Tasodifiy hikoya: Sevgi yo'llari_Da1
Hayotda Real Bulmagan Voqea. Xullas Man qisqa qilib yozaman. Avvalam bor Hamma Hikoya Shinavandalariga Assalomu Alekum.Man O'zimi Nomimdan Yozaman. Demak Boshladik. Mani Ismim Nozima Man 2000 yilman.Man Maktabda o'qib yurgan Paytlarimda 8 sinfda Bir Sinfdoshim bn Sevisha boshladik.Ya'nikim Bir birimizga Ko'ngil qo'ydik.Asta asta Bir birimizga Mehrimiz ortib borar edi.Aytgancha( U bolani Ismi Jasur edi).U bilan Ko'p vaqtlarni birga o'tqazar edik(Masalan Maktabda). Telefo'nda suhbatlar qurar edi...davomi

SHISHA QAFAS... 2-qism...

Добавил:	-Oshiq- (20.12.2025 / 21:51)
Рейтинг:	(2)
Прочтений:	3372
Комментарии:	6

SHISHA QAFAS...

2-qism: "Birinchi o'yin"

***

Soat kechki to'qqiz bo'layotgan edi. Qabulxonada — jimlik, faqat yengil musiqa eshitilardi. Frantsuz chansonlari — nostalgik, sokin, romantik ohang. Oshxona stolida — yarim bo'sh vino shishalari, qadah, qoldiq taomlar.

Davron divanga o'tirib, oyoqlarini cho'zdi. Yuz ifodasida mamnunlik — qorni to'q, tanasi dam olgan,charchoqlik yo‘q. U huzurlanib ko'zlarini yumib, musiqaga quloq soldi.

Laylo esa qo‘lida vino qadahini tutgancha, derazaning yonida turardi. Nigohi tashqarida, oynadan qorong'u o'rmonga hayolchan termuladi. Yulduzlar yorqin, oy esa to'lin. Shahrizoda ertaklaridagidek sirli, oyning nuri uning yuziga tushib, go‘yo kumushga bo'yardi. U kiyimini almashtirgan, egniga yengil qora rangdagi ko'ylak kiygan. Matosi shoyidan, uzun yengli, lekin tanasiga yopishib turadi. Ostida ich kiyim yo'qligidan, ko‘kraklarining shakli, hatto so‘rg‘ichlari ham bo‘rtib ko'rinardi. Ko'ylagi belidan pastga — son chizig'igacha torayib tushgan, lekin orqa tarafida chuqur kesim borligi uchun sonlarining yuqori qismigacha ochiq bo‘lib, oppoq sonlar ko‘rinardi. Uning qadah, tutgancha viqor bilan turishida, shahvatni qo‘zg‘ovchi allaqanday go‘zallik ko‘rinadi.

Davron ko'zini ochdi, unga zavqlanib qaradi. Bir necha soniya jim turdi, keyin sekin o'rnidan turdi.

— Kel, — dedi u, qo'lini cho'zib.

Laylo ortiga o'girildi, qoshini ko'tardi.

— Kel, — takrorladi Davron, tabassum bilan. — Raqs tushaylik.

Laylo yengil, g'amgin kuldi.

— Biz qachonlardan... To‘y oqshomidan ber raqsga tushmagandik-a?

— Ha... shuning uchun, kel jonim.

U erini ko‘zlaridagi istakni juda yaxshi anglab, qadahni stolga qo'ydi, Davron tomon yurdi. Qadamlari sekin, odimi mayin. Tanasi har qadamda chayqalib, ko‘kraklari yengil tebranib ketardi. Oyoqlari juda go‘zal, sonlari aylana hosil qilgan, biroz ingichka, lekin terisi tarang.

Davron uni quchog'iga oldi. Bir qo'li Layloning belini, ikkinchisida qo'lini tutdi. Ular sekin aylana boshlashdilar.

Edith Piaf, "La Vie en Rose".

Nostalgik, musiqasi ularni harakatini yanada yoqimli, qilar, ular go‘yo ko‘kda suzayotgandek zalning o'rtasida aylanardilar. Lampalarning xira yorug'liki esa mazaraga romantik tus berardi. Tashqarida esa tungi osmon, charaqlagan yulduzlar ularga maftuna bo‘lgandek.

***

Sardorning "komanda markazi":

Uch monitor — uchta burchakdan ko‘rsatardi. Birinchisi — oldidan, ikkinchisi — yondan, uchinchisi — yuqoridan.

Sardor barcha uchta ekranga qarab o'tirardi. Yuz ifodasida — diqqat, qiziquvchanlik, va... toqat bilan kutish, lazzati.

U mikrofon ovozini oshirdi — endi u musiqani ham, ularning nafas olishlarini ham eshitardi.

— Davom eting, — shivirladi u. — Menga show ko'rsating.

***

Zalda:

To‘ydan oldingi tayorgarlik vaqtida o‘rganganlari kabi, ular deyarli professional raqqoslardek, bir-birlariga yaqin turargancha harakat qilar edilar. Davronning tanasi — issiq, mushak tolalari tarang. Layloning tanasi — yumshoq, har bir egri chizig'i tabiiy oqimda. Ularning tanalari bir-birlariga chuqur yopishgan, xuddi ikki qism bitta butunni tashkil etgandek.

Davron Layloning belidan qo'lini surib, orqasiga olib bordi. Kafti atresning ochiq qismida teri bilan uchrashdi — silliq, issiq, jonli. Barmoqlari sekin tepaga siljidi, sonlarning dumaloq qismigacha, keyin ikki yarm sharlarning orasidagi chuqurchagacha. Har bir teginish — aniq, lekin mayin erkalovchi.

Laylo nafasini ushlab qoldi. Tanasi bir lahzaga qotdi — instinkt, himoya. Keyin yana bo'shashdi, ishonch, taslimlik ichki istak nomoyishi. Boshi Davronning yelkasiga suyanib qoldi, sochlari uning yuziga to'kildi.

Davronning boshqa qo'li Layloning qo'lini qo'yib, yuqoriga ko'tarildi. Sirpangan barmoqlar, yelkalar bo'yn, yuzining konturiga ko‘tarildi. U Layloning yuzini ohista o'ziga burdi, ko'zlariga qaradi — chuqur, qorong'i ko'zlar, bir vaqtni o‘zida savollar va javoblarni mujassamlagan.

Layloning ko'zlari yarim yumuq, nafasi tez va issiq. Intiq lablari biroz ochilib qolgan, go‘yo bo‘saga taklif yoki kutish, ehtimol bu ikkalasini ham ifodalar!

Davron lablarini Layloning lablariga bosdi. Avvaliga yengil, qisqa o'pish, bu savol edi. Keyin yana bir bo‘sa, bu tasdiqlash. Keyin uzunroq, bu javob. Nihoyat tili Layloning og'ziga kirdi, dialogi yo'q ehtros hissi.

Ular chuqur, uzoq, o‘pishdilar — tilda so'z bilan aytib bo'lmaydigan tuyg‘ularni aytib. Tillar bir-biriga tegdi, o'ynadi, o‘zgachalikni kashf qildi. Shilimshiq tovushi, "Chulp chulp" etayotgan ovozlar eshitilib, orqa fondagi jazz musiqaning zaif ohangi bilan aralashib ketardi.

Davronni qo'llari Layloning ko'ylagining pastki qismini, yuqoriga tortdi. Mato sekin ko'tarildi — avval sonlari ochildi, keyin yumshoq qismlar, keyin belining ingichka chizig'i. Laylo qo'llarini ko'tardi — harakatda qarshilik yo'q. Davron ko'ylagini butunlay boshidan o'tkazib tashladi.

Endi Laylo faqat qora nozik trusy ichida qoldi. Tanasi, butunlay yalang‘och. Yorug'likda, siynalari erkin, tabiiy oqimda so‘lqillar, so‘rg‘ich uchlari allaqachon qattiqlik hosl qilgandi. Qorni tekis, terisi porloq, kindigi chuqur. Orqasi dumaloq, ikki yarim shar tabiiy shaklda. Omchasini konturi — trusy ostiga berkingan lekin shakli sezilib turardi.

Davron bir qadam orqaga tashladi. Ko'zlari Layloning tanasini, shahvoniy o'rgandi. Charaqlab ketgan ko‘zlar har bir chiziq, har bir egri, har bir o'ziga xos jozibani ilg‘ar, nafasi og'irlashar, labida shaxvat jilvasi o‘ynardi. Ko'kragi ostida esa yurak zarb bilan dukurlab, asbob tomirlarini qon bilan to‘ldirardi.

— Qanday go'zalsan, — dedi u, ovozi xirillagan, ohangida yashirin ehtirosi jilovini sezdirib.

Laylo tabassum qildi. Ehtimol birozgina uyatchanlik namoyish qilgandir, lekin bir vaqtning o'zida o'ziga ishongan tabassum yuzini yorib chiqdi. Ko'zlarida o'ynoqilik va jiddiylik aralashdi.

Davron yana yaqinlashdi. Qo'llarini Layloning siynalariga qo'ydi — avval yengil tegizdi, salmoqlab o'lchab olayotgandek kaftini qo'ydi. Siynalar uning qo'liga to'liq sig'di — ular katta, lekin haddan tashqari emas, mukammal nisbatda. U har birini mayin siqdi, keyin kuchliroq ezdi. Barmoqlari so‘rg‘ichlarda o'ynadi, ularni aylantirdi, yengil bosdi, chimdib qisdi, ohista tortdi.

Laylo ehtrosli yutoqib, ko'zlarini yumdi. Og'zidan yengil oh chiqdi. Bu shunchaki nafas, lekin u nafasning ichida zavq, his, taslimiyat bor edi.

Davron boshini egdi, og'zini Layloning o'ng ko‘krakiga yaqinlashtirdi. Lablari so‘rg‘ichni ushlab oldi, sinovdan o'tkazish uchun yengil so‘rdi, keyin kuchliroq. Tili cho'qqining atrofida doira chizdi, keyin ularning ustiga bosdi, chulp-chulp o'ynadi.

Laylo nafasini tiyolmay qildi. Qo'llari Davronning boshiga tegib, uni o'ziga bosdi, hissiy talvasa, ko‘proq talab ifodasi.

— Ha... — shivirladi u.

Garchi ovozi zo'rg'a eshitilardi, lekin undagi ma'no aniq edi. Davron o'ng emchakdan chapiga o'tdi. Xuddi shunday — lablari harakati tskrorlandi, tili, so'rish, o'yin. Layloning siynalari endi ho'l, cho'qqilari