Tasodifiy hikoya: Massaj
Salom mani ismim Nodir yoshim 19da man seksga qiziqaman hullas netdan sex massage videolarni kurib kayf qilardim va men ham massaj qib sikish niyatim bor edi qushnimiz oygul hola odamlarni massaj qilardi man ularni oldiga borib massaj qilishni urganishni boshladim kunlar utardi bir kun oygul holam menga tel qildilar ha desam bugun kechga klentlari borakan lekin srochni toshkentga ketishlari kerak ekan man usha klentni masaj qilishimni iltimos qildilar man rozi buldim va kechrog' oygul holanikig...davomi
Salom mani ismim Nodir yoshim 19da man seksga qiziqaman hullas netdan sex massage videolarni kurib kayf qilardim va men ham massaj qib sikish niyatim bor edi qushnimiz oygul hola odamlarni massaj qilardi man ularni oldiga borib massaj qilishni urganishni boshladim kunlar utardi bir kun oygul holam menga tel qildilar ha desam bugun kechga klentlari borakan lekin srochni toshkentga ketishlari kerak ekan man usha klentni masaj qilishimni iltimos qildilar man rozi buldim va kechrog' oygul holanikig...davomi
Bahorim...
Добавил: | -MAJNUN- (21.12.2016 / 21:06) |
Рейтинг: | ![]() |
Прочтений: | 20439 |
Комментарии: | Комментарии закрыты |
Bahorim...
O`sha vaqtda qor shundayin guvvillab yog`ardi, xuddi hozirgidek, elakdan o`tayotgan unga o`shxab ketardi. Mayda va tumanday quyuq. Salgina esayotgan shamol ham qor parchakarini beytartib to`zg`atardi...
Issiqqina do`kon ichkarisidan, qahva ho`plab deraza oynasiga ko`z tikib turardim. Qahvani ichib bo`lgach, qo`llarini ko`ksimga quvushtirib oldim. Ich-ichimdan, kimnidur nigohini sezganday bo`ldim. Balki shunday tuyulgandir, lekin diqqatini kassada o`tirgan qiz tortdi. Biroq u ham o`z dunyosida o`z hayollari og`ushida edi. Undan bir muddat nigohini uzmadim. Negadur yana homush tortib qolgan...
Yaqindagina abed vaqtida, u bilan dardlashib, suhbatlashib, kulishib bir chiroyli o`tirgan edig-a! Hatto istamaygina suxbatga yakun yasab o`rnimizdan turib, o`z ishlarimizga shung`ub ketdik...
Ikki yildan buyon shu do`konda birgamiz. Men uchun eng qadrli insonlardan biriga aylanib bo`lgan. Ammo oramizda sevga muhabbatga o`rin yo`q... Sababi ikkimiz ham, muhabbat ko`chalarida adashganlardanmiz desam bo`laveradi. Lekin sevgi bilan butkul xayrlasha olmaganmiz haligacha. Balki shuning uchun ham bir-birimizni yaxshi tushunsak kerak!
- Shu sovuqda kim ham harid uchun kirardi... -dedim oramizdagi skunatni buzush uchun, o`zimga o`zmi gapirgan bo`ldim.
- Birnima dedingizmi? -dedi boshini ko`tarib.
- Bu yil qish juda qattiq bo`lyabdi deyman!
- Ha shuni ayting... -u ham og`irgina hursundi va deraza tomonga qarab qo`ydi.
Ikki kundirki qor tufayli, do`konda haridorlar qadami uzulganidan, qiladigan ishimiz eshikka termulib o`tirish bo`lib qolgan. Bizdan boshqa hodimlar esa, allaqachon shuni fahimlab uyiga ketib bo`lgan. Faqat biz holos, uydan qochganlar o`yladim o`zimcha...
U ham o`tirib zerikkanidan tez-tez deraza oldiga kelib ketardi. Yana odatdagidek o`rnidan turdi, kiyimini tartibga keltirdi. Asta do`konni ko`zdan kechirgan, manekenlarga kiydirilgan liboslarni u-yer bu yerini tuzatgan bo`ldi. So`ng deraza tomonga yurdi. Uning harakatlaridan bir lahza ham nigohlarimni uzmasdim. U esa chuqur o`yga cho`mgan kuyi, oppoq qorga tikilgancha turib qoldi. Uning beyjirim ko`zoynagi ostidan ko`zyoshlari o`rmalay boshladi...
``Bechora qiz, boshida ney hayolar ekan-a!`` o`yladim.
``Nima bo`ldi senga?``deya so`rasam bo`ladi. Lekin bilaman, u har qanday vaziyatda ham dilini o`rtayotgan o`y-fikrlarni yashiradi. Nigohlarim bilan taqib qilayotganimni payqadi shekili, bildirmaygina yoshlarini artib oldi. Keyin o`z joyiga qaytib o`ltirdi. Bir nimani yo`qotganday, stol ustini titkilab, qidira boshladi...
- Gulbahorrr... -o`rnidan turib unga yaqinroq bordim. - Nimani yo`qotding?
- Qalam... Hozir yozayotgan edim!
Qattiq, hayajonlanib ketganidanmi biladim peshonasi tagida turgan qalamni ko`rmayabdi. Jilmaydim, asol ustidan kulmadim shunchaki...
Qalamga ishora qildim.
- Mana bu emasmi?
- Vooy shu yerda ekan...
Bir vaqtda qalamga qo`l uzatgan ekanmiz, bey ehtiyor bir-birimizni barmoqlarimizni ushlab oldik. Ishga kelganimizda, albatta qo`l berib salomlashar edik. Demoqchiman-ki uning qo`llarini har kuni ushlaganman. Lekin negadur usha damda o`zimni boshqacha his qildim. Nigohlarimni undan uza olmasdim. U ham menga tikilib turardi. Qalblarimizda bohor havosidek yoqimlik iliqlik paydo bo`lgandi. Bu iliqlikning tafti, uning yuzlarida namoyon bo`la boshladi. Balki bu, yuraklar tan olishni istamayotgan muhabbatdur... Biroq o`sha damda men umuman boshqa narsa haqida o`ylardim.
- Ko`zlaring...
- Nima? - u ko`z oynagini olib, kipriklarini pirpiratdi.
- Ko`zlaring namuncha mayus? Yuzing kulsa ham ko`zing kulmaydi!...
U qimtinib yutundi va ko`zlarini olib qochdi.
- Qahva tayorlab beraymi Anvar Odilivich...
- Yaxshi bo`lardi, Gulbahor Hamidova Beknazar qizi...
Hodimamni rasmiy murojati, g`ashimga tegdi. Ahir uni o`zimga yaqin olgandim holos.
Joyimga qaytib borib o`tirdim. Balki biroz haddimdan oshgandurman! o`zimni koyigan bo`ldim. U ham tushundi chog`i, ranjitib qo`yganini. Bilaman u aslida buni istamagan edi, shunchaki shaxsiy masalada gaplashgisi kelmadi...
Ko`nglnimni ko`tarishni istadimi! Qahvaga qo`shib, bir likopchada pecheyni olib kelib qo`ydi. Tepamga kelib huddi hizmatkorday boshini egib:
- Yana boshqa narsa kerak emasmi? - so`radi muloyim ohangda.
Men qattiqqo`l, boshlig`-u, u ma`suma hizatkorday. To`g`ri hodimlarga qattiqqo`llik qilaman, uning ma`sumligi ham rost. Aynan shu ma`sumligi uchun ham, u rag`batga munosib. Lekin unga qanga qilib, qay bo`l bilan yaxshilik qilishim mumkun?
Yechimini darov topdim. Ahir men uning boshlig`iman nima uchun bu vakolatimdan foydalanlasligim kerak!
- O`zinga qani qahva? -so`radim.
- Hozir o`zimgaham tayorlayman...
- Yo`q shoshma, kel o`tir...
Uning bilagidan ushlab, yonimdagi stulga o`ltirishini so`radim.
- Mana buni olaqol, - hali qo`l uzatmagan chashkani u tomonga surdim.
- Qahvani ichib ol.
Unga ko`z qirimni bir tashlab oldim, salg`ina horg`in.
- Bugun ertaroq ketishing mumkun, ertaga ham, mayli bir hafta kelmasang ham mayliga...
Endigina lablariga teygan, qahva idishini stol ustiga qaytarib qo`ydi.
- Nima uchun?
- Nima uchun!... Erta kelib kech qaytasan, bayramlar, dam olish kunlari... Tinim bilmaysan, ish sendan oldin o`tganlardan ham qolgan, sendan ham qoladi... Yaxshilab damingni ol, charchog`ingni chiqar. O`rningda o`zim ishlab turaman...
- Shuni istayotgan bo`lsayz... -dedi.
Bu iltifotimdan u qadar xursand bo`lmadi chog`i.
- Jumagul, Maftuna, Dilafruz opa. Ular dam olish kunidan boshqa, so`rabham oladi. Seni o`ylab, dam olvol desam qovog` uyishingni qara... Juda o`zgacha qizsanda Gulbahor! -deb koyigan bo`ldim.
U indamay kiyinish xonasiga kirib ketdi. Saldan keyin kiyinib qaytib chiqdi.
- Anvar Odil.... Anvar aka men ketdim...
- Ho`p yaxshi bor Gulbahor...
U eshik oldiga kelib to`xtadi.
Unga ko`proq qayg`urdim chog`i, dilimdagi tilimga chiqib ketdi.
- Qancha kutsang ham beyfoyda, u kelmaydi! -dedim.
U bir muddat, tikilib turdi:
- O`zizchi? Siz ham kutyabsiz-ku?
Huddi yomg`irli kunda, ko`chaga haydalgan mushukchadek eshikdan chiqib ketdi...
Bir nima demoqchidey, o`rnimdan bir qo`zg`adimu qaytib joyimga o`tirdim. Dilimni alam kemirayotganday o`zimni yomon his qildim...
Shuvirimni Maxliyoni hayoli chumrab oldi. Yana o`sha shunarsiz, og`riqli hislarni tuydim.
Bundan uch yil avval bir qo`ng`iroq bo`lgandi. Bir necha yil sevishib yurgan, sevgilimdan yomon xabar eshitdim.
- ``Anvar aka erta to`yim!``
- ``Haziling qo`pol!``
- ``Dadamni xoxishi shu, meni kechring qarg`ish olgim kelmayabdi... Aka-singil bo`lib qolaylik!`` -deya yig`lab aytgan so`zlari yuragimni tirnab tashladi...
Bilmadim, balki o`shanda a`qilsizlik qilgandurman. Eslasam o`zimdan uyalib ketaman. Uning to`yini buzgani to`yxonaga bordim. Qarorim qattiy edi, hatto qanday qilib to`yni to`xtatish yo`llarini o`ylab ham qo`ygandim. Biroq oppoq libosdagi Mahliyoning chehrasi hecham dadasi majburlab uzatayotgan qizga o`xshamasdi. Tushunganim shu bo`ldi, men
O`sha vaqtda qor shundayin guvvillab yog`ardi, xuddi hozirgidek, elakdan o`tayotgan unga o`shxab ketardi. Mayda va tumanday quyuq. Salgina esayotgan shamol ham qor parchakarini beytartib to`zg`atardi...
Issiqqina do`kon ichkarisidan, qahva ho`plab deraza oynasiga ko`z tikib turardim. Qahvani ichib bo`lgach, qo`llarini ko`ksimga quvushtirib oldim. Ich-ichimdan, kimnidur nigohini sezganday bo`ldim. Balki shunday tuyulgandir, lekin diqqatini kassada o`tirgan qiz tortdi. Biroq u ham o`z dunyosida o`z hayollari og`ushida edi. Undan bir muddat nigohini uzmadim. Negadur yana homush tortib qolgan...
Yaqindagina abed vaqtida, u bilan dardlashib, suhbatlashib, kulishib bir chiroyli o`tirgan edig-a! Hatto istamaygina suxbatga yakun yasab o`rnimizdan turib, o`z ishlarimizga shung`ub ketdik...
Ikki yildan buyon shu do`konda birgamiz. Men uchun eng qadrli insonlardan biriga aylanib bo`lgan. Ammo oramizda sevga muhabbatga o`rin yo`q... Sababi ikkimiz ham, muhabbat ko`chalarida adashganlardanmiz desam bo`laveradi. Lekin sevgi bilan butkul xayrlasha olmaganmiz haligacha. Balki shuning uchun ham bir-birimizni yaxshi tushunsak kerak!
- Shu sovuqda kim ham harid uchun kirardi... -dedim oramizdagi skunatni buzush uchun, o`zimga o`zmi gapirgan bo`ldim.
- Birnima dedingizmi? -dedi boshini ko`tarib.
- Bu yil qish juda qattiq bo`lyabdi deyman!
- Ha shuni ayting... -u ham og`irgina hursundi va deraza tomonga qarab qo`ydi.
Ikki kundirki qor tufayli, do`konda haridorlar qadami uzulganidan, qiladigan ishimiz eshikka termulib o`tirish bo`lib qolgan. Bizdan boshqa hodimlar esa, allaqachon shuni fahimlab uyiga ketib bo`lgan. Faqat biz holos, uydan qochganlar o`yladim o`zimcha...
U ham o`tirib zerikkanidan tez-tez deraza oldiga kelib ketardi. Yana odatdagidek o`rnidan turdi, kiyimini tartibga keltirdi. Asta do`konni ko`zdan kechirgan, manekenlarga kiydirilgan liboslarni u-yer bu yerini tuzatgan bo`ldi. So`ng deraza tomonga yurdi. Uning harakatlaridan bir lahza ham nigohlarimni uzmasdim. U esa chuqur o`yga cho`mgan kuyi, oppoq qorga tikilgancha turib qoldi. Uning beyjirim ko`zoynagi ostidan ko`zyoshlari o`rmalay boshladi...
``Bechora qiz, boshida ney hayolar ekan-a!`` o`yladim.
``Nima bo`ldi senga?``deya so`rasam bo`ladi. Lekin bilaman, u har qanday vaziyatda ham dilini o`rtayotgan o`y-fikrlarni yashiradi. Nigohlarim bilan taqib qilayotganimni payqadi shekili, bildirmaygina yoshlarini artib oldi. Keyin o`z joyiga qaytib o`ltirdi. Bir nimani yo`qotganday, stol ustini titkilab, qidira boshladi...
- Gulbahorrr... -o`rnidan turib unga yaqinroq bordim. - Nimani yo`qotding?
- Qalam... Hozir yozayotgan edim!
Qattiq, hayajonlanib ketganidanmi biladim peshonasi tagida turgan qalamni ko`rmayabdi. Jilmaydim, asol ustidan kulmadim shunchaki...
Qalamga ishora qildim.
- Mana bu emasmi?
- Vooy shu yerda ekan...
Bir vaqtda qalamga qo`l uzatgan ekanmiz, bey ehtiyor bir-birimizni barmoqlarimizni ushlab oldik. Ishga kelganimizda, albatta qo`l berib salomlashar edik. Demoqchiman-ki uning qo`llarini har kuni ushlaganman. Lekin negadur usha damda o`zimni boshqacha his qildim. Nigohlarimni undan uza olmasdim. U ham menga tikilib turardi. Qalblarimizda bohor havosidek yoqimlik iliqlik paydo bo`lgandi. Bu iliqlikning tafti, uning yuzlarida namoyon bo`la boshladi. Balki bu, yuraklar tan olishni istamayotgan muhabbatdur... Biroq o`sha damda men umuman boshqa narsa haqida o`ylardim.
- Ko`zlaring...
- Nima? - u ko`z oynagini olib, kipriklarini pirpiratdi.
- Ko`zlaring namuncha mayus? Yuzing kulsa ham ko`zing kulmaydi!...
U qimtinib yutundi va ko`zlarini olib qochdi.
- Qahva tayorlab beraymi Anvar Odilivich...
- Yaxshi bo`lardi, Gulbahor Hamidova Beknazar qizi...
Hodimamni rasmiy murojati, g`ashimga tegdi. Ahir uni o`zimga yaqin olgandim holos.
Joyimga qaytib borib o`tirdim. Balki biroz haddimdan oshgandurman! o`zimni koyigan bo`ldim. U ham tushundi chog`i, ranjitib qo`yganini. Bilaman u aslida buni istamagan edi, shunchaki shaxsiy masalada gaplashgisi kelmadi...
Ko`nglnimni ko`tarishni istadimi! Qahvaga qo`shib, bir likopchada pecheyni olib kelib qo`ydi. Tepamga kelib huddi hizmatkorday boshini egib:
- Yana boshqa narsa kerak emasmi? - so`radi muloyim ohangda.
Men qattiqqo`l, boshlig`-u, u ma`suma hizatkorday. To`g`ri hodimlarga qattiqqo`llik qilaman, uning ma`sumligi ham rost. Aynan shu ma`sumligi uchun ham, u rag`batga munosib. Lekin unga qanga qilib, qay bo`l bilan yaxshilik qilishim mumkun?
Yechimini darov topdim. Ahir men uning boshlig`iman nima uchun bu vakolatimdan foydalanlasligim kerak!
- O`zinga qani qahva? -so`radim.
- Hozir o`zimgaham tayorlayman...
- Yo`q shoshma, kel o`tir...
Uning bilagidan ushlab, yonimdagi stulga o`ltirishini so`radim.
- Mana buni olaqol, - hali qo`l uzatmagan chashkani u tomonga surdim.
- Qahvani ichib ol.
Unga ko`z qirimni bir tashlab oldim, salg`ina horg`in.
- Bugun ertaroq ketishing mumkun, ertaga ham, mayli bir hafta kelmasang ham mayliga...
Endigina lablariga teygan, qahva idishini stol ustiga qaytarib qo`ydi.
- Nima uchun?
- Nima uchun!... Erta kelib kech qaytasan, bayramlar, dam olish kunlari... Tinim bilmaysan, ish sendan oldin o`tganlardan ham qolgan, sendan ham qoladi... Yaxshilab damingni ol, charchog`ingni chiqar. O`rningda o`zim ishlab turaman...
- Shuni istayotgan bo`lsayz... -dedi.
Bu iltifotimdan u qadar xursand bo`lmadi chog`i.
- Jumagul, Maftuna, Dilafruz opa. Ular dam olish kunidan boshqa, so`rabham oladi. Seni o`ylab, dam olvol desam qovog` uyishingni qara... Juda o`zgacha qizsanda Gulbahor! -deb koyigan bo`ldim.
U indamay kiyinish xonasiga kirib ketdi. Saldan keyin kiyinib qaytib chiqdi.
- Anvar Odil.... Anvar aka men ketdim...
- Ho`p yaxshi bor Gulbahor...
U eshik oldiga kelib to`xtadi.
Unga ko`proq qayg`urdim chog`i, dilimdagi tilimga chiqib ketdi.
- Qancha kutsang ham beyfoyda, u kelmaydi! -dedim.
U bir muddat, tikilib turdi:
- O`zizchi? Siz ham kutyabsiz-ku?
Huddi yomg`irli kunda, ko`chaga haydalgan mushukchadek eshikdan chiqib ketdi...
Bir nima demoqchidey, o`rnimdan bir qo`zg`adimu qaytib joyimga o`tirdim. Dilimni alam kemirayotganday o`zimni yomon his qildim...
Shuvirimni Maxliyoni hayoli chumrab oldi. Yana o`sha shunarsiz, og`riqli hislarni tuydim.
Bundan uch yil avval bir qo`ng`iroq bo`lgandi. Bir necha yil sevishib yurgan, sevgilimdan yomon xabar eshitdim.
- ``Anvar aka erta to`yim!``
- ``Haziling qo`pol!``
- ``Dadamni xoxishi shu, meni kechring qarg`ish olgim kelmayabdi... Aka-singil bo`lib qolaylik!`` -deya yig`lab aytgan so`zlari yuragimni tirnab tashladi...
Bilmadim, balki o`shanda a`qilsizlik qilgandurman. Eslasam o`zimdan uyalib ketaman. Uning to`yini buzgani to`yxonaga bordim. Qarorim qattiy edi, hatto qanday qilib to`yni to`xtatish yo`llarini o`ylab ham qo`ygandim. Biroq oppoq libosdagi Mahliyoning chehrasi hecham dadasi majburlab uzatayotgan qizga o`xshamasdi. Tushunganim shu bo`ldi, men