  Odil, suyuklisini asta quchog`iga bosar ekan. Uni qo`ng`iroq sochlaridan siladi. Shirin uyquda yotgan yorini oyday yuzlariga, mehir bilan boqdi. Beyhos yuzida tabassum paydo bo`ldi. ``Mani malikam`` deb shivirladi. Uyg`otib yubormaslik uchun, juda ohistalik bilan labidan, yanoqlaridan o`pdi. Lekin baribir qizni uyg`otib yubordi. Qiz asta ko`zini ochar ekan, tepasida jilmayib qarab turgan yorini ko`rib, uzun kipriklarini pir-piratdi. 
 - Uyg`otib yubordimmi, jonim! 
 - Yo`q! -qiz asta bosh chayqadi. O`rnidan qo`zg`olar ekan, kiyimsiz yalang`och ekani sezdi. Garangsib atrofga qarab oldi. So`ng tayiga to`shalgan, oppoq choyshobni uyatdan qizargan dog`iga ko`zi tushib, ko`ngli g`ashlandi. Tunda bo`lib o`tgan ishlar, hayolida qayta jonlandi. Asta o`ychan qiyofada yorini yuziga qaradi. 
 - Nega hafa bo`lyabsan jonim! -yigit yana qizni yelkalari, sochlaridan siladi. 
 - Odil aka, ehtirosga berilib xato qilmadikmi? 
 - Yo`q jonim biz, xato qilmadik! 
 - Baribir, xali to`y qilganimiz yo`q! 
 - Lola san manga ishonmaysanmi? 
 - Ishonaman Odil aka! -yigit qizni yana bag`riga bosdi. 
 - Jonim bilibqo`y, mani sandan, sani mandan hechkim ayira olmaydi. Biz baribir birga bo`lamiz, san bunday mayda-chuydalarga etibor berma. Mani sevasanmi? 
 - Ha! -dedi qiz. 
 - Manam sani sevaman, qolganini o`ylama! -dedi. Yigit qizni qattiq quchoqlab yotar ekan, bu qiz bilan bir umur birga bo`lishiga ishonchi komil edi...

 - Odil aka, o`zimni yomon xis qilyabman, uyga ketaylik! -dedi qiz. 
 - Ketamiz jonim, san avval yuvinib chiq! -dedi. Qiz choyshobga o`ralib dushga kirdi. Iliqsuv tagida turar ekan, beyvaqt yo`qotgan nomusi uchun biroz ko`zyosh to`kdi. Yuvinib chiqganidan so`ng, yigit yuvingani kirib ketdi...

Bunday kechalar, kun ora davom etardi. Lola toshoynaga qarab o`zini tartibga solar ekan, negadur ko`zlari jimirlab, boshi aylanib ketdi. Endi xonaga kirgan Odil tezda Lolanani oldiga yugurib keldi. 
 - Nima bo`ldi jonim, ahvoling yaxshimi? 
 - Qo`yavering qonim kamayib ketgan shekili! 
 - Yo`q bugunoq do`ktirga olib boraman! 
 - Ovora bo`lmang man o`zim! -dedi qiz...

Oradan salkam ikki oy o`tdi. Qizni ko`chasi boshida yigini mashinasi turar. O`zi esa asabiy u-yog'dan-bu yoqqa yurardi. Yigit uzoq kutdi, xech qanday darak yo`q. Qayta-qayta qizni telifoniga qo`ng`iroq qiladi. O`chirilgan, asabiylashib mushtuni tugadi. Kechga yaqin begona mashina ko`chaga kirib keldi. Saldan keyin qaytib chiqib ketayotgan edi. Nogoh Odil mashina ichida Lolani ko`rib qoldi. Odil o`zini mashina oldiga tashladi. Mashinasini epchillik bilan tormizini bosgan begona yigit, o`qday otilib tushdi. 
 - Esing joyida ahmoq! -baqirdi. Odil u yigitga parvo qilmay orqa o`rindiqda o`tirgan Lolani qo`lidan tortib tushurdi. 
 - Qo`yvoring...
 - Manga tushuntir, nega o`zingni olib qochyabsan, nega telifoning o`chiq? -baqirdi Odil. 
 - Mani tinch qo`ying Odil aka! 
 - Nima, nima uchun sabab? -bey ihtiyor Odil Lolani siltab tashladi. 
 - Qizni qo`yvor? -begona yigit Odilga yaqinlashdi. Odil uni ko`kragidan itarib: 
 - Sana aralashmaaa! 
 - Jamol aka aralashmang o`zim! -dedi Lola. Begona yigit joyida to`xtadi. 
 - Ha, o`zingga Jamol aka topvoldingmi? 
 - Ha, nima qilibdi. Biz Jamol akam bilan bir birimizni sevamiz! -dedi, Lola jilmayib huddi Odilni ustidan kulganday. 
 - Onangni... -Odil qo`lini ko`tardiyu, sevgilisini qattiq sevgani uchun tarsaki urushga qo`li bormadi. 
 - Uring... Uring... Urolmaysiz! -Lola hiringlab kuldi. 
 - Kulyabsanmi, ustimdan? 
 - Yo`q! 
 - Mani sevardingku? -Odil yana avvalgiday Lolani ko`zlariga termuldi. Ko`zlar aldamaydi, Lola shuni sezib ko`zlarini pastga oldi. Asta jilmayib, lablarini Odilni qulog`iga cho`zi. 
 - Biz shunchaki vaqt o`tkazdik xolos! -dedi. 
Odilni ko`zlari g`azabdan olayib, labida istehzoli kulgu paydo bo`ldi. 
 - Nomusingni manga bag`ishlab bo`lgansanu, endi qaysi o`zini eeeerkeyman degan sanga uylanadi? -Odil Jamol tarafga o`grildi. Jamolni ko`zlarida hayrat, Lolaga qarab turardi. Lolani yuzi qizarib, boshi egildi. Ammo uyalib turganini sezdirmay yana shirin tabassum qildi. 
 - Jamol akam hammasini biladi, baribir mani sevadilar, manam Jamol akamni jonimdan ortiq sevaman! -dedi. 
 - Buzuqi, hali afsus qilasan! 
 - Manaaa hech qachon! -yana jilmaydi. 
 - Qarab tur, bir hafta ichida sandanam yaxshisiga uylanib olaman. Keyin it bo`lib yalinsanham kechirmayman. Sevgimni oyog`osti qilganing uchun, butun umir qarg`ab o`taman! -dedida hamyonida saqlab yuradigan Lola ikkisi tushgan rasmni oldida, to`rtga bo`lib Lolani qo`liga berdi. 
 - Qarg`aysizmi yo`qmi manga baribir, man sizni o`rtiq ko`rmasam bo`ldi! -dedida mashinaga o`tirdi. - Jamol aka ketdik! -dedi. 

Odil ularni ortidan g`azab bilan termulib qolar ekan: Nahokti shu mani Lolam bo`lsa deb o`ylardi. Loladan ko`ngli ozib ketdi. Jahlini bosolmay mashinasini baloniga bir-ikki tepdi. 
 - Bu dunyoda sandanda jirkanch qizham bormikin...? -deb baqirgisi keldi...

* * * 
Qadrim sezib yig`laysan hali, 
Armonlarga do`st bo`lib jonim. 
Unutaman xuddi sen kabi, 
Osongina ketaman kechib. 
Erkalayman o`zga bir yorni, 
Bo`sa olib, bag`rimga quchib. 
Sog`inasan, hali men kabi, 
Termulasan javobsiz xatga. 
Yosh to`kasan ,,ESTALIK UCHUN`` 
Deb yozilgan eski suratga. 
Jilmayaman, xuddi sen kabi, 
Kulib yorga yoqib yashayman. 
,, Bitta oshka nafi tegar`` deb, 
Suratingni yoqib tashlayman. 
Ovunasan, hali men kabi, 
Bo`lolmadik sen bilan birga. 
Yig`lay, yig`lay so`ngra na iloj, 
Tan berasan zorg`a taqdirga. 
Men yashayman, xuddi sen kabi, 
Sevmasamda bo`lib unga vafodor. 
Sen bermagan mehirni izlab, 
Chala topsam bo`lib baxtiyor. 
Sen yig`laysan, hali men kabi, 
Xonangda jim qamalib olib. 
Men kulaman, xuddi sen kabi, 
Tuyg`ularni qilib-la ermak. 
Sen qolasan ortimdan jimib, 
Qaytar dunyo ekanda demak. 
Ko`nikasan, hali men kabi,
Tizzanga jim boshingni qo`yib. 
Ko`z yoshlaring qizigan cho`g`day, 
Goho oqar yuzingni o`yib. 
Sen yig`laysan, hali men kabi, 
JILMAYAMAN, XUDDI SEN KABI...

* * * 

Lola orqa o`rindiqda ketar ekan. Qaytib orqaga qaramaslikka urunardi. Qo`lida qolib ketgan, to`rtga bo`lingan rasmni kaftiga qo`yib qayta tiklashga urunardi. Rul boshqarib ketayotgan Jamol oynacha orqali Lolaga qaradi: 
 - Lola shuni to`g`irlikcha tushuntirib bo`lmasmidi? -dedi. 
 - Jamol aka, Odil akamni felini bilaman... -dedida ko`zidagi ikki tomchi yoshni artib oldi...

Odil so`zida turdi, ikki hafta bo`lmay Dilbar isimli hamshira qizga uylandi. Baxti kulib Dilabr oqila, mehribon rafiqa bo`lib chiqdi. Odilga onalarday g`amho`r, hamshiraday shirinso`z. Odil Dilabrni sevmasada, mehir berishga Dilbarni baxtiyor etishga xarakat qilardi. Taqdir ularni eng ajoyib juftlik qilib, hayot yo`llarini tutashtirdi...

Oradan ikki oy vaqt o`tdi. Odil ishxonasidan, kech chiqgan bo`lsada uyiga oshiqardi. Suyukli Dilbari uchun sirinlik olishniham unutmadi...
 - Salom Dilbarim! -deya uyga kirib keldi. Dilbar salom berib, xurmat bilan Odilni qo`lidagi kastumini oldi. Bergan shirinligi uchun minnadorchilik bildirdi. 
 - Biroz kech qoldim, ovqatingni suzaver! -dedi. Dilbar darov ovqat suzib keldi birgalashib ovqatlanishdi...
Odil zimdan Dilbarga qarab, kayfiyati yo`g`ligini sezdi. 
 - Dilbar kel yonimga o`tir! -dedi. So`ng qo`lini Dilbarni yelkasidan oshirib, asta quchoglab oldi. 
 - Kayfiyating yo`q, ishing joyidami? 
Dilbar biroz sukut saqlab keying gapirdi: 
 - Bugun birinchi aperatsiga kirdim, Jamol Usmonivichga assesentlik qildim! 
 - Yaxshi o`ttimi aperatsiya? 
Dilbar yana biroz sukut saqlab turdi, so`ng: 
 - Yo`q, beymor ko`tara olmadi! 
 - Ha... Afsus yaxshi bo`lmabdi. Ko`p siqilma, tangrini irodasi! 
 - Bechora, miyasida o`simta bor edi. To`rt, besh oydan beri azobda yashayotgandi! 
 - Yoshmi, qarimi? 
 - Yosh edi, 21 yoshli qiz! 
 - Afsus juda erta ketibadi, xudo rahmatiga olgan bo`lsin! -Odil o`tirgan yerida yuziga fotiha tortdi. Oraga yana skunat cho`mdi, Odil telvizirni ovozini biroz balatlatib termulib o`tiraverdi. Dilbar nimadur, demoqchi bo`lib tez-tez qarab qo`yayotganini sezib qoldi. Yana telvizirni ovozini pastlatdi... 
 - Manga birornima demoqchimisan? 
 - Haligi, o`sha qiz... 
 - O`lib qolgan qizni aytyabsanmi? 
 - Ha, o`sha qiz...
 - Nima gap gapiraver...
 - O`sha qiz, sizni tanishiz ekan! 
 - Qanaqasiga??? 
 - Aperatsiya tugagaganda, qizni qo`lida manabu surat qolibdi! -dedida, to`rga bo`lib, keyin kiliklab yamalgan suratni orqa tarafi bilan Odilga uzatdi. 
Odil suratni qo`liga olar ekan, rasimiga qaramay: 
 - Ismi nima edi? -dedi titrtoq ovozda. 
 - Ismi... Ismi... Loolaaa! 
Odil suratni o`girdiyu, yuragi titrab, ko`zlaridan yosh chiqib ketdi...

(TAMOM)


Muallif: -MAJNUN- 
Sher Muallifi: ???
[IMG]
logo.png