Tasodifiy hikoya: "Sokin ko‘chadagi g‘alati nafas"-2
U meni o‘pdi. Bu — birinchi emas edi, lekin chin ma’noda boshlanishi bo‘ldi. Tilimiz asta o‘zaro aralashar, lablar orasidagi harorat ko‘tarilar edi. Nafaslarimiz bir-biriga urilar, u har bir nafasda ichidan: “Yana... yana...” deb pichirlardi. Men qo‘limni byusgalter ustidan yuritdim. U boshini orqaga egdi, sochlari yelkasidan pastga, orqasiga tushdi. Bu holatda u butunlay ayol edi. Beva, yolg‘iz, ammo ehtiros bilan to‘lib turgan. — Shoxrux... — dedi u pichirlab, labim bo‘yniga tegarkan. — ...davomi