng stulga tizzasini urib yiqilib tushushiga oz qoldi. Zulfuzar bey ehtiyor yordam berish maqsadida Zafar tomon intilganda Umini uni to`xtatib qoldi. Zulfuzar Umidani nega bunday qilganini tushunmadi. Bu orada Zafar singlisi tomon yaqin kelgandi. 
 - Tinchlikmi? -dedi Zafar. 
 - Oyog`iz yomon tegmadimi aka? 
 - Nega kelding? - Zafar bir lahza qulog`ini Zulfizar tomonga tutdi. - Yoningdagi ayol kim? 
 - Tunov kuni tug`ulgan kunimga kelgan dugonam. Tanishing Zulfuzar...

Zafar Zulfuzar tomon qo`lini uzatdi. 
 - Ismim Zafar...
 - Meniki Zulfuzar. -dedida shoshib ko`nglidan joy olgan insonini qo`lini ushladi. 
 - Zulfuzar menda biror yumushiz bormi? 
 - Zafar aka sizni onamni tug`ulgan kunlariga taklif qilaman! 
 - Yo`q...
 - Nimaga tiklif qilayotganimni eshitmadiz-ku? 
 - Kuy chalib berishimni istayabsiz! 
 - Ha. Iltimos. 
 - Uzur lekin bunday narsalarga odatlanmaganman! 
 - Haqqizi beraman. 
 - Kechirasiz, vaqtim yo`q... -dedi Zafar oziroq zardali ohangda. 
Umida dugonasi o`zi bilmagan xolda akasining nafsonyatiga tegib qo`yganini fihimladi va vaziyatni yengillatish uchun so`z boshladi. 
 - Aka uyga qachon qaytasiz, abetga siz yaxshi ko`rgan ovqatni pishirmoqchi edim! 
Zulfuzar ovqatni nima aloqi bor deganday, hayron bo`ldi. 
Ammo Zafar aqilli singlisini fikrini darov uqub oldi. So`ng qo`lini cho`zib uning yelkasini silab qo`ydi. 

 - Har kungi vaqtda boraman! 
 - Ho`p aka kutib o`tiramiz...

Qaytib chiqib mashinaga o`tirishdi. 
 - Zulfuzar akamga pul taklif qilib bekor qilding? 
 - Uzur! 
 - Hechqisi yo`q hijolat bo`lma. 
Zulfuzar mashinani yurguzar ekan, yoqtirgan insoni haqida ko`proq narsani bilish uchun dugonasini savolga tutdi. 
 - Zafar aka juda sezgir ekanlar-a? 
 - Nega! 
 - Jim turgan bo`lsam ham meni darov sezdilar. Yana ayol ekanimni ham...
 - Ha akam o`ta kuchli sezgi egasi. Buni ustiga juda irodali. Uydan maktabgacha yo`lni yodlab olganlar o`zlar kelib ketadilar. 
 - Rostdan-a? Hechkimni ko`magisiz-a? 
 - Ha, birov teginishi, yetaklab yurishini yomon ko`radilar. Boshida tinmay qoqilar, yeqilib, turtunib yursalar ham na onam na men yordam berishimizga yo`l qo`ymasdilar. Mana endi akam sog`lom odamlardan ham yaxshiroq yo`l topib yuradilar. Bazida atayin o`zlarini ojiz ko`rsatayotganday tuyuladilar...

Zulfuzar dugonasini bu so`zlaridan keyin, hayot zarbalariga bo`yin egamagan bu insonga yanada ko`proq hurmati va muhabbati oshdi...

Zulfuzar Umidani uyiga tashlagach yana maktab oldiga qaytib keldi. Usha yerda toqat bilan bir necha soat kutib o`tirdi. Nihoyat soat birga yaqinlashganda, Zafar maktabdan chiqdi. Yeg`ma cho`pini tez-tez yerga urib, yo`lini topib kelardi. Zulfuzar yonidan o`tayotgan yigitga salom berib o`zini bildirmoqchi edi. Biroq bunga jazm etmadi. Zafar bir necha metrlar uzoqlashganidan so`ngina uni ortidan kuzatib bordi. Haqiqatdan dugonasi aytgan gaplar chin ekan, Zafar huddi sog`lom inson kabi ravon yurardi...

Zulfuzar ertasi kuni yana keldi. Indiniga ham, undan keyingi kuni ham. Har gal uydan chiqayotganida Zafar bilan gaplashib olishga aht qilardi, biroq ohir oqibat o`zidan hafsalasi pir bo`lib, uyiga qaytardi. 

Bo'ldi bas eni qaytib kelmayman! der edi. Ammo ertasi kuni Zafar tomonga intilayotgan qaysar qalbiga rat javobini bera olmas edi. 

Bugun ham qatiy qaror bilan maktab oldida turardi. Tez tez telifonning soatiga qarab qo`yardi. Soat birga yaqinlasha boshlaganda, ochiq deraza orqali eshitilib turgan sozlar ovozi to`xtadi. Ovozlar to`xtadiyu ammo Zulfuzarni yurak dupurlashi kuchayganday. Har kunguday Zafar ko`rsatkichini yerga urib asta yurib kelardi. U yaqinlashgan sayin Zulfuzarda juratsizlik oshib borardi. U uchun bu yigit xuddi zab etib bo`lmas qoyaday tuyuldi, hatto salom deyish ham qolidan kelmay afsuslanib hursunib qo`ydi.
Kutilmaganda Zafar to`xtadi. Chuqur nafas olgach, Zulfuzar tomonga o`girildi. 

 - Yana qancha muddat kuzatib yurmoqchisiz Zulfuzar... Ismiz Zulfuzar edi shekili? 
 - Haa! -dedi, hayratdan qotib qolgan Zulfuzar. 
 - Nima meni ko`rmaydi deb o`yladizmi? 
 - Yo`qq, yo`q! -dedi qora ko`z oynak ortiga berkitilgan ko`zlarga termular ekan. 
 - Namuncha termulasiz ko`zlariz teshvoray deyabdi-ku? 
 - Aaa! -Zulfuzar chindanam ko`rarmikan deb o`ylab qolgandi. 

Zafar bir qadam oldinga tashladi va jilmayib dedi: 
 - Hozir yuzingizni ko`rishni istardim?
 - Nega? 
 - Judayam kulguli bo`lsa kerak! 
 - Ha! -Zulfuzar ham bu hazil ekanini tushunib, yaqinlashdi. 
 - Assalom alaykum! 
 - Va`alaykum assalom! 
 - Zafar aka men haligi...
 - Bo`pti boraman, judayam onasini yaxshi ko`radigan qizga o`xshaysiz! 
 - Rahmat judayam hursand bo`lardik... Lekin men ekanligimni qayoqdan bildiz? 
Zafar yana chuqur nafas oldi. 
 - Bu ifor faqat sizdan kelyabdi. O`sha kuni singlim bilan kelganizda dimog`imda qolgandi!
 - Demak atirimning hidi meni oshkor qilibdida? 
 - Ha, shunday. Besh kun shu yerda turdiz, har gal shu yerda bu ifor dimog`imga uruldi! Keyin esa ortimdan uyimgacha kuzatib bordiz! 
 - Uzoqdan ham hidlarni farqlay olasizmi? 

Zafar yana kuldi. 
 - Meni ikkita shogirdim bor. Ular har kuni bir qiz mashinada kelib meni kuzatib yurganini aytib qoldi. Atiringiz iforidan esa sizni kim ekanligingizni bilib oldim. Lekin bir narsa shunarsiz? 
 - Nima? 
 - Boyvoocha odamning qizga mendan nima kerak? 
 - Boy ekanimizni qayoqdan bildiz? 
 - Dehqon qiziga qimmat atir, minib yurishi uchun qimmatbaxo mashina olib bermasa kerak? 
 - Ha to`g`ri! 
 - Unda nima sabab? Mobodo... -dediyu to`xtadi ``Meni yoqtirib qolmadizmi?`` demoqchi edi. Ammo no o`rin gapirib qo`yishdan o`zini tiydi. - Onangizni tug`ulgan kunlar qachon? Qayerga, qay vaqtga boraman? -dedi. 
 - Uch kundan keyin, kechga yaqin uylarizdan o`zim olib ketaman. Siz bilan dugonamni! 
 - Ho`p roziman. - dedi Zafar va ketishga taraddutlandi. 
 - Zafar aka, mashinada uyizga oborib qo`yaman, agar istasez! 
 - Rostdana! Sizga ishonsan bo`ladimi? Yaxshi boshqara olasizmi? 
 - Albatta yaxshi boshqaraman. Hozir o`ziz baxo berasiz! 
 - Bo`pti bo`lmasa! -dedi Zafar mashina tomon yo`l izlar ekan. 
Buni sezgan Zulfuzar tezda uni bilagidan ushlab mashina tomonga yo`naltirdi. Biroq Zafarni salgina jiddiylashganini sezib, dugonasini aytgan gaplari yodiga tushdi va tezda qo`llarini tortib oldi. Zafar eshikni topib, old o`rindiqqa joylashib oldi...

Zulfuzar mashinani atayin juda sekin haydadi, yo`l-yo`lakay Zafarga har xil savollar berib, u bilan suxbaltashishga, ko`proq u bilan bo`lishga harakat qildi. Lekin masofa uzoq emas tezda yetib keldilar...

Ikkovlari ham bir vaqtda mashinadan tushdilar. 
 - Zulfuzar uyga kiring? -deb taklif qildi Zafar. 
 - Boshqa safar! -dedi istar istamas. 
Zafar yana boshini sal yuqoriga ko`tardi va ko`ksini to`ldirib nafas oldi. 
 - Dugonayz manti pishiribdi, shunday taomni tashlab ketsayz keyin sizdan hafa bo`ladi!  
Biroz hijolat bo`lsada taklifga zori bo`ldi. Har qalay uni yonida yana biroz birga hamsuxbat bo`lish imkonyatini bor. 
Zafar xovliga kirgani hamoni singlisini chaqirdi. 
 - Labbay aka! -odatiy bo`lmagan chaqiruv! Singlisi uydan yugurib chiqdi. 
 - Qara mehmonga kimni olib keldim! 
Dugonasini ko`rib biroz hayron bo`lgan bo`lsada, uni qarshilab kutib oldi. 
 - Singlim qanday taom pishirding? 
 - Manti! 
 - Manti? -dedi Zulfuzar hayratini yashirmay. - Ko`chada turib bilib oldizmi? 
Zafar xoxolab kulib yubordi. 
 - Erta tong o`zim singlimdan shu tamomni pishirib berishini so`ragan edim! -dedi. 

Zulfuzarga Zafar qilayotgan hazillari juda xush yoqdi. Bu ko`ngli ochiq xushchaqchaq ekanidan darak. 
 - Keling qizim! -dedi ostonada paydo bo`lgan Nazira xola, Zafar va Umidani onasi. 
Zulfuzar bu yuzidan nur yog`ilib turgan ayolni ko`rgach, negadur huddi kelinchaklarday uyalib, qizarib ketdi. 

Yaxshi niyat balki taqdir... 

Birgalashib ovqatlanishdi, Zulfuzar hech qachon bunchayib hush kayfiyatda ovqatlanmagan edi. Ularni uyida nonushta juda erta yeyilgani uchun bir o`z nonushta qilardi. Abetda esa faqatgina xizmatkor ayol  bo`lgan. Kechki ovqat paytida esa ish haqida gaplashiladi, yoki muamolar hal qilinadi. Bu yerdachi, bag`ri keng mehribon ona, ko`z nuridan mahrum bo`lganiga qaraman hammaga quvonch ulashib kuldirayotgan aka va qo`llari judayam shirin singil. Zulfuzar bu insonlar bilan bir umir qolgisi kelib ketdi. Ammo o`z minorasiga qaytishi, yana asiraga aylanishi kerak. Faqatgina unga birgina narsa taskin beradi. U ertaga yana yoqtirgan insonini ko`rishi mumkun...

Zulfuzar qolgan kunlari ham maktab oldiga kelishni kanda qilmadi. 

* * * * *

Kechki vaqt Zulfuzarni ota onasi kunduzgi tug`ulgan kunning ziyofatidan so`ng charchog`ini chiqarib o`tirishgandi. Birdan og`zi qulog`ida bo`lgan Zulfuzar xonaga kirib keldi. 
 - Oyijon tug`ulgan kuniz bilan, - u eshik tomonga ovoz qildi. - Kelaviring... 

Birin birin salom berib xonaga Zafar va Umida kirib keldilar. Zulfizarni otasiham onasiham, avvaliga hayrnsib qizlariga qaradilar so`ngra mensimaygina alik oldilar. Zulfuzar tezda ularni ota onasiga tanishtirdi. 
 - Qizim tilidan qo`ymaydigan dugonasi siz ekanda? -dedi onasi kesatkan bo`ldi. Soddagina Umida kosa tagida nim kosa borligini sezmadi ham, shunchaki go`zal tabassumi bilan jilmayib qo`ydi. 
 - Nega qizim so`ngi kunlarda dutor olib ber deb qoldi desam... -dedi dadasi ham no o`rin iljayib. 
Onasi esa Zulfuzarga qarab qoshlarini uchurib imo qildi, ``Ayt boshlayversin.`` deganday. 

 - Zafar aka boshlayvering! -dedi Zulfuzar. 
Lekin Zafar huddi eshitmaganday qimir etmadi. Uni bu xolati Zufizarni otasiga xush yoqmadi, o`rnidan biroz qo`zg`olib Zafar tomon o`qirayib qaradi. Zafar naqt bir daqiqa oshiq shu o`tirishda o`tirdi. So`ngra chuqur nafas olgach, dutorini avaylabgina qo`liga oldi. Astagina torlarni barmoqlari bilan siypaladi. Torlarni mayingina chertdi, avvaliga shunarsiz, xissiz boshlangan kuy, birdaniga hayolini olib qo`ydi. U shundayin mahorat bilan ishlardi, barmoqlari huddi kalibri qushuning qanotlari misol tebranar, dutor dastasi sidirgancha undan anvoyi saslarni siqib olayotganday. Xona uzra bohorning tongi yellari misol yoqimli kuy devorlarga urulib aks sado berardi. Huddi yuraklar tubida jaranglaganday, qalblarga, qoya toshlarni yemirib tashlagan dovul misol kirib kelardi. So`ng qalbni egallab olgan g`uborlarni g`azon barglarideb allaqayerlargadur uchirib yuborardi. Zulfuzarni otasini yelkalari bu ajoyib ohangga hamohang tebrana boshlagan edi. Ko`zlari yumulgan, hayollari esa allaqayerlargadur olib ketgan. Bolaligi o`tgan qishlog`loq ko`chalari. Pahsadevor uylar, o`sha osmon ostida joylashgan eski taxta so`ri, birgina ko`rpaga o`ranib tunda miltiragan yulduzlarga temulib orzularga berilgan ikki juft ko`zlar. Tepasida o`tirgacha ikki yetimni boshini silagan mehribon kanpir va ustumga ilinga eski radio. Radioda yangragan sexirli tanish kuy. Ohangga hamohang tebrangan, yilar zalvorini ko`targan yelkalar. U har chand urunmasin kampirni chehrasini eslay olmadi, eski qabirni esladi. Ohirgi marta qachon ziyorat qilganini eslashga urundi. Naqadar azob mehir bergan yaqinlarni eslay olmaslik. Bu kuy... Bu kuy atayin vijdonni urib, tepkilab qiynayotganday.
Ko`zlarini asta ochdi, borliqni unitib berilib kuy chalayotgan yigit, uning yonida akasini harakatlarini diqqat bilan kuzatib o`tirgan singil. Ko`z oldidan, turmushga chiqqanidan keyin qishloqda qolib ketgan o`z singlisini qiyofasi o`tdi. Ota onasidan qolgan yodgor. Boylik, mansab ketidan quvib singlisini esdan chiqargani yodiga tushdi. Ota onasidan keyin tarbiyalab shu darajaga yetishiga sababchi buvisini esladi...

Birdan o`pkasi to`lib, bo`g`ziga achchiq bir narsa tiqilganini sezdi. Ko`zyoshlarini arang tiyib turardi. Kuy tugab bo`lgan bo`lsada, bo`g`ziga tiqilgan achchiq tufaytli, bir necha sonya gapira olmadi. 

 - Qo`liz dard ko`rmasin o`g`lim! -dedi arang o`zini tutib. 
Zafar ko`ksiga qo`lini qo`yib, ovoz kelgan tomonga qarab salgina bosh egib tazim qildi. 
 - Tug`ulgan kuniz bilan, qizingiz nomida shu kuyni arzimas sovg`a deb beling! -dedi taxminan tug`ulgan kun egasini o`tirgan joyiga qarab. 
 - Rahmat o`g`lim qo`llariz gul ekan, o`z ishingizni ustasi ekansiz. Bu bugun men olgan eng ajoyib sovg`a bo`ldi! -dedi Zulfuzarni onasi ham ajoyib mahtov bilan. 
Bu maqtovlardan esa hammadan ham Zulfuzarni ko`nglini ko`tarib yubordi. Huddiki ota onasiga qallig`ini tanishtirgani olib kelganu, qallig`i ota onasiga juda yoqqan, qiz qiyofasida edi. Baxtiyorligidan o`ziga sig`may ketayotganday...

 - Bu kuyni nomi... -dedi yigitni sanatiga qiziqish bildirgan ota. 
 - Bu kuy Farg`ona Tanovori... 
 - Ko`rinib turibdi, juda katta mehnat qilibsiz..! 
 - Ha...
 - Iya dasturxonga qaraylik, qani o`g`lim, sizham qizim dasturxonga yaqinroq o`tiriylar! -dedi mezbon ekanligi yodiga tushib. 
 - Zafar aka, Umida dasturxonga yaqinroq o`tirilar. Men hozir choy damlab kelaman... - Zulfuzar choynakni ko`tarib oshxona ketdi. 
Zulfuzarni bu harakatidan keyin ota onasi hayrat bilan qarab qoldi. Chunki hech qachon oshxonaga kirmaydigan qiz choy damlash uchun shoshib ketdi. Ota onasi yuzida tabassum bilan bu aka singillarga qarab qo`ydi. Qizlarini bunchalik o`zgarib ketishiga sababchi insonlarni asta savolga tutib suxbatlasha boshladilar. 
Balki azbaroyi yordam berish hissi ko`ngilga kelgandur. Shu maqsaddami Zulfuzarni otasi Zafarni ko`zlari haqida so`radi. 
 - O`g`lim ko`zlarizga nima bo`lgan? 
Bu savoldan keyin Zafar mahzun jilmaydida jim bo`lib qoldi. Akasini bu skunati singlisini tilga kirishiga majbur qildi. 

 - Besh yil avval, kuz oyi 20 nayabr edi. Qattiq beytob bo`lib qolgan edim. Kech tushgan, akam dorixonaga chiqqan edilar, o`sha kuni qalin tuman tushgan ekan. Chorrahada akamni mashina urib ketgan. Shundan keyin akami ko`zlari hiralashib, bir oy ichida umuman ko`rmay.... -dedi. Shu payt eshik oldida turgan Zulfuzarni qo`lidagi choynak yerga tushib ketdi. Hammali bey ehtiyor o`rnilaridan turib ketdilar. Zulfuzarni rangi o`chib ketgan, qo`llari qaltirardi. Hammalari uni qo`rqib ketdi deb o`ylashdi. Onasi Zulfuzari boshqa xonaga olib chiqib ketdi. 
 - Amaki endi biz qaytayli! -dedi Zafar qo`l soatini strelkalarini paypaslar ekan. 
 - Hozir o`g`limni chaqiraman, mashinada tashlab keladi. 
 - Yo`q bezovta qilmang taksida yetib olamiz! 
Ular xayrlashib chiqib ketishdi. 
Chamasi o`n daqiqalardan keyin xonaga Zulfuzar kirdi. 
 - Dada ular ketishdimi? 
 - Ha biroz bo`ldi! 
 - Dada...
 - Ha qizim! 
 - ...! Zulfuzar bir nima deyishga har chand urunmasi tili aylanmasdi. 
 - Qizim qo`linda issiq choynak bo`lganida, ehtiyot bo`lib yurgin. Biror yering kuyib qolsa nima bo`ladi? -dedi, boyagi choynak voqeasini eslatib. 
 - Hop dada... -dedi xonadan chiqib ketayotib choynak tushgan joyga biroz termulib. 
Hayolida esa birgina so`z, ``Ayibdorman!``. 

Xonasida yotgancha o`sha kunni, 20 noyabrni, akasini mashinasi, tug`ulgan kunini taxlil qilardi. Hammasi o`sha chorrahadagi kishiga to`g`ri kelmoqda edi. Buni o`ylagani sayin ayibdorlik, sevgan insonini bir umurga ko`z nuridan ayirgan inson aslida o`zi ekanligi. Bu yuragiga azob berib, ko`zlarida yoshlar bo`lib oqardi. Bir necha kun vijdon azobida qiynalib yurdi. Nihoyat bu insonni dardiga sherik bo`lishga qaror qildi. Buning uchun Zafarga turmushga chiqishi kerak. Bu sevgidan ko`ra, ko`proq ayibdorlik hissi edi...

* * * * *

Har safargi vaqtda maktab oldiga keldi. Bu safar so`z ochishga jurati yetdi. 
 - Assalom a`laykum Zafar aka! 
 - Va`alaykum assalom. Yana kelibsizda? 
 - Keldim! 
 - Ochig`ini aytsam, sizni maqsadizni tushuna olmayabman! Men bir ko`zi ojiz bo`lsam. Menga yaqin yo`lagan qizlar, o`ziga jabir qiladi... -dedi. Zafar bu gapi bilan: yaxshi ko`rib qolgan bo`lsang, bu shashtingdan qayt, demoqchi edi. 
Bu gapni mazmunini Zulfuzar aniq va rvshan tushundi. Ammo... Ammo yurakka buyrug` berib bo`larmidi. Unga termulib turib, negadur quchoqlab olgisi kelib ketdi. Hatto bir qadam oldinga tashlagan edi ham. 
 - Zulfuzar nega jim bo`lib qoldiz? 
Bu savol Zulfuzarni bir siltab qo`yganday bo`ldi.
 - Mashinaga o`tiring yo`lda tushuntirib beraman!  

Mashinaga o`tirib biroz yurishdi. 
 - Zulfuzar. 
 - Labbay Zafar aka! 
 - Ko`zlarim ojizdir. Ammo qalbim unday emas. Ich - ichimdan sezib turibman! 
 - Meni kechiring! -dedi. Bu kchirim aslida mashinada turtib yuborgani uchun edi. Biroq buni izohlashga ojiz ekantligi uchun gapni o`zgartirdi. - Gapingizni bo`lganim uchun. Men sizdan dutor chalishni o`rganmoqchiman... -dedi. 
 - Boshqa ustoz topsayz...
 - Siz bilan do`stlashmoqchiman. Kechring yana so`zizni oldim! 
Zafar oynadan kirayotgan shabada yuzini tutib bundan huzurlandi. Shu tariqa ancha joyga kelguncha, indamay o`ylanib o`tirdi. Zulfuzar toqat bilan javobni kutardi. Ammo uyga yaqin kelib qolishgan edi, shunga Zafarni shoshitirdi. 
 - Zafar aka...
 - Dudor chalishni mayli o`rgataman. Biroq do`stlik taklifi! 
 - Do`st bo`lishgaham arzimaymanmi? 
 - Arziysiz, arziysiz do`stim! -dedi Zafar bu qizni ko`nglini sindirishni istamay. 
Zulfuzar esa maqsadi tomon birinchi qadamni tashlaganidan xursand. 

Zulfuzar shu kundan boshlab, endi Zafarning oldiga ko`proq bo`lish imkonyatiga ega bo`lgandi. Bir og`iz gapi bilan dadasi dutor olib berdi. Avvaliga bu ishlarni shunchaki Zafarni oldida bo`lish uchun qilayotgan edi.
Zafar esa shogirtlari qatori, gohida tanbeh berib, gohida shirin gapirib sabir toqat bilan o`rgatar edi. Bu o`z mevasini bera boshladi. Bir necha kunda, Zulfuzar oz bo`lsada kuy chalishni o`rgandi. Kunlar shu zaylda o`tib borardi. Endi bir-birlariga bog`lanib qolishgan edi... 

Har doyimgiday mashinada uyga qaytayotgan edilar. 
 - Zafar aka, sizdan bir gap so`rasam maylimi? 
 - Ha gapiring!
 - Sevgan qizingiz bo`lganmi? 
Zafar kuldi, javob berishga shoshmay. 
 - Savolim yoqmadimi? 
 - Yo`q nega, shunchaki uni o`ylayabman! 
Zulfuzarni yuragi uvishib, nafasi siqilganday bo`ldi. Bu rashk hissi bo`lsa kerak! 
 - Kim o`zi u? Chiroyi qiz edimi? Unga nima bo`lgan? 
 - U oddiy qiz. Juda go`zal! 
Bu tarif Zulfuzarga uncha yoqmadi, shuni uchun mashinani bir silkitib tezligini oshirdi. 
 - Unga nima bo`lgan? -so`rab qoshlarini chimirib. 
 - Ota - onasi ko`rga berishni istashmagan! 
Bu javob Zulfuzarni hursand qildi, labida tabassum paydo bo`ldi. Bermagani yaxshi bo`libdida deb hayolidan o`tqazdi. Asta ko`z qirini Zafar tomonga tashladi. Endi uni boyagi kulub turgan yuz qiyofasidan asar qolmagan, o`rnini esa tushkunlik egallab olgandi. 
Nega hursand bo`lyabsan? Ahir bu insonni ko`p narsasidan mahrum qilgan o`zing-ku! 
Bu vijdonning savoli edi. 
Tor ko`chga yaqinlashar chog`i tezlikni biroz pastlatdi. 
 - Agar biror qiz sizga tegaman desa uylangan bo`larmidiz? 
 - Uyga yaqin qoldikmi? -dedi Zafar javob berishdan qochib. 
 - Ha mana ko`chayzni boshiga yetdik! 
 - Unda to`xtating! 
 - O`zim olib borib qo`yman. 
 - Mashinada yuraversam yo`lni unutib qo`yaman! 
Zulfuzar mashina chetga olib to`xtatdi. 
Zafar bir qo`liga g`ilfdagi dutorini, ikkinchisiga yeg`ma cho`pini olib mashinadan tushdi. 

 - Hayr Zulfuzar! 
 - Hayr Zafar aka ertagacha! -dedi.

Iyagini rulga tiragancha Zafarni ortidan kuzatib o`tirar, ich ichidan ezilardi. 
O`zini uni o`rniga qo`yib ko`rdi. Savollari qalbini tirnab, qanchalik azoblagani haqida o`yladi. 
Ko`zyoshlari labiga tomganida, yig`layotganini sezdi. 

``Eey hudo, agar iloji bo`lganda ko`zlarimni berardim...`` deb shivirladi. 

Uyga qaytgach ko`p o`yladi. 
Sevishimni qanday bildiray? 
To`g`ri tushunarmikin? 
Meni sevmasachi? 
Adog`i yo`q savollar! 
Sevganini ota onasi bermagan bo`lsa, meni ota onam berarmidi? 
Ularni qanday ko`ndiraman?
Hech qachon buni to`g`i tushunishmaydi! 
Faqat birgina yo`l birgina...

* * * * *

Bugun boshqacha kun! Zulfuzar bu kun uchun uzoq tayorlandi. Xammasini hissobga olgan vaqt, muhit, o`z ruhiyati. Shunday bo`lsada halittan xayajonda. Oyna qarshisida turgancha o`ziga oro berardi. 
Ko`zlariga surma surdi, qosh kipriklariga ishlov berdi, lablarini alvon ranga bo`yadi. Sochlarini turmaklab, egniga chiroyli ko`ylagini kiydi. So`ng suyuklisiga tanish bo`lgan atirini sepib oldi...

Bir necha soatli mashg`ulotni tugatib chiqishdi. Har galgiday mashinaga o`tirishdi. Ammo bu safar mashina boshqa tomonga yurdi. Zafar buni yarim yo`lga borganida tushundi. 
 - Zulfuzar odatdagidan tez va uzoq yurdik. Meni qayoqqa olib ketyabsiz? 
 - Uyimga! 
 - To`xtating mashinani qaytaring! -dedi Zafar qatiy ohangda. 
 - Sizga surpirizim bor edi! - dedi rejalari puchga chiqqanini fahimlagan Zulfuzar. 
 - Avval mendan so`rashiz kerak edi! 
 - Kechiring... Surpiriz qilmoqchi edim, xafa qilmoqchi emasdim! 
 - Hafa bo`lmadim. Shunchaki qizbolani uyiga borish noqulay! 
 - Uyda hechkim yuq, hammalari ishda! 
 - Mayli unda tezda qaytamiz! 
Zafar rozi bo`lgani Zulfuzarni ko`nglini biroz tinchlantirdi. Lekin oldinda bo`ladigan ishni o`ylasa, halittan oyoqlari qaltirab, xayajon bosardi. 
Uyga yetib kelishdi, mashinani to`g`iri xovliga olib kirdi. 

 - Zafar aka qo`lizdan ushlab olsam maylimi? 
 - Nega? 
 - Hozir zinadan ikkinchi qavatga ko`tarilamiz! 

Yetaklab yurishlarini uncha hush ko`rmasada, qo`lini uzatdi. Huddi qochib ketadiganday, Zulfuzar uni qo`lidan mahkam ushlab oldi. 

 - Uyimiz ikki qavatli. Meni xonalarim ikkinchi qavatda. Xonamda hamma narsa bor, katta telvizirdan tortib, kanpuytergach. Devorlarda sanatkorlarni rasmlari bor. Yumshoq o`yinchoqlar juda ko`p! Uchala xonam ham juda chiroyli! 
 - Yaxshi ekanda... - Zafar: voy maqtanchog`ey! deganday labini bir chetini uchirib qo`ydi. 
 - Marhamat mana-bu yerga o`tiring! 
Zafar o`tirgani hamoni, bu yotoq devoni ekanligini fahmladi. Asta jilmayib, boshini qimirlatib pichirladi: ahmoq qiz o`g`ilbolani ham yotoqxonaga olib kiradimi? 
 - Bir nima dedizmi? -dedi salgina eshitganini anglay olmay. 
 - Xonangiz shinam bo`lsa kerak dedim?
 - Ha juda shinam... Birornima yeysizmi? 
 - Yo`q hechnima yemayman! 
 - Biror ichimlik icharsiz, sharbat? 
 - Mayli yo`q demasdim...

Zulfuzar chiqib ikkita stakanda muzdak sharbat quyib keldi. 

Shundan so`ng oraga skunat cho`mdi. Zafar sharbatni xo`plar ekan, aytgan surprizi nima? Nega bu xonaga olib kirganini izohlashini kutardi. 
Zulfuzar esa hozir bo`ladigan ish uchun o`zini ruhan tayorlardi...

Skunat ancha cho`zilib ketdi. Zulfuzar shuni anglab asta o`rnidan qo`zg`oldi. 
 - Zafar aka sizga shu ohirgi ikki oy ichida eng ko`p eshitgan qo`shig`imni qo`yib beraymi? 
 - Mayli qo`yaqoling! 
 - Bu qo`shiqni eshitsam, doyim ko`zimga yosh qalqadi, -dedi avvaldan tayorlab qo`ygan markazni pultini olar ekan. - Diqqat bilan eshiting! 

Asta musiqa yangray boshladi. 

Hayolan har kechda sizga boradi, 
Sochingiz taraydi qo`llari yolg`iz.
Asli yolg`izlikning yolg`izdir yori,
Sevgisini sizga aytolmagan qiz.

Dardlarini tinglab tebranar rahyon,
Iforini mast qilgan shamoli hayron.
O`jar ko`ngil bir yon, vujudi bir yon,
Sevgisini sizga aytolmagan qiz...

Sizga baxtlar tutgay uning dil ko`shki, 
Saratonda zavqin ilingan ashki, 
Jilovlab yashaydi dil uqmas rashkin, 
Sevgisini sizga aytolmagan qiz...

Atamaslar uni badavlat malak,
Davlati yo`q axir ko`nglidan bo`lak.
Hatto tushingizga kirmasa kerak,
Sevgisini sizga aytolmagan qiz...

Dil rozini o`zi so`zmi bir og`iz, 
Shuni ayttirmaydi g`urur yalmog`iz.
Sizning hotir bilan yashaydi yolg`iz, 
Sevgisini sizga aytolmagan qiz...

Hayolan har kechda sizga boradi, 
Sochingiz taraydi qo`llari yolg`iz.
Asli yolg`izlikning yolg`izdir yori,
Sevgisini sizga aytolmagan qiz.

Qo`shiq tugaganidan keyinham biroz skunat davom etdi. 
 - Zulfuzar bu qo`shiq? -nihoyat Zafar so`z ochdi. 
 - Ha o`ylaganizday! 
 - O`ziz do`stlikni taklif qilgandiz...
 - Yigit qiz bir-biri bilan do`st bo`la olmaydi. Ularni birini qalbida albatta muhabbat bo`ladi! - asta Zafarni yoniga o`tirdi. - Meni hunik qiz deb o`ylayabsizmi? -Zafarni bilaklaridan ushlab barmoqllarini yuziga qo`ydi. 
 - Yo`q sizni hunuk deb o`ylamadim. Menga chiroy muhum emas! -deb qo`llarini tortib oldi. 
 - Hech bo`lmasa qiyofami bilib oling! -Zulfuzar yana barmoqlarni yuziga qo`ydi. 
Zafar asta barmog`larini yuzlari uzra yurg`aza boshladi. Qoshlari, ko`zlari, yanoqlari barmoqlari lablari ustida asta sidirlar ekan, Zulfuzar asta entikib ko`zlarini yumdi. Badaning turli yerlarida titroq paydo bo`ldi. 
 - Siz ajoyib qizsiz Zulfuzar! 
 - Unda meni? 
 - Allaqachon yoqtirib qolganman... - Zafar bu so`zni aytdiyu, lablarida bir lahzalik o`pichni his qildi. Bu o`pich uni qalbidagi bir kemtikni to`lgandek edi. 
Zulfuzar ehtiros og`ushida, butun hayajonini jilovlashga urunar ekan, qo`llarini Zafarning mayin qora sochlari tomon uzatdi, sochlar oralab o`tgan qo`llarini uning bo`yniga tushib asta quchoqladi. Zafar ham bu ajib hissiyot og`ishida, Zulfuzarni nozik bellaridan quchdi. Avvaliga sezgak tortdi, asta qo`llarini pastroqqa tushurar ekan, Zulfuzarni bir siltab o`zidan nariga itardi. 
 - Egningda kiyiming yo`qmi? 
Zulfuzar asta yutunib olgach: 
 - Yo`q! -deb shivirladi. 
 - Qachondan beri shunday o`tiribsan? 
Zafar o`rnidan turib ketdi. G`azab bilan kuldi: 
 - Ko`zlarim ko`rligini bila turib ustimdan kulyabsanmi? 
 - Zafar aka meni tushunmadiz! 
 - Yo`qol yaqinlashma, alvasti! - Zafar devan ustini paypaslab, qo`ygan cho`pini oldiyu xonadan chiqib ketdi. 
Zulfuzar esa tizzalarini quchoqlagancha o`tirar edi. Hammasi yaxshi ketayotgan edi. Boya musiqa yangrayotganda uyatni chetga surib kiyimlarini yechgandi. Ota onasini chorasiz qoldirib, Zafarga turmushga chiqishi uchun o`rtaga nomusini tikkandi. Zafarni bu yo`lni tutishini hissobga olmagan, bu bilan qattiq adashganini endi tushangandi. Yana javobsiz savollar girdobida qolgandi: 
Men haqimda nima deb o`ylaydi endi? 
Barchasi tomom bo`ldimi? 
Endi u siz qanday yashayman! 
Birdan o`rnidan sakrab turdi: 
U qayoqqa ketdi, ahir yo`lni bilmaydiku! 
Uydan o`qday otilib ko`chaga chiqdi. Atrofga alanglab uni izlardi. Nihoyat ko`zlari 200 metrlar narida ketayotgan Zafarga tushdi. Qadamini tezlatib uni ortidan kuzatdi. No tanish yo`llar bir necha bor qoqilib, turtinib yo`l topishga urunardi. Yaxshi odamlar ko`p, bir yo`lovchi ayol uni bekatga olib borib aftobusga chiqarib yubordi. Ammo... Ammo bu aftobus umuman boshqa yo`nalishda-ku. Yugurgani bilan yeta olmasligini tushunib, ortiga uyga yugurdi. Mashinasini haydab aftobusni ortidan tushishga urungandi. Biroq aftobusni ko`zdan qochordi. Bir necha soat aftobus yo`nalishi bo`yicha yurib Zafarni izlardi. Ammo u hech bir bekatda tushmagan. Bu esa Zulfuzarni ko`ngliga har xil g`ulg`ulalarni solar, u biror korholga uchirashidan juda qo`rqardi. O`ylab o`ylab, Zafarni uyiga borishga qaror qildi. Ko`chasi boshida  mashinada o`tirgancha, tinmay xudodan yig`lab so`rardi: Tangrim Zafar akamni oman saqla! deb nola qilardi. 
Niohay bir necha soatdan so`ng yonida o`tib ketayotgan taksi ichidaga Zafarga ko`zi tushdi. Zafar mashinadan tushib eson omon uyiga kirib ketganini ko`rgach ho`ngrab yig`lab yubordi. Ko`zidan oqqan yoshlar, surmasini yuvib yuzini qoraga bo`yagandi. 
Bu Zafar akamni oldida yuzing qora bo`lganidan darakmi? deb o`yladi. Chalkash o`y hayollarda o`sha yerda o`tirib kunni kech qilib ortiga qaytdi. Uyga kelganida onasi va akasini ishdan qaytganini ko`rdi. 
 - Uyga mehmon kelibdi? -dedi onasi ko`rgani hamoni. 
 - Salom, oyi! -der ekan hizmatkor ayolga g`azab bilan termulib shivirladi. - Sotqin! 
 - Uyga qanday mehmon keldi? - onasi savolini takrorladi. 
 - Oyi meni kimga uzatasiz? 
Onasi bir labini bujmaytirdida: 
 - O`zimizga munosib joyga! 
 - Meni ko`nglim bilan hisoblashmaysizmi? 
 - Albatta hisoblashamiz! 
 - Ko`zi ojiz yigitni yoqtirib qoldim desamchi? 
 - Gapirma ikki dunyo bir bo`lsa ham! 
 - Majbur bo`lsangizchi? Shundan boshqa ilojingiz qolmagan bo`lsachi? 
 - Ahmoq nima qilding! -dedi tutaqib ketgan onasi ikki, uch bor tarsaki urib. - O`sha ko`r bilan bizni sharmanda qildingmi? 
Narigi xonada xamma gapni eshitgan akasi xonga kirib keldi. 
 - Zulfi agar sanga qo`lini tekkazgan bo`lsa, o`ldiraman! Avval u ko`rni, keyin seni...
 - Oyi yomon hayolga bormang! Zafar akam siz o`ylagan insonlardan emas! 
 - O`chir o`sha ko`rni ismini ham tilinga olma! - onasi jirkib berdi. 
 - Uning ko`r bo`lib qolishida men aybdorman! 
 - Nimalar deb valdirayabsam esingni yedingmi? 
 - 2008 yili tug`ulgan kunimni kafeda nishonladim. Kech qolib ketganim uchun akam olib kelgani borgan edilar. Akamga iltimos qilib, rulga men o`tirdim. Keyin bilmay chorrahadan o`tayotgan yigitni urub yubordik. O`sha Zafar aka ekan! 
 - Yo`q aldayabsan? 
 - Ishonmasangiz akamdan so`rang oyi! -dedi. 
Onasi og`liga qaradi, u ham qizini gapini maqullab bosh egib turardi. 

 - Voy sho`rim... -onasi ham boshini ushladi. - O`sha ko`r biladimi buni? 
 - Yo`q! 
 - Ha, ana hammasi joyida, yopiqli qozon yopiqligicha qolgani yaxshi. O`zlaringni qiynamalaring. Hudo unga shuni ravo ko`rgan u ko`rga! 
Bu gapdan keyin Zulfuzar qichqirdi, onasi har gapida ``U ko`r, o`sha ko`r!`` deyayotganiga chiday olmay qichqirdi. 
 - Uning ismi Zafar, ko`r demang, - bu ham kamlik qilganday, stol ustidagi guldonni devorga urib parchalab tashladi. - Uni ko`r demang! -deb baqirib uydan yugurib chiqib mashinasini haydab ketdi...

Umida erta tongda supirgisini ko`tarib, ko`chani supirgani chiqgandi. Eshig oldidagi mashinani ko`rib xayron bo`ldi. Mashina ichida Zulfuzar uxlab yotardi. 
Umida sekin oynani taqqillatib uni uyg`otdi. 
 - Zulfuzar qachon kelding? 
 - Boya... Zafar aka uydalarmi, men gaplashib olishim kerak? 
 - Yuraqo uyga! -Umida dugonasini akasini xonasiga boshlab kirdi. - Aka Zulfuzar keldi! 
 - Ayt ketsin! 
 - Zafar aka meni kechiring. Sizga aytadigan gapim bor iltimos! - Zulfuzarni ko`zlariga yosh quyuldi. - Men aybdordom! 
 - Tinchlikmi qizim nega yig`layabsan? - xonga Zafarning onasi kirib keldi. 
Zulfuzar boshini egib olgancha bor gapni ayta boshladi:
 - Men ayiborman! O`g`lingizni ko`zlari ojiz bo`lib qolishiga men sababchiman. O`sha kuni akam ikkimiz edik. Birinchi marta rulga o`tirgandim. Tezlikni oshirvorib chorrahadan o`tayotgan Zafar akani ko`rmay qoldim,  - Zulfuzar bir ikki hiqqillab nafasini rostlab oldi. - O`sha qora mashinani rulida men edim. Turtub yuborganimdan keyin bir nech o`n metr narida to`xtadik. Zafar aka biroz muddat cho`kkalab o`tirdilar, so`ng o`rnilaridan turib ketdilar. Shundan keyin bir qo`rqib qochib ketdik! -dedi. Zafar hayolan o`sha kunga qaytganday bo`ldi. Hammasi Zulfuzar aytganday bo`lgan. 
Zulfuzar xozir achchiq-achchiq haqoratlar, qarg`ish, zo`r kelsa kaltak yeyishga ham tayyor edi. 
Ammo... Zoyirning onasi asta Zulfuzarni boshini siladi. Boshini ko`targanda esa ko`z yoshlarini artib qo`ydi. 
 - Qizim bunda o`zingni ayblama. Bu taqdiru azal. Qalbi pok qiz ekan, hamma ham buni tan olishga jurat eta olmaydi! 
Zoyir kuldi. 
 - Zulfuzar onam to`g`ri aytyabdilar. Bu taqdir, har kimni taqdiri o`z peshonasiga bitilgan, -u yana kuldi. - Buni uchun hech qanday SURPRIZNI keragi yo`q. Sandan hafa emasman, insonni qalbiday fikri ham toza bo`lishi kerak tushundingmi xatoyingni? 
 - Ha...
 - Endi uyinga boraqo! -dedi Zafar. 
Zulfuzar mashinasini oldiga chiqqar ekan, o`zini kuzatib chiqqan dugonasiga hijolat bo`lib qaradi. 
 - Umida mendan nafratlanayotgandursan? 
 - Yo`q sendan hafa emasman. O`zing eshitdingku, bu taqdir. Aydor izlamoqchi bo`lsak bunda hammamiz aybormiz! Agar men betob bo`lmagan, onam kech bo`lganda ruhsat berishmaganda, akam chorrahadan shoshib o`tmaganlarida bu ish bo`lmasdi! -dedi dugonasini bilaklaridan ohista ushlab. - Zulfuzar xozir hayjondasan, yuzingdan ko`rib turibman. Mashinangni ehtiyot bo`lib hayda. Uyga yetib borganingda qo`l telifonimga qo`ngiroq qilgin. Bo`lmasa hovotir olib o`tiraman ho`pmi dugonajon? 
Zulfuzar. Shuncha gaplardan keyinham nafratlanmay, aksincha qayg`urayotgan dugonanasini qattiq quchoqlab oldi. Hayolida birgina savol: bular insonmi yo farishta? 

Uyiga yetib kelganida ko`zlari g`azabga to`lgan onasi qarshi oldi. 
 - Tuni bilan qayoqda eding? -baqirib so`roqqa tutdi. 
 - Baqirma, hammaga jar solib, - dadasi onasini tinchlantirdi. - Beri kel qizm! 
Zulfuzar piqqilab yig`lay boshladi. 
 - Oyingni aytganlari to`g`rimi? Rostdanham uni sen urib yuborganmisan? 
 - Ha dada... Kechiring! -dedi o`zini yig`idan tiyolmay. 
 - Ha ona qizima-aaa. Ona qizim nimalar qilding! - dadasi Zulfizarni yupatish uchun bag`riga boshib boshini silardi. Zulfuzar esa dadasi ko`ksiga boshini qo`yib ho`ngrab yig`lardi...

ORADAN IKKI YIL O`TDI. 

Zulfuzar dadasi qarshisida ko`zyosh to`kib turardi. 
Biroq bugun Zulfuzar oppoq libosda, yuzlab mehmonlar qarshisida. Ddadasi ham ko`zyoshlarini yashirmay Zulfuzarga oq-fotixa berar ekan shu so`zlarni qo`shib qo`ydi. 
ONA QIZIM, SEN KATTA HAYOTGA QADAM QO`YYABSAN. SENI MASULYATING IKKI KARRA KO`PROQ. SABRU TOQATLI BO`L, TURMUSH O`RTOG`INGNI KO`ZLARIGA NUR BO`L...

Tamom.

Muallif: -MAJNUN- 
[IMG]
logo.png