Tasodifiy hikoya: afandi
Bir kuni afandi kanalda chumilabsa ko'p qizlar kepqobdi. Keyin afandi tursigini qayerda qisiwini b...davomi
Bir kuni afandi kanalda chumilabsa ko'p qizlar kepqobdi. Keyin afandi tursigini qayerda qisiwini b...davomi
YIG`LAMAGIN...
Добавил: | -MAJNUN- (18.09.2017 / 14:55) |
Рейтинг: | ![]() |
Прочтений: | 30822 |
Комментарии: | Комментарии закрыты |
YIG`LAMAGIN...
Sevgi deymiz muhabbat deymiz
Uni ishq yo sadoqat deymiz
Vale sevib oxir oqibat
Uni azob uqibat deymiz
* * * * *
Yana o`zimning qorong`u xonamdaman. Har so`zi dardli, har ohanggi mungli, musiqa yangramaoqda. Necha kunki, uyqumda halovat yo`q, tushunarsiz og`riqlardan to`lg`onib chiqaman. Har tunim, har kun manosiz. Goh alamdan yig`lagim kelsa, goh o`z ustimdan kulgim...
Honamga oyim kirib keldilar.
Meni siqilayotganimdan istirobda bo`lsalarda bildirmaslikka urunadilar.
- Otabek, senga nima bo`ldi o`g`lim? Necha bor tushlikka chaqirdim, eshitmayabsanmi? -dedilar pardalarni ochib xonamga yorug`lik kiritar ekanlar, - Nonushta ham tushlik ham qilmading! Tezda chiqib ovqatingni yeb olginchi... -dedilar, pultni olib musiqa ovozini o`chirib.
- Qornim to`q, ishtaxam yo`q... -dedim, gavdamni ko`tarkanman.
- Mazang joyidami o`zi? Ishinga bormayabsan! Ikki kundan beri, yotasan! Ertayu, kech honangdan musiqa ovozi keladi?! -dedilar, dardkashlik bilan boshimni silab.
- Bugun uning to`yi! -dedim shivirlab.
Yengilgina uh tortgancha yonimga o`ltirdilar.
- Siqilma og`lim! -mehirli qo`llari bilan, yelkamni ohista siladilar, - Taqdir ekanda... Qo`y. Baxtini tila, baxtli bo`lsin!
- Ha, taqdir... Baxtli bo`lsin, u baxtga loyiq! -dedim, hursunib.
Oraga anchayin skunat cho`kdi.
- O`zing ko`rdingku, ota-onasi istamadi... Qo`y g`amchekma! -oyim jilmaydilar. - O`zim senga, undan ham yaxshisini topaman... -siqilayotganimni ko`rib ko`nglimni ko`tarishga harak qila boshladilar. - Hayoli-iboli, odobli, chiroyda ham kam bo`lmagan qizlarni ko`z ostimga olib qo`yganman...
Qaniedi oyimni so`zlari, ko`ksimda achishib turgan, yurakka malham bo`lsa.
- Albatta oyi... Rostdan qiz kammi bu dunyoda... -dedim, oyimni menga qo`shilib istirob chekishlarini istamay, o`zimni tutib olishga urundim. - Dadam qaytishsa, biz ham to`y boshlaymiz. O`ziz kelin topasiz! Keyin baxtimizni ko`rasiz, atrofizda nabiralariz quvalashib yurishadi...
- Inshaolloh... Albatta o`g`lim. Hali bir qiz topayin...
Oyimni ko`ngillarini ko`tarishga, o`g`illari istirob chekamayotganiga ishontirishga urundim.
- Oyi qornim ochib ketdi...
- Bo`l o`g`lim, dushga kirib, kiyimlaringni alishtirib ol. Ungador ovqatingni isitib qo`yaman... -dedilar.
Taqdirga tan berishga, uni unutishga qaror qilganmanu, ammo qanday? Ko`zimga ko`ringan hamma narsa menga uni eslatmoqda. Dush tagida turib - yomg`irda qolib ketganimiz, anor rangli sochuq esa menga ilk uchrashuvni yodimga soldi.
Tushlik qilgani o`tirganimda, devordagi soat 16:30 ni ko`rsatmoqda edi.
Qayoqdandur, uzoq-uzoqdan to`y sadolari ovozi quoqlarimga chalinmoqda. Diqqat bilan tinglashga urundim. Bu sadolar uning to`yidan kelayabdimi, yo`qmi bilmayman.
Lekin baribir uning yodi hayolimda.
``Ayni damda uning to`yi boshlangandur!
Oppoq libosda, huddi farishtadek bo`lsa kerak?
Hozir men haqimda o`ylayabdimikin!``
Ongimni turli savollar bant eta boshladi.
- O`g`lim ovqatni kavlab nimani izlayabsan? -dedilar oyim kulib.
- O`zim shundoq...
Sezmabman ham, hayolga berilib qo`limdagi qoshiqda tinmay, ovqatni kovlayotgan ekanman.
Ikki qoshiq luqmani og`zimga soldim. Taomni ammallab tomog`imdan o`tqazdim.
Kosani nari surdim-u, yuzimga fotiha tortdim.
- Ovqatingni yemading-ku?
- Kelib yerman! -dedim, kirasofkamni bog`ichini bog`larkanman.
- Qayoqqa Otabek! -dedilar biroz havotir bilan oyim.
Tavanimni bir-ikki ostona qirrasiga urib, ``hammasi joyida!`` deganday jilmaydim.
- O`rtog`larim bilan birpas aylanib kelay... Zerikib ketdim...
- Ho`p, tezroq qaytgin...
Yo`lga chiqqanimda, yonginamdan ikkita mashina signal chalib o`tib ketdi. Bular oddiy mashinalar, ammo signallarni yonginamda bab-bablatganlari sababmi g`ashligim keldi. Huddi kiyovnavkarlar ``LOLANGNI OLIB KETYABMIZ!`` deganday atayin yonidan aravalariini uchirtirib olib o`tayotganday tuyuldi. Darvoza hatlaganimda ham, qayoqqa borish nima qilishim haqida o`ylamagan edim. Ammo Lolani ko`rgim kelayotgani his qilayotgandim.
Taksi to`xtatishga chog`landim, ammo yonida pul yo`q ekan. Uyga qaytsam qaytib chiqishga jurat topishim amrimahol. Shuni uchun, uni yoniga yugurib borishga qaror qildim. Yo`l uzoq, lekin bu narsa, tashvishga solmayabdi, aksincha Lolani ko`rishga bo`lgan ishtiyoqimni yanada oshirib yubordi.
Bir chuqur nafas olvoldim-u, uning uyi tomon chopdim. Aylanma yaqin yo`llar bo`ylab yugurdim.
Uzoq yugurdim, qadamim og`irlashib, toboro nafasim siqa boshladi. Yuragim o`z malhamijoni tomon yaqinlashayotgani sezgandek, menga kuch beradi.
Endi maqsadim aniq, to`xtashga ilojim yooq. Ohirgi bor Lolani ko`rib qolish umidida yonardim.
Nihoyat mahallasiga yetib keldim-u, taqqa to`xtadim. Har nafasda huddi olovni yutayotgandek edim. Devorga tirangancha nafasimni roslar ekanman, ko`zlarim eshikdan chiqib kelayotgan keln-kuyovda dedi. O`ylaganimdek u huddi farishtamisol...
Ular Lemuzinga o`tirishdi. Lemuzin asta o`rnidan qo`zg`oldi...
``Lolam, ular Lolamni olib ketishyabdi!``
* * * * *
Limuzin men tomon yaqinlashar ekan, yuragim juda qattiq tipirchilay boshlar. Huddi birinchi gal uni ko`rganimday! Lekin avvalgidek, sevinchdan baxtdan emas, qayg`udan istirobdan kuyunib tipirchilardi...
Bir boshdan so`zlasam. Biz avval Toshkentda yashaganmiz. 7-sinfgacha o`sha yerda o`qiganman. Keyin oylamiz bilan qishloqqa kuchib keldik.
(Samarqandga)
O`qishim davomini shu yerda 8, 9-sinfni, maktab davrlarini tomomladim. Maktabdan uchurma bo`lgach, qaysi kollejda o`qishni davom ettirishni tanlab o`ltirmasdan, uyimizga yaqin bo`lga Qishloqho`jalik kollejiga bordim...
O`sha kuni shundoqqina ko`z oldimda turibdi. Negadur kayfiyatim yo`q edi. Hafasizlik bilan sinfga kirib stulga yonbosh bo`lib o`ltiribolgandim. Erinibgina yangi kursdoshlarim kimlar ekan deya hammaga bir-bir ko`z tashladim.
Birdan ko`zim unga tushdiyu, entikib ketdim. U o`ltirardi, dugonasi bilan allanimalarni muhokama qilib.
Yurak o`z o`rnidan chiqgudek tipirchiley boshladi.
U beqiyos... Sochlarini ajoyib turmaklab olgan. Qosh ko`zlari qop-qora, kipriklar nayzamisol, ko`zlarida nur borday porloq.
Labida bir ajib tabassum. Dugonasiga bir nima deb pichirlashib gapiradi jilmayada, tinglaydi va yana jilmayadi.
``Bunchalik tabassumi huzurbaxsh bo`lmasa!!!``
Ilk ko`rishdayoq yurakdan urdi, sevib qoldim.
Qarayotganimni sezib men tomonga yuz buradi. Hushyor tortib, nigohlarimni boshqa tomonga qaratdim. Tanimaganlikka olib, boshqa qizlarga tikilib, o`zimni chalg`itishga urundim.
``Men yana uni uchratdim!``
Ha, aslida men uni ancha avval ko`rgandim...
Kollejdagi birinchi kundanoq ko`plab kursdoshlarim bilan tanishdim. Shu jumladan Lola bilan ham. Yo`q tanishdim emas, ikki og`iz suhbatlashish baxtiga muyassar bo`ldim.
Shu kun men uydan Otabek bo`lib chiqib ketib, umuman boshqa Otabekka aylanib qoldim, yurakda muhabbat daraxti gullagan Otabekka.
Har narsada, zavq ola boshladim.
Hech esimdan chiqmaydi, hatto oyimni ham rosa
Sevgi deymiz muhabbat deymiz
Uni ishq yo sadoqat deymiz
Vale sevib oxir oqibat
Uni azob uqibat deymiz
* * * * *
Yana o`zimning qorong`u xonamdaman. Har so`zi dardli, har ohanggi mungli, musiqa yangramaoqda. Necha kunki, uyqumda halovat yo`q, tushunarsiz og`riqlardan to`lg`onib chiqaman. Har tunim, har kun manosiz. Goh alamdan yig`lagim kelsa, goh o`z ustimdan kulgim...
Honamga oyim kirib keldilar.
Meni siqilayotganimdan istirobda bo`lsalarda bildirmaslikka urunadilar.
- Otabek, senga nima bo`ldi o`g`lim? Necha bor tushlikka chaqirdim, eshitmayabsanmi? -dedilar pardalarni ochib xonamga yorug`lik kiritar ekanlar, - Nonushta ham tushlik ham qilmading! Tezda chiqib ovqatingni yeb olginchi... -dedilar, pultni olib musiqa ovozini o`chirib.
- Qornim to`q, ishtaxam yo`q... -dedim, gavdamni ko`tarkanman.
- Mazang joyidami o`zi? Ishinga bormayabsan! Ikki kundan beri, yotasan! Ertayu, kech honangdan musiqa ovozi keladi?! -dedilar, dardkashlik bilan boshimni silab.
- Bugun uning to`yi! -dedim shivirlab.
Yengilgina uh tortgancha yonimga o`ltirdilar.
- Siqilma og`lim! -mehirli qo`llari bilan, yelkamni ohista siladilar, - Taqdir ekanda... Qo`y. Baxtini tila, baxtli bo`lsin!
- Ha, taqdir... Baxtli bo`lsin, u baxtga loyiq! -dedim, hursunib.
Oraga anchayin skunat cho`kdi.
- O`zing ko`rdingku, ota-onasi istamadi... Qo`y g`amchekma! -oyim jilmaydilar. - O`zim senga, undan ham yaxshisini topaman... -siqilayotganimni ko`rib ko`nglimni ko`tarishga harak qila boshladilar. - Hayoli-iboli, odobli, chiroyda ham kam bo`lmagan qizlarni ko`z ostimga olib qo`yganman...
Qaniedi oyimni so`zlari, ko`ksimda achishib turgan, yurakka malham bo`lsa.
- Albatta oyi... Rostdan qiz kammi bu dunyoda... -dedim, oyimni menga qo`shilib istirob chekishlarini istamay, o`zimni tutib olishga urundim. - Dadam qaytishsa, biz ham to`y boshlaymiz. O`ziz kelin topasiz! Keyin baxtimizni ko`rasiz, atrofizda nabiralariz quvalashib yurishadi...
- Inshaolloh... Albatta o`g`lim. Hali bir qiz topayin...
Oyimni ko`ngillarini ko`tarishga, o`g`illari istirob chekamayotganiga ishontirishga urundim.
- Oyi qornim ochib ketdi...
- Bo`l o`g`lim, dushga kirib, kiyimlaringni alishtirib ol. Ungador ovqatingni isitib qo`yaman... -dedilar.
Taqdirga tan berishga, uni unutishga qaror qilganmanu, ammo qanday? Ko`zimga ko`ringan hamma narsa menga uni eslatmoqda. Dush tagida turib - yomg`irda qolib ketganimiz, anor rangli sochuq esa menga ilk uchrashuvni yodimga soldi.
Tushlik qilgani o`tirganimda, devordagi soat 16:30 ni ko`rsatmoqda edi.
Qayoqdandur, uzoq-uzoqdan to`y sadolari ovozi quoqlarimga chalinmoqda. Diqqat bilan tinglashga urundim. Bu sadolar uning to`yidan kelayabdimi, yo`qmi bilmayman.
Lekin baribir uning yodi hayolimda.
``Ayni damda uning to`yi boshlangandur!
Oppoq libosda, huddi farishtadek bo`lsa kerak?
Hozir men haqimda o`ylayabdimikin!``
Ongimni turli savollar bant eta boshladi.
- O`g`lim ovqatni kavlab nimani izlayabsan? -dedilar oyim kulib.
- O`zim shundoq...
Sezmabman ham, hayolga berilib qo`limdagi qoshiqda tinmay, ovqatni kovlayotgan ekanman.
Ikki qoshiq luqmani og`zimga soldim. Taomni ammallab tomog`imdan o`tqazdim.
Kosani nari surdim-u, yuzimga fotiha tortdim.
- Ovqatingni yemading-ku?
- Kelib yerman! -dedim, kirasofkamni bog`ichini bog`larkanman.
- Qayoqqa Otabek! -dedilar biroz havotir bilan oyim.
Tavanimni bir-ikki ostona qirrasiga urib, ``hammasi joyida!`` deganday jilmaydim.
- O`rtog`larim bilan birpas aylanib kelay... Zerikib ketdim...
- Ho`p, tezroq qaytgin...
Yo`lga chiqqanimda, yonginamdan ikkita mashina signal chalib o`tib ketdi. Bular oddiy mashinalar, ammo signallarni yonginamda bab-bablatganlari sababmi g`ashligim keldi. Huddi kiyovnavkarlar ``LOLANGNI OLIB KETYABMIZ!`` deganday atayin yonidan aravalariini uchirtirib olib o`tayotganday tuyuldi. Darvoza hatlaganimda ham, qayoqqa borish nima qilishim haqida o`ylamagan edim. Ammo Lolani ko`rgim kelayotgani his qilayotgandim.
Taksi to`xtatishga chog`landim, ammo yonida pul yo`q ekan. Uyga qaytsam qaytib chiqishga jurat topishim amrimahol. Shuni uchun, uni yoniga yugurib borishga qaror qildim. Yo`l uzoq, lekin bu narsa, tashvishga solmayabdi, aksincha Lolani ko`rishga bo`lgan ishtiyoqimni yanada oshirib yubordi.
Bir chuqur nafas olvoldim-u, uning uyi tomon chopdim. Aylanma yaqin yo`llar bo`ylab yugurdim.
Uzoq yugurdim, qadamim og`irlashib, toboro nafasim siqa boshladi. Yuragim o`z malhamijoni tomon yaqinlashayotgani sezgandek, menga kuch beradi.
Endi maqsadim aniq, to`xtashga ilojim yooq. Ohirgi bor Lolani ko`rib qolish umidida yonardim.
Nihoyat mahallasiga yetib keldim-u, taqqa to`xtadim. Har nafasda huddi olovni yutayotgandek edim. Devorga tirangancha nafasimni roslar ekanman, ko`zlarim eshikdan chiqib kelayotgan keln-kuyovda dedi. O`ylaganimdek u huddi farishtamisol...
Ular Lemuzinga o`tirishdi. Lemuzin asta o`rnidan qo`zg`oldi...
``Lolam, ular Lolamni olib ketishyabdi!``
* * * * *
Limuzin men tomon yaqinlashar ekan, yuragim juda qattiq tipirchilay boshlar. Huddi birinchi gal uni ko`rganimday! Lekin avvalgidek, sevinchdan baxtdan emas, qayg`udan istirobdan kuyunib tipirchilardi...
Bir boshdan so`zlasam. Biz avval Toshkentda yashaganmiz. 7-sinfgacha o`sha yerda o`qiganman. Keyin oylamiz bilan qishloqqa kuchib keldik.
(Samarqandga)
O`qishim davomini shu yerda 8, 9-sinfni, maktab davrlarini tomomladim. Maktabdan uchurma bo`lgach, qaysi kollejda o`qishni davom ettirishni tanlab o`ltirmasdan, uyimizga yaqin bo`lga Qishloqho`jalik kollejiga bordim...
O`sha kuni shundoqqina ko`z oldimda turibdi. Negadur kayfiyatim yo`q edi. Hafasizlik bilan sinfga kirib stulga yonbosh bo`lib o`ltiribolgandim. Erinibgina yangi kursdoshlarim kimlar ekan deya hammaga bir-bir ko`z tashladim.
Birdan ko`zim unga tushdiyu, entikib ketdim. U o`ltirardi, dugonasi bilan allanimalarni muhokama qilib.
Yurak o`z o`rnidan chiqgudek tipirchiley boshladi.
U beqiyos... Sochlarini ajoyib turmaklab olgan. Qosh ko`zlari qop-qora, kipriklar nayzamisol, ko`zlarida nur borday porloq.
Labida bir ajib tabassum. Dugonasiga bir nima deb pichirlashib gapiradi jilmayada, tinglaydi va yana jilmayadi.
``Bunchalik tabassumi huzurbaxsh bo`lmasa!!!``
Ilk ko`rishdayoq yurakdan urdi, sevib qoldim.
Qarayotganimni sezib men tomonga yuz buradi. Hushyor tortib, nigohlarimni boshqa tomonga qaratdim. Tanimaganlikka olib, boshqa qizlarga tikilib, o`zimni chalg`itishga urundim.
``Men yana uni uchratdim!``
Ha, aslida men uni ancha avval ko`rgandim...
Kollejdagi birinchi kundanoq ko`plab kursdoshlarim bilan tanishdim. Shu jumladan Lola bilan ham. Yo`q tanishdim emas, ikki og`iz suhbatlashish baxtiga muyassar bo`ldim.
Shu kun men uydan Otabek bo`lib chiqib ketib, umuman boshqa Otabekka aylanib qoldim, yurakda muhabbat daraxti gullagan Otabekka.
Har narsada, zavq ola boshladim.
Hech esimdan chiqmaydi, hatto oyimni ham rosa