Tasodifiy hikoya: #синиий Dramma-1
...davomi

Urush yillari siri: Kelin va qayni (1945 yil, Farg‘ona qishl

Добавил:	Avazbek199 (07.01.2026 / 12:55)
Рейтинг:	(0)
Прочтений:	5587
Комментарии:	4

1945 yil bahori, Farg‘ona qishlog‘ida havo hali sovuq, dalalarda loy, paxta terish og‘ir. Kolxozda erkaklar yo‘q – hammasi frontda. Ayollar ertalabdan kechgacha dalada, kechqurun hovlida yig‘lab uxlaydi. Dilnoza – 24 yoshli kelin – har tongda ro‘mol o‘rab, hovlini supurardi. Sochlari ro‘mol ostidan chiqib, shamolda silkinardi, ko‘zlari qora, chuqur – lekin doim yoshli. U 1941 yilda Rustam bilan turmush qurgan, lekin eri frontga ketganidan keyin 4 yil o‘tdi. Oxirgi xat 1943 yilda kelgan, undan keyin sukunat – na o‘lgan, na tirik. Dilnoza kechalari yotog‘ida yotib, yostiqni quchoqlab yig‘lardi: “Rustamjon... qaytib keldingmi? Men yolg‘iz... tanam sovuq... yuragim yonayapti...”. U yosh edi, jonli, mehrga muhtoj – lekin qishloqda erkak quchog‘i, iliq so‘z yo‘q edi. Yolg‘izlik tanasini kuydirardi – ko‘kragi og‘rib, kechalari titrab uxlay olmagan paytlari ko‘p edi.
Sherzod – Rustamning 19 yoshli ukasi – traktorchi. U hali frontga olib ketilmagan, chunki qishloqda traktorchi kerak edi. Kuchli yigit, quyoshdan qoraygan, mushaklari qattiq, ko‘zlari o‘ynoqi, lekin urush uni jiddiy qilgan edi. Bolaligida Dilnozani “opa” deb chaqirib o‘sgan, lekin endi uning ko‘zlarida boshqa narsa bor edi – mehr, qo‘rquv, istak. U Dilnozaning yolg‘izligini ko‘rib, yuragi ezilardi. Har kuni traktorni ta’mirlab, hovliga kirib kelardi – ko‘ylagi terdan ho‘l, qo‘llari yog‘li. “Opa, bugun dalaga chiqasizmi?” deb so‘rardi, ovozi mayin, lekin ko‘zlari Dilnozaning beliga, sochlariga tushardi.
Bir kuni kechqurun, dala ishi tugab, qishloq sukunatda. Sherzod traktorni hovliga olib keldi, Dilnoza suv quyib yuvayotgan edi. Ro‘moli siljib, bo‘yni ochiq qolgan, ter tomchilari quyoshda porlab turardi. Sherzod qarab qoldi, nafasi tiyildi – Dilnozaning oq terisi, bo‘ynidagi ter tomchilari, nafasi tez-tez chiqib turgan ko‘kragi... “Opa, sovuq... ichkariga kiring”, dedi u, bo‘g‘zi qurib. Dilnoza qaltirab, ichkariga kirdi, Sherzod ham ergashdi – “Choy ichaylik”. Ular oshxonada o‘tirishdi, sham xira yonib turardi. Dilnoza choy quyib, Sherzodga uzatdi. Qo‘llari tegilganda, ikkalasi ham to‘xtadi. Dilnoza ko‘zlarini pastga tushirdi, ko‘z yoshlari chiqib ketdi: “Qayni... Rustamdan xabar yo‘q... men yolg‘iz... tanam sovuq... kechalari titrayman...”. Sherzod qo‘lini uning qo‘liga qo‘ydi, issiq, titrab: “Opa... men ham yolg‘izman... sizni ko‘rib, yuragim yonayapti... sizni yolg‘iz qoldirmayman...”. Bu teginishda yuraklar bir-biriga urildi – yolg‘izlik og‘riq, lekin bir-biriga mehr berardi.
Kechasi Dilnoza uxlay olmay yotdi – Sherzodning qo‘li, uning issiq nafasi, ko‘zlari... “Bu gunoh... lekin tanam chiday olmayapti”, deb o‘yladi u. Yig‘lab, yostiqni quchoqlab yotdi, lekin ichida olov yonayotgan edi – yolg‘izlikdan qutulish istagi kuchayib borardi
Kunlar o‘tib, ular yolg‘izlikda ko‘proq vaqt o‘tkaza boshladilar. Ertalab kolxozga birga chiqish, kechqurun hovlida gaplashish. Dilnoza ro‘molini ochib, sochlarini tarayotgan paytda Sherzod qarab turardi – uning yuragi ezilardi. Bir kuni yomg‘ir yog‘di, ular dala chetida yashirinib turishdi. Sherzod Dilnozani quchoqladi: “Opa... sovuq... yaqinroq bo‘ling”. Dilnoza qaltirab, boshini uning ko‘kragiga qo‘ydi – Sherzodning yuragi tez urayotganini, tanasining issiqligini his qildi. Sherzod uning bo‘ynini sekin o‘pdi – mayin, titrab. Dilnoza ko‘z yoshlari bilan inlab: “Qayni... bu mumkin emas... Rustam... qishloq... lekin men chiday olmayapman... tanam yonayapti...”. Sherzod uning yuzini ko‘tarib, lablarini o‘pdi – avval yumshoq, keyin chuqur, tillari aralashib, nafaslari bir-biriga qorishib ketdi. Dilnoza qo‘llarini Sherzodning beliga o‘rab, o‘ziga mahkam bosdi: “Oh... qayni... mening tanam... sovuq... isit meni...”.
Ular hovliga qaytishdi, uy issiq, chiroq xira. Dilnoza xalatini yechib, ichki ko‘ylakda qoldi – ko‘kragi tez-tez ko‘tarilib-tushib turardi. Sherzod yaqinlashib, qo‘lini uning yelkasiga qo‘ydi: “Opa... men sizni sevaman... bu sir bo‘lsin... mening yuragim sizniki”. Dilnoza yig‘lab, ko‘z yoshlari bilan: “Qayni... men ham... yolg‘izligim meni o‘ldirayapti... tanam yonayapti...”. Sherzod uning lablarini yana o‘pdi, bu safar ehtiros bilan – tillari chuqur, nafaslari og‘ir. Dilnoza qo‘llarini Sherzodning ko‘kragiga qo‘yib, mushaklarini siladi, ko‘ylagini yechdi: “Oh... qayni... tanang issiq... mening tanam sovuq... isit meni...”. Sherzod Dilnozaning ko‘kragini siladi – yumshoq, issiq, emchaklari qattiq bo‘lib, titrab turardi. Dilnoza inlab: “Voh... sekin... titrayapman... yolg‘izligim... sen bilan tugayapti...”. Sherzod og‘zini qo‘ydi, emib, yalab, tishlab – Dilnoza boshini orqaga tashlab, sochlarini tortdi: “Ohhh... qayni... chuqurroq... mening yuragim... yonayapti... seni xohlayman!”.
Dilnoza Sherzodning shimini siladi, qattiqligini his qilib, yig‘ladi: “Bu... katta... men uchun... Rustamdan keyin...”. Sherzod shimini tushirdi, Dilnoza qo‘lini cho‘zib ushladi, sekin silay boshladi, ko‘z yoshlari oqib tushardi: “Oh... qayni... bu mening... mening tanam seniki...”. Sherzod inlab: “Opa... og‘zingizga... iltimos...”. Dilnoza egilib, boshini yaladi, keyin og‘ziga oldi – chuqur yutib, tilini aylanib, yig‘lab: “Voh... ta’ming... mening qaynim... mening sevgilim...”. Sherzod qo‘lini uning sochlariga tiqib, titrab: “Opa... chuqurroq... men chiday olmayapman... seni sevaman!”. Dilnoza titrab, to‘xtadi: “Endi... ichkariga... yolg‘izligimni to‘ldir... mening erkagim...”. Sherzod uni to‘shakka yotqizdi, oyoqlarini ajratdi, sekin kiritdi – Dilnoza yig‘lab inlab: “Oh... og‘riyapti... lekin shirin... sekin... mening yuragim...”. Sherzod sekin harakat qilib, chuqurroq kirdi, Dilnoza asta-sekin ho‘l bo‘lib, oh tortdi: “Voh... endi yaxshi... tezroq... qayni... mening erkagim... seni sevaman!”. Sherzod tezroq urib, ko‘kragini siqib, Dilnoza titrab, baqirib orgazmga yetdi: “Ohhhh... keldim... qayni... ichimga... mening yolg‘izligim tugadi... seni sevaman!”. Sherzod ichiga bo‘shadi, issiq urug‘ini to‘kib, ikkalasi ham yig‘lab quchoqlashdi – yuraklari bir-biriga urilib, ko‘z yoshlari aralashib ketdi.
Keyingi kunlarda ehtiros yanada kuchaydi – ular sir saqlashdi, lekin har kecha bir-biriga intildi. Dilnoza Sherzodga yaqinlashib: “Qayni... men seni sevaman... bu gunoh emas... bu mening hayotim... mening tanam seniki...”. Bir kuni dala chetida, Sherzod uni devorga suyanib oldi, ko‘ylagini ko‘tarib, orqadan kiritdi: “Opa... bugun bu yerdan... mening sevgilim...”. Dilnoza yig‘lab inlab: “Voh... sekin... yor orqamni... ohhh... yuragim yonayapti... seni sevaman!”. Sherzod chuqurroq kirdi, Dilnoza lazzatdan baqirdi: “Oh... endi shirin... tezroq... qayni... mening erkagim!”.
Ular hovlida, dala chetida, omborda sevishdi. Dilnoza o‘zini bog‘lab, sekin azoblashni xohladi: “Qayni... bugun meni bog‘la... yolg‘izligimni unutdir... mening sevgilim...”. Sherzod uni ro‘mol bilan bog‘lab, ko‘zlarini bog‘lab, sekin kiritdi: “Opa... bu mehr... mening opam... mening ayolim...”. Dilnoza titrab, yig‘lab: “Ha... mening qaynim... ohhhh... abadiy sevaman seni!”. Ular butun kecha sevishdi, yig‘lab, quchoqlashib, terlab