Kollejda o`qib yurgan paytlarim edi. Birinchi qor yoqgan. Mashinadan tushib kellej tomon yurdim, mandan oldinda bir qiz ketardi. Kollej eshigi oldi uchta paralelimizdagi bolalar. Qo`llarida bir to`pdan qor, mandan biroz narida ketayotgan qizga otmoqchi. Qiz ham shuni sezib qadamini sekinlatdi. Uzi ko`nglim sez bollarni niyatini. Ular qizni yuziga qor ishqalashmoqchi. Aslida qor ishqash boxonada qizni u yer bu yerlarini ushlab oladi. 
 - Otmalarin! -dedim qadamimni tezlatib qizdan oldinga o`tib, ular bilan salomlashib so`rashdim. Bu paytda qiz o`tib ketvoldi. 
Bir necha kundan keyin yo`lakda to`qnash kelib qoldi. Salom berib o`tib ketdi. Shundan keyin ko`rishib qolganda salom-alik qilib yurdik. Keyinchali biroz biroz suxbatlashadigan bo`ldik. Shundoq bilinib turardi judayam odobli, hushfel qizligi. Subatlarni birida qayerdan ekanini so`raganim, akasi tanish bo`lib chiqdi. Qishloqlar aro futbol chenpionatlari paytida tanishgan edim. Akasi otti qashqasiday tanilgan alkash, sovuqroq bola. Keyinchalik bir voqea bo`ldi. O`sha alkash ichvolib mahallasiga qiz olib ketgani kelgan kuyov navrarlar ustiga shebyonka (maydalangan tosh) otgan. Qirrali toshlardan bir kiyovni jo`ralaridan birini chap ko`ziga sanchilib qolgan. Oqibatda ko`z oqib tushgan. U bola ham begona emas, holamni qaynisini o`g`li. Ancha to`palon, sudra-sudra bo`ldi. Bir ko`ziga pratez qo`ydirdi. O`sha paytda uni ham to`yi yaqin edi. Bir ko`zli bo`lib qolganidan keyin kelin tomon aynib to`yni qaytardi. Alamidan ular yana bular tomonga hujumga o`tti. Ohir oqibat akasini kasriga u qiz qoldi...
Holamlarnikiga ko`p borganim uchun, u bolani yaxshigina tanir edim. Takasaltang, qo`rs, to`pori bola edi. Qizga judayam ichim achigan edi, ularni turmushi uzoqqa cho`zilmaydi deb o`ylagan edim...  

Ro`za oyini o`rtalarida pochcham iftorlikka aytib ketdilar. Dadam ikkimiz bordik. 
Holam kelinlarini bizni mahalladan olganlar, eng yaqin o`rtog`imni opasi. Bolaligimdan ularnikida o`ynab katta bo`lganman. Opa ukaday bo`lib qolganmiz. Hovlidan kirganimizdan keyin oxshxonada turib kelnoyim chaqirdi. Opa deb murojat qilaman. Borib salomlasdim. 
 - Mandan nima yordam kerek opa? 
 - Bakni tagiga o`t yoqib choy damlab turing! -dedilar. Opam bilan gaplashib osh damlayotgan edik. Oshxonaga tog`arachada somsa ko`tarib kirgan ayol, man bilan quyuq salom berib, hol ahvol so`ray boshladi. Avvaliga uni hecham tanimabman, u juda o`zgarib ketibdi...
Bilmadim ayol bunchali o`zgarishi uchun eri qanchalik ulkam baxt bera olishi kerak. Baxtdan ko`zlari porlab turardi...
U ketganidan keyin qiziqib opamdan so`radim. 
 - Opa bularni turmush qurishi juda mojoro bilan boshlangan edi, esizda bo`lsa? -dedim. 
Opami so`zlarini eshitib juda quvondim.  Er-xotin bir-birini nihoyatta ehtiyot qilar ekan. Dehqonchilik ortidan ishlari yurishib, xozirda eng baxtli oylalardan bir ekan. Yana juda ko`p maqtovlarni aytib o`tishdi. Juda xursand bo`ldim...

Shundan keyin ularni hayotiga o`xshash birorta hikoya yozishni ko`nglimga tugub qo`ygandim. Yoza boshlaganimda yuqoridagi hikoyadaqa, faq unda qizni ko`zlari ojiz yigit boy oyla farzandi edi. Ammo saytni talabiga javob berishi uchun ular o`rtasida aloqa bo`lishi lozim edi. Hatto 4000 ming belgidan oshiqroq qoralama ham qilgandim. Biroq ojiz qizni nomusinga tegish varyantini hazim qila olmadim. Shundan keyin ularni o`rnini alishtirdim. Bog`liklik bo`lishi uchun, Umida obrizini kiritdim... 
Ammo lekin ohiriga yetganda rejalarimni o`zgartirdim. Rejalarimga ko`ra ular ehtirosga berilib xota yo`l qo`yishlari kerak edi. Bu holda hikoyam boshi ber ko`chaga kirib qoldi...
Keyin yakuni o`zgartirdim o`zimgaham shu yakun maqulroq ko`rindi. Har ne bo`lganda ham har bir qiz o`z nonusi, iffatini bilan turmushga chiqqani. Har bir o`zbek yigitiga hayoli, iffatli qiz nasib etgani yaxshi emasmi?

Hurmat bilan MAJNUN...\
[IMG]
logo.png