Tasodifiy hikoya: Extirosli qasos(JS)
Ehtirosli qasos.(JS) Jamol Sitorani maktab paytlaridan yaxshi korb qolgan faqat u sevgisini Sitorag...davomi
Ehtirosli qasos.(JS) Jamol Sitorani maktab paytlaridan yaxshi korb qolgan faqat u sevgisini Sitorag...davomi
Iblis 4-qism (mackdan tanlovga)
Добавил: | Ak_47 (15.08.2018 / 01:15) |
Рейтинг: | ![]() |
Прочтений: | 7194 |
Комментарии: | Комментарии закрыты |
Talablarga binoan eng so'ngi hikoyam. Tag'in bemaza qovunni urug'i ko'p bo'ladi deb o'ylamanglar.
4-qism
2 haftadir-ki Otabek Zaynabga qo'l tekkizmas edi. Zaynab bunga dosh berolmay ohiri eriga yorildi:
- Nega ishonmaysiz. Men qiz bolaman. Sizni aldagandim pushaymonman. Axir qiynalib ketdim-ku. - zorlandi.
- Yo'q men sendan nafratlanaman.
- O'sha yer yutgur Kumushni debmi? - dedi alamzadalik bilan
- Agar unga qo'lingni tekkizsang - barmog'ini bigiz qildi - seni sog' qo'ymayman.
- Faqat bir shart bilan
Otabek Zaynabning qo'lidan nima kelishini bilardi va rozi bo'lishdan boshqa iloji qolmadi.
Ikkalasi Zaynab hursand holda Otabek esa ilojsizlikdan yotoqxonaga kirib ketishdi.
.
.
.
.
Ular har kuni birga bo'lar ammo Otabekning susligi Zaynabni qoniqtirmasdi. Ba'zan Otabek erta kunda uhlab olar yoki ishdan kech qolib kelar edi.
Bu holatlar Zaynabni g'ashiga tegardi. Va Kumushni o'ldirsam u meni sevib qoladi degan qarorga keldi. Ammo odam o'ldirish oson emasdi. Unga yana mukammal reja kerak edi. Va astoydil o'tirib reja tuza boshladi. Miyasiga kelgan ajoyib g'oyadan sevinib ketdi. Va bu gal odam yollamay o'zi uni o'ldirishga qaror qildi. Uning aqli Otabekni rom etishga unga yaxshi qarashga uni asrashga qosirlik qilar edi. Bu narsalardan yiroqligi sabab bugun ovqat tayyorlamadi. Ishdan charchab kelgan Otabek esa asabiylashib uyga kirib ketdi. Hayollarga to'g'rirog'i fitnalar bilan band Zaynab esa hovlida qoldi.
.
.
.
.
Kumush rostdan ham juda go'zal edi. U ham 2 haftadan beri o'ziga kelolmas edi. Nahot? Nahotki meni tashlab ketdingiz Otabek aka tunlari yig'lab uhlamay chiqardi. Yagona ovunchog'i bu "O'tkan kunlar" romani edi. Hayot ham kitobdan olinar ekan Otabek aka. Qarang huddi shu kitobga o'xshaymiza. Siz Otabek, men Kumush, oradagi zolim esa Zaynab. Men turmushingizga qarshi emasman u bilan baxtli bo'lsangiz kifoya. Menga sizning baxtingiz kerak. Shu payt eshik qo'ng'rog'i jiringlab Kumushning hayollarini chalg'itib yubordi. Ularnikiga onasining dugonasi kelgan edi. Onasi qo'shninikiga chiqib ketgan edi. Kumushning jim yotganini ko'rib onasining o'rtog'i (keling uni Nigora opa deymiz) ochdi. Va Kumushni oldiga kelib uni dugonasi so'rayotganimi aytdi. Kumush hayronlik bilan:
- Kelaversin - dedi.
Nigora opa bilan mehmon zinadan ko'tarilayotganda Kumush uning yuzini ko'rdi. Bu Zaynab edi. Nimaga keldi ekan? Birdan Kumushning tizzalari qaltiray boshladi. Zaynab kelganda uni roparasidagi joyga taklif qildi. Yoniga taklif qilsa qo'rqayotganini sezdirib qo'yishi mumkin edi. Biroz sukutdan so'ng Zaynab tinchlikni buzdi:
- Kumush yaxshimisiz?
- Ha rahmat. Menda nima gapingiz bor - bu gap Zaynabga erish tuyuldi va:
- Eh Kumush Kumush nega hammangiz meni yomon ko'rasizlar-a? - deya sumkasini kovlay boshladi - seni Otabek akan unutdi. U endi meni sevib qoldi. Hayotimiz yaxshi. Seni esa hech kimga keraging yo'q.
Zaynab sumkasidan naqsh berilgan pichoq chiqardi:
- Baribir senga Otabeksiz hayot yo'q-ku to'g'rimi? Men bu muammoni hal qilaman hozir.
Kumush shu qadar qo'rqib ketdiki hatto ovozi ham chiqmay qolgan edi. Shu vaqt eshikdan choy ko'targan Nigora opa kirib keldi. Manzarani ko'rib dodlab choynakni tushirib yubordi. Choynak chil-chil bo'ldi. Va tashqariga otildi. Zaynab pichoqni yashirishga ulgurmagan edi. Ilojsiz u hotinning ortidan quvdi. Darvozaxonagacha quvib borib o'sha yerda kuragiga 2 marta pichoq urdi. Nigora opa o'sha yerning o'zida jon taslim qildi. Zaynab ishni tezlatish uchun Kumush o'tirgan xonaga kirdi. Ammo xona bo'm-bo'sh deraza esa lang ochiq turar edi.
.
.
.
.
Oradan bir muncha vaqt o'tib Otabek va Kumushni eng baxtli kunlari keldi. Otabek o'zini endi o'z to'yidagidek his qilar tinmay Kumush bilan o'z sevikli yori bilan chaq-chaqlashardi. Ular go'shangaga kirib ketayotgan vaqtda qamoqxona bo'limi boshlig'i Zaynab Tillayevaning hammondagi chiqqan janjal sababli o'ldirilgani haqidagi hujjatga imzo chekdi.
.
.
.
.
E'tibor uchun rahmat
4-qism
2 haftadir-ki Otabek Zaynabga qo'l tekkizmas edi. Zaynab bunga dosh berolmay ohiri eriga yorildi:
- Nega ishonmaysiz. Men qiz bolaman. Sizni aldagandim pushaymonman. Axir qiynalib ketdim-ku. - zorlandi.
- Yo'q men sendan nafratlanaman.
- O'sha yer yutgur Kumushni debmi? - dedi alamzadalik bilan
- Agar unga qo'lingni tekkizsang - barmog'ini bigiz qildi - seni sog' qo'ymayman.
- Faqat bir shart bilan
Otabek Zaynabning qo'lidan nima kelishini bilardi va rozi bo'lishdan boshqa iloji qolmadi.
Ikkalasi Zaynab hursand holda Otabek esa ilojsizlikdan yotoqxonaga kirib ketishdi.
.
.
.
.
Ular har kuni birga bo'lar ammo Otabekning susligi Zaynabni qoniqtirmasdi. Ba'zan Otabek erta kunda uhlab olar yoki ishdan kech qolib kelar edi.
Bu holatlar Zaynabni g'ashiga tegardi. Va Kumushni o'ldirsam u meni sevib qoladi degan qarorga keldi. Ammo odam o'ldirish oson emasdi. Unga yana mukammal reja kerak edi. Va astoydil o'tirib reja tuza boshladi. Miyasiga kelgan ajoyib g'oyadan sevinib ketdi. Va bu gal odam yollamay o'zi uni o'ldirishga qaror qildi. Uning aqli Otabekni rom etishga unga yaxshi qarashga uni asrashga qosirlik qilar edi. Bu narsalardan yiroqligi sabab bugun ovqat tayyorlamadi. Ishdan charchab kelgan Otabek esa asabiylashib uyga kirib ketdi. Hayollarga to'g'rirog'i fitnalar bilan band Zaynab esa hovlida qoldi.
.
.
.
.
Kumush rostdan ham juda go'zal edi. U ham 2 haftadan beri o'ziga kelolmas edi. Nahot? Nahotki meni tashlab ketdingiz Otabek aka tunlari yig'lab uhlamay chiqardi. Yagona ovunchog'i bu "O'tkan kunlar" romani edi. Hayot ham kitobdan olinar ekan Otabek aka. Qarang huddi shu kitobga o'xshaymiza. Siz Otabek, men Kumush, oradagi zolim esa Zaynab. Men turmushingizga qarshi emasman u bilan baxtli bo'lsangiz kifoya. Menga sizning baxtingiz kerak. Shu payt eshik qo'ng'rog'i jiringlab Kumushning hayollarini chalg'itib yubordi. Ularnikiga onasining dugonasi kelgan edi. Onasi qo'shninikiga chiqib ketgan edi. Kumushning jim yotganini ko'rib onasining o'rtog'i (keling uni Nigora opa deymiz) ochdi. Va Kumushni oldiga kelib uni dugonasi so'rayotganimi aytdi. Kumush hayronlik bilan:
- Kelaversin - dedi.
Nigora opa bilan mehmon zinadan ko'tarilayotganda Kumush uning yuzini ko'rdi. Bu Zaynab edi. Nimaga keldi ekan? Birdan Kumushning tizzalari qaltiray boshladi. Zaynab kelganda uni roparasidagi joyga taklif qildi. Yoniga taklif qilsa qo'rqayotganini sezdirib qo'yishi mumkin edi. Biroz sukutdan so'ng Zaynab tinchlikni buzdi:
- Kumush yaxshimisiz?
- Ha rahmat. Menda nima gapingiz bor - bu gap Zaynabga erish tuyuldi va:
- Eh Kumush Kumush nega hammangiz meni yomon ko'rasizlar-a? - deya sumkasini kovlay boshladi - seni Otabek akan unutdi. U endi meni sevib qoldi. Hayotimiz yaxshi. Seni esa hech kimga keraging yo'q.
Zaynab sumkasidan naqsh berilgan pichoq chiqardi:
- Baribir senga Otabeksiz hayot yo'q-ku to'g'rimi? Men bu muammoni hal qilaman hozir.
Kumush shu qadar qo'rqib ketdiki hatto ovozi ham chiqmay qolgan edi. Shu vaqt eshikdan choy ko'targan Nigora opa kirib keldi. Manzarani ko'rib dodlab choynakni tushirib yubordi. Choynak chil-chil bo'ldi. Va tashqariga otildi. Zaynab pichoqni yashirishga ulgurmagan edi. Ilojsiz u hotinning ortidan quvdi. Darvozaxonagacha quvib borib o'sha yerda kuragiga 2 marta pichoq urdi. Nigora opa o'sha yerning o'zida jon taslim qildi. Zaynab ishni tezlatish uchun Kumush o'tirgan xonaga kirdi. Ammo xona bo'm-bo'sh deraza esa lang ochiq turar edi.
.
.
.
.
Oradan bir muncha vaqt o'tib Otabek va Kumushni eng baxtli kunlari keldi. Otabek o'zini endi o'z to'yidagidek his qilar tinmay Kumush bilan o'z sevikli yori bilan chaq-chaqlashardi. Ular go'shangaga kirib ketayotgan vaqtda qamoqxona bo'limi boshlig'i Zaynab Tillayevaning hammondagi chiqqan janjal sababli o'ldirilgani haqidagi hujjatga imzo chekdi.
.
.
.
.
E'tibor uchun rahmat